Η Μακεδονία είναι το πρόσχημα

Όταν ο χρυσός της Μακεδονίας ξεπουλήθηκε στην Eldorado για ένα κομμάτι ψωμί, μαζί με την περιβαλλοντική ανασκολόπηση της Χαλκιδικής, πόσο μία και πόσο ελληνική ήταν η Μακεδονία; Όταν οι ΜΑΤατζήδες σακάτευαν γέρους στις Σκουριές και μπούκαραν στα σπίτια, σαν στρατός … Συνεχίστε την ανάγνωση Η Μακεδονία είναι το πρόσχημα

Δεν υπάρχει η χώρα του Ποτέ, μόνο το Ποτέ δεν Ξέρεις

Το πείραμα του Μίλγκραμ υποθέτω ότι το ξέρετε. Είναι αυτό με την ηλεκτρική καρέκλα, όπου ο άτυχος (της καρέκλας) δέχεται ηλεκτροσόκ από τον τυχερό (του μοχλού) κάθε φορά που δίνει λάθος απάντηση σε ερωτήσεις μνήμης. Σε κάθε λάθος ανέβαιναν τα … Συνεχίστε την ανάγνωση Δεν υπάρχει η χώρα του Ποτέ, μόνο το Ποτέ δεν Ξέρεις

Ψυχώ

Κοίταξε το άψυχο κορμί της κρατώντας το σκισμένο και λεκιασμένο γράμμα στο δεξί του χέρι. Είχε σταματήσει να τρέμει, η καρδιά του όμως εξακολουθούσε να χτυπάει σαν ξεχαρβαλωμένη γραφομηχανή. Επιτέλους το είχε βρει. Όλες του οι υποψίες επιβεβαιώνονταν, όλα τα … Συνεχίστε την ανάγνωση Ψυχώ

Η αδράνεια και η αυτοπροστασία ξεκινούν από «α»

Όταν απογοητεύεσαι από τις επιλογές και τις πράξεις σου, παύεις να κάνεις επιλογές και να πράττεις. Αφήνεις το χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές λένε, κι εσύ βολεύεσαι σ’ αυτή τη νερουλιασμένη μήτρα, νομίζοντας πως … Συνεχίστε την ανάγνωση Η αδράνεια και η αυτοπροστασία ξεκινούν από «α»

Ο διπλός θάνατος του άγνωστου στρατιώτη

Ο άγνωστος στρατιώτης είναι εντελώς άγνωστος και αδιάφορος για όσους πυροδοτούν τις πολεμικές μηχανές.  Είναι ένα σχήμα λόγου κι ένα πρόσχημα για τους πολεμοχαρείς κρετίνους, τους ψοφοδεείς υποκριτές, τους πονηρούς πατριδοκάπηλους. Το «είσαι ο και λέγεσαι» είναι μόνο για τις … Συνεχίστε την ανάγνωση Ο διπλός θάνατος του άγνωστου στρατιώτη

Το εγώ του Ανθρώπου

«Αυτό που υπήρξε θα υπάρξει, Κι αυτό που συνέβη θα συμβεί. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον.» – Εκκλησιαστές, 1:9 Τη μέρα που γεννήθηκα άρχισε ο πόλεμος. Ή – για να το θέσω καλύτερα, ο πόλεμος άρχισε μόλις γεννήθηκα. Πόσο γλυκιά … Συνεχίστε την ανάγνωση Το εγώ του Ανθρώπου

Σήμερα

Ανοίγω τη μπαλκονόπορτα. Ρουφάω άπληστα τον αέρα να γεμίσω τα πνευμόνια μου. Μυρίζει πιο όμορφα σήμερα. Όλα είναι πιο όμορφα σήμερα. Καμμιά σκέψη πίσω… μέχρι και ο φυλακισμένος από τα σύννεφα ήλιος μου μοιάζει υπέροχος. Μπήκε φθινόπωρο, τα δέντρα προειδοποιούν. … Συνεχίστε την ανάγνωση Σήμερα

Το τελευταίο σου όνειρο άφησέ το να φύγει

Υπάρχει ένα όνειρο που το κρατάς πιο σφιχτά από τα άλλα. Ένα όνειρο μεγάλο, ίσως το μεγαλύτερο. Όχι απραγματοποίητο. Όμως είναι από εκείνα τα όνειρα που ξέρεις ότι πρέπει να περιμένεις πολύ, έστω για να τα πλησιάσεις. Ένα όνειρο που … Συνεχίστε την ανάγνωση Το τελευταίο σου όνειρο άφησέ το να φύγει

Τα σημάδια

Ήσουν εδώ ξανά. Χέρια που αγγίζουνε κι αφήνουν σημάδια. Μάτια κλειστά που ονειρεύονται. Λόγια της νύχτας. Ο έρωτάς σου έχει κάτι από φευγιό. Σ’ αγκαλιάζω και φεύγεις στο σκοτάδι. Κρύβεσαι μέσα στις σκιές. Μ’ αφήνεις ιδρωμένο με τη γεύση σου. … Συνεχίστε την ανάγνωση Τα σημάδια

Το χιόνι είναι μαύρο

Στην αρχή είδα μια μικρή άσπρη μπάλα.Ένα κομμάτι ξασμένο μπάμπάκι. Πάσχισα να θυμηθώ τη λέξη. Καθώς η ζωή μου συρρικνώθηκε σε μια γωνιά, συρρικνώθηκαν κι οι λέξεις.  Ή μάλλον έχω συρρικνωθεί ολόκληρος. Αν συνεχίσω να συρρικνώνομαι τόσο γρήγορα,στο τέλος θα … Συνεχίστε την ανάγνωση Το χιόνι είναι μαύρο