Το τερπνόν της νηστείας

Ξέρετε τι είναι το καλύτερο ηρεμιστικό μετά από 14 ώρες δουλειά, κυκλοφοριακό, μαγείρεμα, μάζεμα, πλύσιμο; Μια ώρα στον καναπέ. Οριζοντιωμένη, τα γυαλιά στο κούτελο και με ένα βιβλίο ανοιχτό στο στήθος να κάνεις πως το διαβάζεις με τα μάτια κλειστά. … Συνεχίστε την ανάγνωση Το τερπνόν της νηστείας

Ισορροπιστής

Ποτέ μου δε θα καταλάβω πώς λειτουργεί ο χωρισμός. Η διαδικασία στην οποία μπαίνει κανείς όταν πρέπει να μοιράσει για να αποχωριστεί όλα αυτά που κάποτε μοίρασε για να τα ενώσει, αυτά που κουβαλά ο καθένας μέσα του, αποκτημένα με … Συνεχίστε την ανάγνωση Ισορροπιστής

Μα …τι κάνεις;; #2

Παρασκευή μεσημέρι, μία παρά. Μικρό στη μασχάλη, μασουλάει μπισκότα, κατεβαίνω τρέχοντας τη σκάλα να πάω σχολείο να πάρω το μεγάλο. Φαγητό μισομαγειρεμένο, θα το συνεχίσω μετά. Δεν προλαβαίνω. Στην είσοδο σαρανταπέντε φυλλάδια πιτσαρίας. Της ίδιας πιτσαρίας. Έχω την εντύπωση ότι … Συνεχίστε την ανάγνωση Μα …τι κάνεις;; #2

Υπαρξιακά προβλήματα στην ταράτσα

«Κύριε Θόδωρε, τι κάνετε εδώ πάνω μ’ αυτόν τον ψόφο;» Είχε ψόφο, αλήθεια ήταν. «Σκέφτομαι Γιάννη.» Και ο Γιάννης ήρθε και στάθηκε δίπλα μου προσπαθώντας να δει τι βλέπω. Παλιά συνήθεια αυτή, από τον πρώτο καιρό που ήρθα στην επιχείρηση. … Συνεχίστε την ανάγνωση Υπαρξιακά προβλήματα στην ταράτσα

Μα …τι κάνεις; #1

6.30 και σηκώνομαι και ξυπνάω και τα παιδιά: Σκωθείτε. Δε θέλω να πάω σχολείο, λέει ο μικρός. Δεν πας σχολείο ακόμα, του λέω. Θέλω τη μπουμπού μου, λέει ο μεγάλος. Την έχεις κόψει εδώ και πέντε χρόνια του λέω. Όπου … Συνεχίστε την ανάγνωση Μα …τι κάνεις; #1

Ένα αντίο ..με θυμό

Πριν από λίγες ώρες και μέσα από το φατσοβιβλίο έμαθα ότι ένας φίλος από τα παλιά έφυγε. Τι ήττα κι αυτή, να μαθαίνεις κάτι τέτοιο και στη συνέχεια να αποχαιρετάς έναν άνθρωπο που τον είχες κοιτάξει στα μάτια, μέσα από … Συνεχίστε την ανάγνωση Ένα αντίο ..με θυμό

Τα μνημόνια και τα μπούτια του κοτόπουλου

– Για πενήντα ευρώ ρε μάνα… και τη συνέχεια την άφησε στα ευκόλως εννοούμενα. Ο γιος μου. Το καμάρι μου, η λατρεία μου, το μοναχοπαίδι μου. Μόλις είχε έρθει από την έξοδό του με τον μπαμπάκα του. Τον Αντωνάκη. Τον … Συνεχίστε την ανάγνωση Τα μνημόνια και τα μπούτια του κοτόπουλου

Το σφράγισμα

Το θέμα το φιλοσόφησα βαθιά και μάλιστα το έκανα με παρέα ποτηριού ούζου και στο μπαλκόνι για να καλωσορίσω κι εγώ την άνοιξη που, πού θα της πάει θα έρθει. Έκανε ψύχρα όμως κι αποφάσισα να συνεχίσω το φιλοσοφείν εντός. … Συνεχίστε την ανάγνωση Το σφράγισμα

Κι όταν περάσει κι αυτό…

Οι άνθρωποι χωρίζουν. Κάθομαι μόνος μου πάντα στο θλιβερό μου διαμέρισμα, αυτό με το στενόμακρο μπαλκόνι που μοιάζει περισσότερο σα να φτιάχτηκε από λάθος, λες κι υπήρχε μια αντιπάθεια αυτού που αποφάσισε πως έτσι έπρεπε να φτιαχτεί αυτό το σπίτι, … Συνεχίστε την ανάγνωση Κι όταν περάσει κι αυτό…

Ο χαμένος Καζαντζάκης

Ο γιος μου μπαίνει φουριόζος στο σπίτι, πετάει την τσάντα του στην είσοδο και με τα χέρια στη μέση στέκεται στην πόρτα του σαλονιού και με κοιτάει. – Μάνα πρέπει να διαβάσω Καζαντζάκη. – Μπράβο αγόρι μου, απαντάω η περήφανη … Συνεχίστε την ανάγνωση Ο χαμένος Καζαντζάκης