Να φοβάσαι αυτούς που φοβούνται τη μοναξιά τους

Φέτος με το άνοιγμα των σχολείων πέσαμε με τα μούτρα (εγώ έπεσα δηλαδή) στη μελέτη των εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Για να …απασχολούμαστε το χειμώνα που νυχτώνει νωρίς και κάνει κρύο και βρέχει και τέλος πάντων κλεινόμαστε περισσότερο μέσα. Η αυλή μας … Συνεχίστε την ανάγνωση Να φοβάσαι αυτούς που φοβούνται τη μοναξιά τους

Σχολικά εγκλήματα πρώτου βαθμού

Οι περισσότεροι από εμάς τους ενήλικες, δεν παίρνουμε στα σοβαρά το μικρόκοσμο των παιδιών. Και πώς θα μπορούσαμε; Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, οι περισσότεροι προσπαθούμε απλά να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες της καθημερινότητας, που είναι κύκλος και γυρίζει συνεχώς γύρω … Συνεχίστε την ανάγνωση Σχολικά εγκλήματα πρώτου βαθμού

Μια κηδεία καθώς πρέπει

Η κηδεία τελέστηκε σε κεντρικό ναό. Στο προαύλιο πήχτρα τα πολυτελή αυτοκίνητα -μερσεντέ και άνω. Αντιπαθώ τη μάρκα μερσεντές. Ισως επειδή ομοιοκαταληκτεί με το «τενεκές». Κοντά στην έξοδο του προαυλίου, το μικρό φορτηγό του -γνωστή φίρμα- ανθοστολιστή. Κοράκια με μαύρο … Συνεχίστε την ανάγνωση Μια κηδεία καθώς πρέπει

Μην ενοχλείτε τους γείτονες

Πολύτεκνη οικογένεια καταδικάστηκε γιατί τα παιδιά …έκαναν φασαρία. Πιο πιασάρικος τίτλος δεν υπάρχει και μακάρι να ήταν απλώς πιασάρικος κι όχι αληθινός, αλλά είναι αλήθεια. Το αδιανόητο αυτό γεγονός συνέβη στη γεια σου μάνα Σαλονίκη, αφήνοντας ορθάνοιχτες τις πόρτες για … Συνεχίστε την ανάγνωση Μην ενοχλείτε τους γείτονες

Περί ευθυνών και ξέρεις ποιος είμαι εγώ (ρε)

Μουδιασμένοι όλοι μας αυτές τις μέρες παρακολουθούμε την αδιανόητη, απίστευτη καταστροφή. Σταμάτησα να διαβάζω, σταμάτησα να ακούω, σταμάτησα να βλέπω. Δεν άντεξα άλλο. Αλίμονο σ’ αυτούς που πρέπει να αντέξουν για πάντα κι αυτό το πάντα θα τους είναι απάνθρωπα … Συνεχίστε την ανάγνωση Περί ευθυνών και ξέρεις ποιος είμαι εγώ (ρε)

Η ατροφία των αισθήσεων

Έμαθα να μην αγαπώ τις πόλεις, γιατί δε μ’ αφήνουν να ζήσω τις εποχές. Δεν καταλαβαίνω πότε φεύγει το καλοκαίρι κι έρχεται ο χειμώνας, πότε φεύγει ο χειμώνας κι έρχεται η άνοιξη. Οι γιορτές μου το θυμίζουν και οι απότομες … Συνεχίστε την ανάγνωση Η ατροφία των αισθήσεων

Ο μάρτυρας και τα περαστικά

Στο τηλέφωνο με τη μάνα μου. – Ναι βρε μάνα, θα τον δεις τον εγγονό σου. – … – Όχι δεν θα έρθουμε μόνο για δυο-τρεις μέρες, θα έρθουμε για δέκα. – …. – Χάρηκες τώρα, ε; – … – … Συνεχίστε την ανάγνωση Ο μάρτυρας και τα περαστικά

Τα παιδία …δεν παίζει

Είναι πολύ δύσκολο να απασχολείς όλη την ημέρα τα μικρά παιδιά με κάτι, όσοι έχετε μικρά παιδιά το ξέρετε πολύ καλά. Αν δεν επινοείς (ή αντιγράφεις ιδέες) συνεχώς, τότε το αποτέλεσμα είναι γκρίνια που καταλήγει σε εκνευρισμό, καβγάδες και φωνές … Συνεχίστε την ανάγνωση Τα παιδία …δεν παίζει

Θα φύγω με τους φίλους μου για Κάιρο

Δεν ξέρω πώς την παλεύετε ξεχασμένοι στην πόλη φίλτατοι Αθηναίοι, άλλος για Χίο τράβηξε, εμείς εδώ στο σπίτι, μέρα μπαίνει, νύχτα βγαίνει, αγκαλιά με το φιδάκι και τον ανεμιστήρα γωνιασμένο μπροστά από το αιρκοντίσιω για να σπρώχνει τον κρύο αέρα … Συνεχίστε την ανάγνωση Θα φύγω με τους φίλους μου για Κάιρο

Είμαστε δυο, είμαστε τρεις

Καλοκαίρι (λέμε τώρα). Ζέστη, ιδρώτας, παραλία, θάλασσα, αντηλιακό στο κορμί. Μισό. Ποιο κορμί; Άστα να πάνε το κορμί. Θα το φτιάξουμε; Θα το φτιάξουμε, απαντά ο καθρέφτης. Το παίρνεις απόφαση, κλείνεις το φουμπού, κλείνεις το λάπτοπ, σηκώνεσαι, φοράς τα αθλητικά … Συνεχίστε την ανάγνωση Είμαστε δυο, είμαστε τρεις