Η ομίχλη του χρόνου

Έρχεται. Έρχεται τρέμοντας σαν παγωμένο ρέκβιεμ της σιωπής, διασχίζοντας τα αφύλακτα μονοπάτια της αδιαφορίας μας. Η πορεία της είναι σχεδιασμένη από καιρό. Σκεπάζει την κοιλάδα της μνήμης μας σαν ένα παχύ σάβανο της λήθης, κάθε σοφός λόγος ασφυκτιά. Έρχεται αθόρυβα … Συνεχίστε την ανάγνωση Η ομίχλη του χρόνου

Τσάι με σκουφί και χέρια από μέλι

Κάποιες μέρες που συντρέχουν παραπάνω λόγοι λύπης, κουρνιάζω κάπου, που οι λέξεις είναι μαλακές και δε γδέρνουν. Το σπίτι της Νικολέτας είναι ένα καλοσυντηρημένο νεοκλασικό, απ’ αυτά που θα ‘θελαν όλοι να τα περπατήσουν με παντόφλες. Έχει ψηλά, ξύλινα ταβάνια, … Συνεχίστε την ανάγνωση Τσάι με σκουφί και χέρια από μέλι

Τα λαμπερά παιδιά της τεχνολογίας (Glow Kids)

Το θέμα της τεχνολογίας και η έκθεση των παιδιών σε αυτή είναι ένα θέμα που μας απασχολεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Γενικότερα οι απόψεις θα βρίσκονται είτε στα άκρα – με αυτούς που είναι καθέτως κατά ή τους οριζοντίως υπέρ, … Συνεχίστε την ανάγνωση Τα λαμπερά παιδιά της τεχνολογίας (Glow Kids)

Μπολσονάρου, ο βασιλιάς καρνάβαλος

Έτσι κι αλλιώς οι μέρες ήταν δύσκολες για το Βραζιλιάνικο λαό. Φτώχεια, διαφθορά, εγκληματικότητα και.. καρναβάλι. Μόνο που τώρα θα γίνουν πολύ δυσκολότερες. Όχι για όλους. Για τους πολλούς. Για τους πολλούς υπάρχει πάντα μια άλλη πραγματικότητα απ’ αυτή που … Συνεχίστε την ανάγνωση Μπολσονάρου, ο βασιλιάς καρνάβαλος

Ναφθαλίνη και οικολογία

Η Στέλλα αραγμένη στον καναπέ κι εγώ σε κατάσταση ελεγχόμενου πανικού να αδειάζω σακούλες και βαλίτσες. – Αμάν ρε Λουκία, τι σε έπιασε τώρα με τα χειμωνιάτικα, δεν βλέπεις που έχει λιακάδα ακόμα; – Στέλλα ο Νοέμβρης είναι ύπουλος μήνας. … Συνεχίστε την ανάγνωση Ναφθαλίνη και οικολογία

Η τέχνη πρέπει να διδάσκεται!

Οι περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν άβολα σε μια συζήτηση περί τέχνης. Κι αυτό γιατί έχουν ελάχιστες ή καθόλου γνώσεις πάνω στο θέμα. Δε φοβάμαι να παραδεχτώ ότι είμαι κι εγώ ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Η διδασκαλία της τέχνης είναι κρίσιμης … Συνεχίστε την ανάγνωση Η τέχνη πρέπει να διδάσκεται!

Στους 25 μαθητές απ’ το Σκούταρι

Το ποτήρι δεν είναι καν μισογεμάτο. Έχει λίγο καθαρό νερό και μετά τοξικά απόβλητα και στον πάτο βούρκο. Όμως αυτό το λίγο καθαρό νερό ήταν πάντα η ελπίδα. Στα 130 παιδάκια, μόνο τα 25 πήγαν σχολείο, καθώς μόνο αυτά άκουσαν … Συνεχίστε την ανάγνωση Στους 25 μαθητές απ’ το Σκούταρι

Το θέλω το δράμα μου

Γονιός είσαι όταν έχεις ένα παιδί. Όταν έχεις δύο, είσαι διαιτητής. Τάδε έφη κάποιος, που μου διαφεύγει το όνομά του. Διαιτησία κι εγώ. Σφυρίχτρα δεν έχω, αλλά έχω ντεσιμπέλ και φτάνει. Έχω και κάρτες. Κίτρινες και κόκκινες. Έβαλα και μπλε- … Συνεχίστε την ανάγνωση Το θέλω το δράμα μου

Τα ΟΧΙ που κοιμήθηκαν στην αγκαλιά του ναι

Το «ΟΧΙ» του Μεταξά πρέπει να είναι η ιστορική αφετηρία της αρνητικής κατάφασης, του να λες, δηλαδή, όχι και να εννοείς ναι. Ο Μεταξάς, ο στρατιωτικός αυλικός που η βασίλισσα Σοφία (του οίκου των Χοετζόλερν και ωστόσο βασίλισσα των Ελλήνων) … Συνεχίστε την ανάγνωση Τα ΟΧΙ που κοιμήθηκαν στην αγκαλιά του ναι

Διαχρονική Αθλιότητα

Κάποιος φίλος είπε πως έπρεπε να ‘ρθουν οι πρόσφυγες για να δούμε ποιοι φασίστες ζουν δίπλα μας. Εδώ ζούσαν από πάντα! Από τον καιρό που ο Ηλίας Πετρόπουλος έγραφε ειρωνικά στο Εγχειρίδιο του Καλού Κλέφτη, «δεν είμαστε ρατσιστές, ένα πρόβλημα … Συνεχίστε την ανάγνωση Διαχρονική Αθλιότητα