Το ποτάμι που κυλάει στον ουρανό

Μια φορά, ήταν ένα μικρό ποτάμι. Ξεκινούσε γοργά γοργά από την πηγή ψηλά στο βουνό και κατέβαινε στην πεδιάδα χοροπηδώντας, πεντακάθαρο και βουερό. Όσο συνέχιζε να κατεβαίνει, όλο και πλάταινε, μέχρι που έγινε ένα μεγάλο ποτάμι. Τα νερά του δεν … Συνεχίστε την ανάγνωση Το ποτάμι που κυλάει στον ουρανό

Το μαρτύριον της ωραίας μαρκησίας

Η ωραία μαρκησία Έψη Έψιλον εκοίταξε το πρόσωπόν της εις τον καθρέπτην της λιμουζίνας ήτις την ωδήγει εις το βρυξελλώδες Μέγαρον, κατόπιν του ολονυκτίου πάρτι, ον εδόθη προς τιμήν της υπό των σφριγηλών ψωλώνων, οίτινες ενεφανίσθησαν ομού κραδαίνοντες οπλισμόν σιδηρούν … Συνεχίστε την ανάγνωση Το μαρτύριον της ωραίας μαρκησίας

Όταν ο ζωγράφος μπήκε στο μάτι του

Μια μέρα, ο ζωγράφος δεν μπόρεσε να αντισταθεί και τού μπήκε στο μάτι. Στο δικό του το μάτι. Να δει από μέσα τι συμβαίνει. Πώς είναι ο κόσμος μέσα στο ίδιο του το μάτι. Μήπως μπορέσει να αλλάξει κάτι. Όχι … Συνεχίστε την ανάγνωση Όταν ο ζωγράφος μπήκε στο μάτι του

Τη μέρα που αποκοιμήθηκε στον καναπέ

Ένα μεσημέρι, η Βέρα Καλτάκα αποκοιμήθηκε στον καναπέ. Ξύπνησε από ένα κρύο ρεύμα. Μισάνοιξε τα μάτια και είδε πως η πόρτα του διαμερίσματός της ήταν μισάνοιχτη και «μπα, ξέχασα να κλειδώσω;» είπε από μέσα της και σηκώθηκε, μισοκοιμισμένη ακόμα, να … Συνεχίστε την ανάγνωση Τη μέρα που αποκοιμήθηκε στον καναπέ

Δάκρυα για κείνους

Απόψε μπορώ να κλάψω έναν ωκεανό από δάκρυα. Να κλάψω για κάθε γυναίκα παγιδευμένη στους φόβους της, για κάθε άντρα τυλιγμένο στις σκιές του σκοταδιού του. Μπορώ να κλάψω τις όμορφες ψυχές τους λαβωμένες από τη βία του κόσμου. Απόψε … Συνεχίστε την ανάγνωση Δάκρυα για κείνους

Η φυγή του από κείνη ήταν η λύτρωσή του

Τέλος λοιπόν, όλα έως εδώ ήταν για κείνον. Κανένα συγγνώμη της δεν ήταν ικανό και ορατό να απαλύνει τον πόνο και την απώλεια που βιώνει η ψυχή τους. Εκείνος ήθελε να ζήσει μαζί της πιο πέρα από όσα εκείνη φανταζόταν. … Συνεχίστε την ανάγνωση Η φυγή του από κείνη ήταν η λύτρωσή του

Ο Μεργκαέλ και το άσχημο

Μόλις πριν από λίγο, ο ωραίος Μεργκαέλ Ωγκαίο ανακάλυψε πως είναι ρατσιστής, επειδή υπάρχει κάτι που από γεννησιμιού του δεν μπορεί να το αντέξει, αν και σχεδόν μια ολόκληρη ζωή πολεμά να το καταλάβει, να το νοιώσει, να ενταχθεί στις … Συνεχίστε την ανάγνωση Ο Μεργκαέλ και το άσχημο

Το χρονικό ενός αυγουστιάτικου πρωινού φόνου

Με το πρώτο φως της ημέρας συνήθιζε εδώ και χρόνια να πίνει τον καφέ της στην αυλή, μόνη της, χαζεύοντας τη φύση. Καθόταν στο τραπέζι, άπλωνε τα πόδια της στην καρέκλα και βούρκωναν τα μάτια της καθώς σκεπτόταν την ζωή … Συνεχίστε την ανάγνωση Το χρονικό ενός αυγουστιάτικου πρωινού φόνου

Σε Λίγο Καιρό

-Εγώ νομίζω ότι είστε δειλοί και ηλίθιοι. Οι Ρώσοι έχουν ήδη ηττηθεί πριν ακόμα επιτεθούμε. Οι μπαρουτοκαπνισμένοι γερμανοί στρατηγοί άκουγαν το βετεράνο δεκανέα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου να τους προσβάλλει σε έναν παροξυσμό υπεροψίας και εθνικισμού, αμίλητοι. «Σε λίγο, το … Συνεχίστε την ανάγνωση Σε Λίγο Καιρό

Οι 120 λέξεις του θανάτου

Βλέποντας από μακριά τη φιγούρα να σκιάζει την άσφαλτο, σκέφτηκα πόσο διαφέρει αυτό από τις ταινίες. Ούτε στημένο σώμα, ούτε παιχνιδίσματα με το φως. Ό,τι κι αν υπήρξε πριν από την πτώση, τώρα ήταν μια παχύρρευστη μάζα από αιμάτινο ζελέ. … Συνεχίστε την ανάγνωση Οι 120 λέξεις του θανάτου