Παρατηρητής σε κατάμεστο «καφέ»

Παρατηρητής σε κατάμεστο «καφέ» Στο τρίτο τέρμινο Γύρισα και κοίταξα Κουβέντες μέλισσες στ’ αυτιά μου Βόμβος Ήταν ιστορίες σκόρπιες Απόσωστες Τις συμπλήρωνα μόνος Όσες μου κάναν κέφι Μετά ξανά στο ρολόι Ξανά μπροστά στα πεινασμένα χαρτιά μου Αφήνω το ψεύτικο … Συνεχίστε την ανάγνωση Παρατηρητής σε κατάμεστο «καφέ»

Περιστέρια

Περιστέρια Οι σκέψεις μου το δειλινό αυτό περιστέρια, Σαν από περιστερώνα μόλις ελεύθερα, Φτερουγίζουν απ’το μυαλό μου. Κάποια στο παρελθόν μου ταξιδεύουν, Βαθιά χάνονται σ’αυτό, Και στις χαρούμενες ημέρες μου κουρνιάζουν. Άλλα περίεργα στο μέλλον μου φτερουγίζουν, Μα χάνονται και … Συνεχίστε την ανάγνωση Περιστέρια

Το Αρχιπέλαγος της Χαράς

Το Αρχιπέλαγος της Χαράς Πρωινές δροσοσταλίδες βουτάνε στη ζεστή και σκουριασμένη γη. Τα πέταλα των λουλουδιών πέφτουνε, βυθίζονται βαθιά μέσα στον ύπνο μου. Βαθιά, σε αυτή τη ζεστή και σκουριασμένη γη. Αυτή τη χαραγμένη χαρούμενη εστία. Σε αυτό το αρχιπέλαγος … Συνεχίστε την ανάγνωση Το Αρχιπέλαγος της Χαράς

Μπουκέτο από Τριαντάφυλλα

Μπουκέτο από Τριαντάφυλλα Ο χρόνος μου σαν ρόδα που μαραίνονται, Με τον καιρό, όπως τον χειμώνα καίγονται. Αν και σε κρυστάλλινο δοχείο τα βάλω, Θα μαραθούν πρίν το καταλάβω. Κόκκινο το χρώμα τους, το χρώμα της ζωής, Μα καφέ θανάτου … Συνεχίστε την ανάγνωση Μπουκέτο από Τριαντάφυλλα

Στα πρόσωπα των ανθρώπων

Στα πρόσωπα των ανθρώπων Αιώνας δρόσιζε το πέλαγος ιστορίες που πλαθε το κορμί τών χρόνων του. Κι εκείνο κυμάτιζε και σιωπούσε Σαν τέντωνε αυτιά να ακούσει κυμάτιζε… Σαν καθαρά τού ηχούσαν όσα του λεγε σωπούσε. Μόνον αυτό. Την έκπληξη και … Συνεχίστε την ανάγνωση Στα πρόσωπα των ανθρώπων

Αμφίρροπη Μάχη, Αιώνια

Μαύρος δράκος απ’την άβυσσο, Και πύρινο πουλί, σε αγώνα άνισο. Συμπλοκή, στην καρδιά του βασιλείου μου. Ο δράκος θεόρατος, θεριό σωστό Μα το πουλί τόσο μικρό, Που απ’του δράκου το θυμό, Ξεγραμμένο το’χεις. Χτυπιέται ο δράκος στην στεριά, Στο πέρασμά … Συνεχίστε την ανάγνωση Αμφίρροπη Μάχη, Αιώνια

Σήμερα ξέχασα πού είναι το στόμα μου

Αφηρημένος, εκεί  που ξεκίνησα να τρώω ξαφνικά κατάλαβα πως δεν ήξερα προς τα πού να κατευθύνω το πιρούνι. Σάστισα και κοίταξα απέναντι που ήταν ένα ποτήρι με νερό. Ήταν μισοάδειο ή μήπως ήταν μισογεμάτο; Ήμουν καλομαθημένος ή κακομαθημένος; Άφησα τη … Συνεχίστε την ανάγνωση Σήμερα ξέχασα πού είναι το στόμα μου

Κτύπησε το τηλέφωνο

Κτύπησε το τηλέφωνο Δεν είχε κέφι για κουβέντα. Στης μοναξιάς του το έδρανο την ησυχία διάλεξε αφέντρα. Δεν ήθελε  λόγια άσκοπα που λένε για να λένε. Της φλυαρίας τα άκοπα τα αυτιά να ακούν δε θένε. Η κλήση είχε απόκρυψη … Συνεχίστε την ανάγνωση Κτύπησε το τηλέφωνο

Οι στίχοι στο μυαλό μου

Πρωινό Τετάρτης και περπατώ Μ’ ένα στίχο ήδη στο μυαλό μου. Είδα τον πατινέρ της λίμνης Να στροβιλίζεται πάνω σε λεπτό πάγο Κι ήξερα, καθώς ξεκίνησα να γράφω, Πως είχα – σχεδόν -γδάρει τη λεία επιφάνειά του. Συνεχίστε την ανάγνωση Οι στίχοι στο μυαλό μου

Λυπάμαι

Δεν ξέρεις πόσο χαμηλά έχεις πέσει μέχρι να βρεθεί το χέρι που θα σε τραβήξει. Νιώθεις μόνο το βάρος να φεύγει από πάνω σου σε κάθε πόντο που ανεβαίνεις. Ο αρχικός δισταγμός υποχωρεί και σφίγγεις πιο δυνατά, πιο δυνατά, Δε … Συνεχίστε την ανάγνωση Λυπάμαι