Το κίνητρο και ο χρόνος

Οι έλληνες πολιτικοί εδώ και πολλές δεκαετίες με έχουν εκπαιδεύσει όταν συμβαίνει κάτι σοβαρό να ψάχνω τη σχέση κινήτρου και χρόνου. Ο Καμμένος είχε στη διάθεσή του αν όχι μήνες, σίγουρα εβδομάδες για να παραιτηθεί και να κάνει το επιβαλλόμενο στην περίπτωσή του σάλτο για την πολιτική του επιβίωση. Το έκανε όμως τώρα. Και μάλιστα το έκανε τις ημέρες που η ευρώ-αυτοκρατόρισσα Μέρκελ ήταν για επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα.

Μια Μέρκελ μάλιστα που φρόντισε να φέρει σε δύσκολη θέση τον  Μητσοτάκη που ήθελε να την πάρει αγκαλιά και να χορέψουν το βαλς το μακεδονικό αλλά η ορχήστρα που είχε φέρει μαζί του έπαιζε μόνο το συρτό του μακεδονομάχου και η Αγγέλα αυτόν τον χορό δεν τον ξέρει. Αλλά τα προβλήματα του μισιακού δεν έχουν σημασία αυτή τη στιγμή, αυτή τη στιγμή έχουμε …Πανάρα.

ovi_greece_0119_004cΤο κίνητρο του Πανάρα σε ό,τι κάνει τα τελευταία χρόνια, αναμφίβολα είναι η πολιτική του επιβίωση και η μόνιμη επανεκλογή του στην Βουλή. Σύνθημά του αυτή τη στιγμή: σώσαμε την Ελλάδα χωρίς να παραβούμε τις αρχές μας, ηρωική έξοδος κλπ. κλπ. Αυτά ήταν έτοιμα από καιρό και μάλιστα είχαν αναφερθεί σε διάφορες δηλώσεις, εκδηλώσεις και συνεντεύξεις. Τόσο το άλλοθι όσο και η δικαιολογία ήταν στημένα από καιρό και καλοφτιαγμένα. Αυτό όμως δεν απαντάει στο …γιατί τώρα.

Χωρίς καμιά διάθεση συνωμοσιολογίας αδυνατώ να πιστέψω ότι ο Τσίπρας δεν το ήξερε και μάλιστα δεν το ήξερε από καιρό. Εξίσου αδύνατο να πιστέψω ότι ο Τσίπρας το άφησε να συμβεί ενόσω ήταν στην Ελλάδα η Μέρκελ. Σύμπτωση ένα πολιτικό δράμα που θα μπορούσε να οδηγήσει στην πτώση της κυβέρνησης με την ευρώ-αυτοκρατόρισσα παρατηρητή από κοντά; Δυσκολεύομαι να το πιστέψω.

Για κάποιο λόγο η χρονική στιγμή απαιτούσε την παραίτηση Καμμένου και αυτός ο λόγος θα πρέπει κάπως να συμφέρει τον Τσίπρα και τα σχέδιά του για την συνέχεια που συμπεριλαμβάνει και νίκη στις επερχόμενες εκλογές. Βλέπετε ο Τσίπρας έχει αποδείξει πολλές φορές ότι έχει ένα Παπανδρεϊκό χάρισμα, την αντίληψη διαχείρισης του χρόνου. Ο Αντρέας ήξερε πάντα πότε ήταν η κατάλληλη στιγμή να κάνει κάτι και το έκανε με στρατηγική σκακιστή ώστε τα αποτελέσματα να φανούν όταν εκείνος ήθελε και όταν τον συνέφερε να φανούν.

Μια σκέψη θα ήταν η από καιρό αναμενόμενη είσοδος του ό,τι έχει απομείνει από το Ποτάμι στην κυβέρνηση και μια καινούργια συνεργασία που να δουλέψει και σαν κολυμπήθρα προς τους «αριστερούς» ψηφοφόρους που τα κολλητιλίκια με τον δεξιό  Πανάρα τους είχαν κάπως μπερδέψει. Στην ερώτηση αν αυτή η κίνηση είναι με τη συμφωνία ή όχι του Θεοδωράκη η απάντηση είναι ότι ο Θεοδωράκης αντιπαθεί λιγότερο τον Τσίπρα από όσο σιχαίνεται τον Μητσοτάκη. Συν ότι το όνειρο του Θεοδωράκη ήταν πάντα να ηγηθεί ενός κεντροαριστερού κινήματος κι όχι να γίνει δουλικό του Κούλη και του Άδωνι.

Αν ισχύει αυτό, ο Θεοδωράκης δεν θα πάει προς Τσίπρα μόνος του αλλά θα συμπαρασύρει και μερικούς από το παλιό αλλά και από το νέο ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ ή όπως αλλιώς θέλουν να το λένε. Η στάση της Γεννηματά έχει αρχίσει να κουράζει πολλούς και αυτό που τους ενοχλεί ιδιαίτερα είναι το γεγονός ότι η Γεννηματά έχει αρχίσει να ξεπερνά και τον Βενιζέλο στη δουλικότητά της προς την ακροδεξιά συνθηματολογία και πρακτική της σημερινής Νέας Δημοκρατίας με πολύ ΛΑΟΣ και ολίγη ΠΟΛΑΝ. Καθοριστικό ρόλο θα παίξει και η στάση του Γιωργάκη Παπανδρέου που ποτέ δεν είδε μια πιθανή συνεργασία με τον Τσίπρα σαν κάτι αρνητικό.

Ο Γιωργάκης μπορεί να έχει απορριφτεί από την πλειονότητα του ελληνικού λαού αλλά σαν κληρονόμος του ονόματος έχει σοβαρές προσβάσεις στη βάση του ΠΑΣΟΚ ειδικά στους παλαιότερους κι αυτό τόσο η Γεννηματά όσο και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ φαίνεται συχνά να το παραβλέπουν.

Βάλτε τώρα σε αυτούς και δυο τρεις ξέμπαρκους από το Λεβεντοκόμμα και θα δείτε ότι ο Τσίπρας θα μπορούσε να εξελίξει τον ΣΥΡΙΖΑ του σε ένα συνασπισμό κεντροαριστερωνδεξιών σε στιλ Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ με λίγο απ’ όλα. Και μάλιστα έτσι όπως πάνε τα πράγματα να έχει τον χρόνο μέχρι τον Ιούλιο να τους μαντρώσει και να ετοιμαστεί για εκλογές σε διμέτωπο και τη Χρυσή Αυγή υποχρεωτικά κολαούζο του Μητσοτάκη εξυπηρετώντας ακόμα και τη συνθηματολογία Τσίπρας ή τανκς.

Για όσους το θέλουν σε πενηνταράκια, στήνεται ένα σκηνικό πόλωσης που ονειρεύονται να οδηγήσει στους παλιούς κακούς καιρούς του δικομματισμού και της αυτοδυναμίας.

Τώρα αυτές είναι απλές σκέψεις αλλά είπαμε είναι ο συνδυασμός κινήτρου και χρόνου που τις κάνει …πονηρές.

Θάνος Καλαμίδας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s