Το τρύπιο τζην και η χλωρίνη

«Ρε συ Θόδωρε, γέρασες.» «Πες μου τώρα τι με μαρτύρησε; Τα μαλλιά που έχουν ασπρίσει ή οι πόνοι στην μέση;» «Η γκρίνια σου αδερφέ μου, η γκρίνια σου.» Αυτά και έμεινα σιωπηλός και σε λίγο ο Γιάννης έφυγε για να … Συνεχίστε την ανάγνωση Το τρύπιο τζην και η χλωρίνη

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

«Το βιβλίο είναι μια σίγουρη αξία κι ένα ασφαλές καταφύγιο σε περιόδους κρίσης» Με αυτήν την εισαγωγική φράση, ανοίγει το αφιέρωμα του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου για την καθιέρωση της 23ης Απριλίου, ως Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου. Η ημέρα έχει καθιερωθεί από την UNESCO, το 1995, και έχει επιλεγεί ως αφιερωματική στη μνήμη δύο μεγάλων λογοτεχνών, των […]

Συνεχίστε την ανάγνωση Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου

Τα θέλω και τα μπορώ

Ενίσταμαι για μια φράση που ακούω όλη μου τη ζωή και διαφωνώ καθέτως μαζί της. Το «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω». Όχι κυρίες και κύριοι. Υπάρχουν πράγματα τα οποία όσο κι αν θέλω ΔΕΝ μπορώ να τα κάνω … Συνεχίστε την ανάγνωση Τα θέλω και τα μπορώ

Ο Αντωνάκης, τα πάθη μου…

Σκηνικό. Χωριό, Μεγάλη Πέμπτη βράδυ στο καθιστικό. Εγώ διαβάζω εφημερίδα με την τηλεόραση να παίζει χωρίς ήχο, η μάνα κάτι κάνει συνέχεια. Μπαινοβγαίνει από την κουζίνα, κάτι ξεσκονίζει, κάτι πιάνει, κάτι αφήνει. – Τι κάνει; – Περιμένω την Βάσω να … Συνεχίστε την ανάγνωση Ο Αντωνάκης, τα πάθη μου…

Βλακεία, ο στυλοβάτης της κοινωνικής συνοχής

«Βλακείας Εγκώμιον» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του σημερινού πονήματος, αλλά δεν θέλησα να το παρατραβήξω. Περιορίζομαι, λοιπόν, στα απολύτως απαραίτητα για να στηρίξω τη θέση μου: Κάθε άνθρωπος έχει και τη βλακεία του. Όχι απλώς κάποιο ποσοστό βλακείας, … Συνεχίστε την ανάγνωση Βλακεία, ο στυλοβάτης της κοινωνικής συνοχής

Θέμα: Πώς πέρασα το Πάσχα

Κάπου κάπως κάποτε, ο προπάππος μου είχε και χωριό, είχε και αυλή με κοτόπουλα και αρνάκι σπιτικό. Εγώ εξελίχτηκα. Έγινα κατοικίδιο με διαμέρισμα και μπαλκόνι. «Στην Αθήνα θα μείνετε κύριε Νάσο;» «Στην Αθήνα κυρία Λίτσα.» Η μαμά της …μπέμπας που … Συνεχίστε την ανάγνωση Θέμα: Πώς πέρασα το Πάσχα

Εκείνοι που δεν αντάμωσαν ποτέ

Ήταν αργά τη νύχτα, μια νύχτα που καθόταν βαριά στις ψυχές επάνω, μια νύχτα που γέμιζε το μυαλό με θλίψη κι ερωτήσεις χωρίς απάντηση καμία. Νύχτα κοφτερή σα λεπίδα, να ματώνει στο πέρασμά της κόβοντας, αναζητώντας το φως. Δύσκολη νύχτα. … Συνεχίστε την ανάγνωση Εκείνοι που δεν αντάμωσαν ποτέ

Ω γλυκύ μου έαρ

Στη βυζαντινή υμνολογία – υμνογραφία, εγκώμια επιταφίου ονομάζονται τα τροπάρια που ψάλλονται το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, εντός των ναών, λίγο πριν την εκφορά του επιταφίου και επαναλαμβάνονται και κατά τη διάρκεια της εκφοράς. Πρόκειται για 185 σύντομα τροπάρια σε τρεις στάσεις. Η πρώτη στάση, σε ήχο πλάγιο α΄, αρχίζει με το εγκώμιο “Η ζωή […]

Συνεχίστε την ανάγνωση Ω γλυκύ μου έαρ

Η λαμπάδα… κτλ. κτλ.

«Κύριε Νάσο, καλό Πάσχα, καλή Ανάσταση και να ξεκουραστείτε». «Σε ευχαριστώ πολύ Κάτια μου, κι εσύ ό,τι επιθυμείς και να περάσετε καλά στο χωριό». Η Κάτια ήταν η τελευταία στην έξοδο του εργοστασίου που αποχαιρετούσα. Διακοπές Πάσχα σαν το σχολείο. … Συνεχίστε την ανάγνωση Η λαμπάδα… κτλ. κτλ.

Μα… τι κάνεις;; #5

Πριν ανακαλύψω τις χαρές και τις τρομάρες της μητρότητας, αντιπαθούσα όλα τα μικροσκοπικά γκρέμλινς, ειδικότερα αυτά που τσιρίζουν στα μαγαζιά, που τρέχουν γύρω γύρω από τα τραπέζια, που χτυπιούνται όταν δε γίνεται το δικό τους και που όταν τους χαμογελάς … Συνεχίστε την ανάγνωση Μα… τι κάνεις;; #5