Σχολικά εγκλήματα πρώτου βαθμού

Οι περισσότεροι από εμάς τους ενήλικες, δεν παίρνουμε στα σοβαρά το μικρόκοσμο των παιδιών. Και πώς θα μπορούσαμε; Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, οι περισσότεροι προσπαθούμε απλά να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες της καθημερινότητας, που είναι κύκλος και γυρίζει συνεχώς γύρω από τον ίδιο άξονα: Τα χρήματα. Οι οικογένειες δεν τα βγάζουν πέρα. Συνήθως εργάζεται μόνο ο ένας, αν και καμιά φορά μπορεί να εργάζονται και οι δυο, αλλά τα χρήματα να μη φτάνουν. Ή μπορεί και να μη δουλεύει κανένας.

Από την άλλη όμως, και στις εποχές ευημερίας πάλι οι γονείς αδυνατούσαν να γεφυρώσουν την απόσταση μεταξύ του δικού τους κόσμου, και του μικρόκοσμου των παιδιών τους. Όταν έχεις δουλειά και χρήματα, κάνεις περισσότερα πράγματα, λιγότερος χρόνος σου μένει. Μη νομίζουμε ότι οι πιο ευνοημένοι οικονομικά έχουν περισσότερη ελευθερία.  Καλύτερο σπίτι, καλύτερο αυτοκίνητο, περισσότερες επιλογές διασκέδασης= περισσότερα έξοδα, λιγότερος ελεύθερος χρόνος.

ovi_greece_1018_001aΕπομένως το πρόβλημα δεν είναι τα χρήματα που έχουμε ή δεν έχουμε, ούτε τα καθημερινά προβλήματα. Είναι η συναισθηματική αναπηρία μας. Είμαστε μια κοινωνία ανεκπαίδευτη. Κανείς μας δεν ξέρει πώς να μεγαλώσει παιδιά. Κανείς μας δεν ξέρει ποια είναι η ουσία όταν είναι ενήλικας. Μεγαλώνουμε με μόνο μας σκοπό την εύρεση εργασίας και το χρηματικό κέρδος, το οποίο έτσι κι αλλιώς δεν ξέρουμε να διαχειριστούμε. Γιατί μπορούμε να ζήσουμε καλά και με λιγότερα, αλλά όταν έχουμε περισσότερα πρέπει να ζούμε ξοδεύοντας περισσότερα, σπαταλώντας σε πράγματα που νομίζουμε ότι πρέπει να έχουμε, επειδή δεν είμαστε φτωχοί.

Από όταν τέλειωσα το σχολείο, κάθε Σεπτέμβρη κοιτώ τις βιτρίνες με τις πολύχρωμες τσάντες και ζηλεύω τα παιδιά. Σχολείο θα ήθελα να ξαναπάω. Τα ίδια σχολικά χρόνια που πέρασα όμως, δε θα ήθελα να ξαναζήσω. Αν κάτι έχω κρατήσει από τη μαθητική ζωή μου, είναι η μυρωδιά του χαρτιού. Τα υπόλοιπα δεν άξιζαν για να τα θυμάμαι. Σεπτέμβρης κι επιστροφή στα θρανία, Σεπτέμβρης και για κάποια παιδιά επιστροφή σε έναν κόσμο που μισούν, μα είναι υποχρεωμένα να ζήσουν.

Τραμπούκοι, νταήδες, τζάμπα μάγκες, όπως και να τους πεις υπήρχαν πάντα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Από τα δικά μου χρόνια στο σχολείο ως το σήμερα, αυτό δεν έχει αλλάξει. Πιθανότατα δε θα αλλάξει ούτε όταν τα παιδιά των παιδιών μου γίνουν μαθητές. Κάτι άλλο έχει αλλάξει όμως: Η ηλικία τους και οι τρόποι επίθεσης.

Σήμερα υπάρχουν μικροσυμμορίες από τις τάξεις του δημοτικού (!). Σήμερα οι θύτες δεν είναι απλά πιο μπρατσωμένοι για να παίξουν μπουνιές. Μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Ακόμα και ο καλύτερος μαθητής της τάξης, ακόμα και ο διπλανός σου. Σήμερα ο τραμπουκισμός κρύβεται πίσω από την ανωνυμία του διαδικτύου και την κάμερα του smartphone. Οι επιθέσεις είναι αθόρυβες και τα χτυπήματα διαδίδονται σε ανύποπτο χρόνο.

Αυτό που θυμάμαι εγώ από τα δικά μου χρόνια στο σχολείο, είναι το να σε στέλνουν στο γραφείο του διευθυντή και να τιμωρείσαι με μια αποβολή- τριήμερη το μάξιμουμ. Αυτή ήταν η χειρότερη τιμωρία. Αυτό όμως δεν είναι τρόπος αντιμετώπισης των νταήδων. Είναι ανεπίτρεπτο στα σχολεία να μην υπάρχει κάποιος ειδικός, σύμβουλος ή ψυχολόγος. Αν κάτι πρέπει να διορθωθεί άμεσα στα ελληνικά σχολεία, αυτό είναι η αντιμετώπιση του μπούλινγκ.

Γιατί το να έχεις κακά βιβλία, το παλεύεις με το φροντιστήριο- όχι ότι είναι κι αυτό σωστό ή λύση. Γιατί το να έχεις ελλείψεις στα σχολεία, το παλεύεις με υπομονή- όχι ότι κι αυτό είναι λύση. Αλλά το μπούλινγκ δεν παλεύεται ούτε με υπομονή, ούτε με φροντιστήρια. Δεν παλεύεται. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να το αντιμετωπίσεις, μόνο αν το δεις ως έγκλημα (που είναι!) και του φερθείς ανάλογα. Το μπούλινγκ ΕΙΝΑΙ έγκλημα! Κι έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί. Να τιμωρηθεί. Να εξαλειφθεί. Με την ίδια αυστηρότητα όση και η κακία που βγάζουν οι θύτες.

Φυσικά και η βία δεν είναι απάντηση στη βία. Όμως σα γονιός αρνούμαι να πω στα παιδιά μου να κάνουν υπομονή, να δείξουν αδιαφορία, να γυρίσουν την πλάτη και να ελπίσουν ότι ο βασανιστής τους θα βαρεθεί και θα στραφεί αλλού. Είναι απαράδεκτη νοοτροπία ήττας. Νταήδες και τραμπούκους συναντάμε σε όλη μας τη ζωή. Αυτά που αλλάζουν είναι πάντα οι ηλικίες και οι τρόποι επίθεσης. Φυσικά και δε θα σκύψω το κεφάλι. Φυσικά και δε θα γυρίσω την πλάτη. Δεν μπορείς να ζήσεις για πάντα με σκυμμένο κεφάλι κι αλλάζοντας δρόμο.

Όμως ποιος είναι ο σωστός τρόπος να το αντιμετωπίσεις;

Τι κάνει η κοινωνία γι αυτό; Ό, τι κι αν συμβαίνει στον άνθρωπο στην ενήλικη ζωή του, μπορεί να ανταπεξέλθει ευκολότερα, μπορεί να το δεχτεί, να το κατανοήσει και να το διαχειριστεί. Όχι πάντα, όχι όλοι, όχι όλοι με τον ίδιο τρόπο κι ευκολία, αλλά οι περισσότεροι ναι, ευκολότερα. Ο υγιής ενήλικας ξέρει ότι όλα αυτά είναι μέρος της ζωής, κομμάτι της. Ο ενήλικας έχει διαμορφώσει το χαρακτήρα του κι έχει δημιουργήσει τις όποιες άμυνές του. Το παιδί όμως, ΟΧΙ. Και το παιδί που έχει τραυματιστεί, θα γίνει ένας τραυματισμένος ενήλικας κι αυτό το τραύμα θα το κουβαλά μαζί του.

Ό,τι συμβαίνει στη ζωή ενός παιδιού, είναι πολύ δυσκολότερο να το αντιμετωπίσει. Προσωπικά πιστεύω πως δεν το ξεπερνά ποτέ. Κανένα παιδί δεν έχει την άνεση να μιλήσει ανοιχτά για όσα του συμβαίνουν. Οι γονείς δεν ξέρουν πώς να το κάνουν αυτό. Οι γονείς δεν προλαβαίνουν. Οι γονείς δεν καταλαβαίνουν το πόσο τεράστια σημασία έχει για το παιδί τους, το γεγονός ότι κάποιος συμμαθητής μπορεί να το κορόιδεψε, να του κρύβει τα πράγματα, να του λέει και να του κάνει διάφορα.

Ο μικρόκοσμος του παιδιού- που περιλαμβάνει αρχικά μόνο το σχολείο κι ύστερα ένα- δυο χώρους ακόμα, ΕΙΝΑΙ ολόκληρος ο κόσμος του. Τα υπόλοιπα παιδιά με τα οποία συναναστρέφεται και συναντά καθημερινά, ΕΙΝΑΙ η κοινωνία του. Η κοινωνία των παιδιών, ΕΙΝΑΙ η μικρογραφία της δικής μας κοινωνίας, και μαντέψτε: Ό,τι συμβαίνει στη δική μας κοινωνία, τα παιδιά το μεταφέρουν και το αναπαράγουν στη δική τους. Ο χοντρός, ο βλάκας, ο άσχημος, η αδερφή. Τον πρώτο τραμπουκισμό στη ζωή του ο άνθρωπος τον βιώνει στο σπίτι του. Έστω μια φορά. Κι ακόμα κι αν κάποιος δεν είναι θύμα στο σπίτι του, τότε είναι κάποιος άλλος, και τα παιδιά παρακολουθούν τις εξελίξεις από τις συζητήσεις και τις συμπεριφορές των γονιών.

«Ο γιος του Τάδε είναι πούστης.» «Μα υπάρχει πια σπίτι που να μην έχει κι από έναν;» «Την είδες τη χοντρή; Που πας μωρή;»

Όταν ήμουν έγκυος και με ρωτούσαν χαριτωμένα «τι θα βγάλω» (;;) κι έλεγα αγόρι, μου έλεγαν «να κρατήσει το φύλο του». Εγώ ήξερα πως στις έγκυες λένε «γερό να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι», «μ’ έναν πόνο» κι άλλα τέτοια. Το να κρατήσει το φύλο του αν είναι αγόρι, δεν ήξερα ότι έγινε και ευχή. Εμείς λοιπόν, οι σοβαροί και ώριμοι ενήλικες είμαστε αυτοί που τροφοδοτούμε το τέρας που λέγεται τραμπούκος. Όταν ο μόνος μας φόβος και έγνοια είναι να μη βγει το παιδί μας πούστης, να μην είναι χοντρό, άσχημο. Όταν σα γονείς θυμάτων, τους λέμε να μη δίνουν σημασία, θα βαρεθούν και θα βρουν άλλον να παίξουν. Όταν σα γονείς θυτών, λέμε ότι κι εμάς μας πείραζαν, δεν πάθαμε και τίποτα, παιδιά είναι. Όταν εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να δεχτούμε το διαφορετικό ως φυσιολογικό. Όταν έχουμε μάθει να γυρνάμε την πλάτη στο κακό, για …να μην μπλέξουμε.

Δε χρειάζεται να συμβεί κάτι το ακραίο για να πάρουμε το θέμα ζεστά. Δεν πρέπει να συμβεί κάτι ακραίο και σοβαρό. Δεν πρέπει να υπάρξει άλλος Άλεξ, άλλος Βαγγέλης, άλλος Νίκος.

Το μπούλινγκ είναι κακοποίηση, είναι βιασμός, είναι έγκλημα πρώτου βαθμού.

Είτε είναι απλοί κι «αναίμακτοι» χαρακτηρισμοί για να πληγώσουν τον αλλόφυλο, τον αλλόθρησκο, τον …άλλο. Είτε είναι βία λεκτική ή σωματική, το μπούλινγκ που δέχονται τα παιδιά τους κληροδοτεί ένα Φόβο που θα τους ακολουθεί για πάντα σα σκιά.

Ποτέ ένα παιδί που έπεσε θύμα δε θα πάψει να αναρωτιέται αν είναι φυσιολογικό ή όχι. Ποτέ δε θα πάψει να σκέφτεται ότι λόγω χρώματος, φυλής, θρησκεύματος, σεξουαλικού προσανατολισμού, εμφάνισης, ψυχής, ίσως να μην είναι τελικά αποδεκτό (φυσιολογικό, σωστό). Ποτέ δε θα πάψει να αναρωτιέται αν αυτά που σκέφτεται και κάνει και λέει, είναι νορμάλ. Ποτέ δε θα πάψει να φοβάται. Ποτέ δε θα πάψει να θυμάται.

Πάρα πολλά παιδιά έχουν καταφέρει να διοχετεύσουν τα τραύματα και τις μνήμες τους σε δημιουργική ενέργεια και να βγάλουν κάτι θετικό. Είναι πραγματικά μεγάλο αυτό που καταφέρνουν, όμως δε σημαίνει ότι ξεπέρασαν τα όσα τους συνέβησαν. Απλά τα κάλυψαν. Η επιτυχία κατόπιν εορτής είναι… Κατόπιν εορτής. Σκοπός δεν είναι τα παιδιά να εκμεταλλεύονται τις εμπειρίες τους και τα κατεστραμμένα παιδικά τους χρόνια για να πετύχουν κάτι αργότερα, όταν μεγαλώσουν. Σκοπός είναι τα χρόνια τους, να τα ζήσουν τη στιγμή που πρέπει.

Ούτε έχει νόημα να βάζεις μπροστά την επιτυχία σου, σε αντίθεση με την αποτυχία του θύτη σου και με το να είσαι ομορφότερος, πλουσιότερος, καλύτερος (σε τι;) να ξεγελιέσαι. Ο ανταγωνισμός αυτός δεν έχει απολύτως κανένα νόημα. Διαιωνίζει την ίδια αγωνία: Είμαι εγώ καλύτερος από κείνον τελικά; Είμαι φυσιολογικός; Πέτυχα;

Το μπούλινγκ τσακίζει ψυχολογίες, καταστρέφει παιδικά χρόνια, οδηγεί στην κατάθλιψη, ακόμα και στην αυτοκτονία. Τα παιδιά αυτά πεθαίνουν από την ανοχή μας, από την αδιαφορία μας και από την κακία των βασανιστών τους.

Μόνο που αυτές δεν είναι αυτοκτονίες, αλλά δολοφονίες. Και οι τραμπούκοι είναι μικρόσωμοι δολοφόνοι.

Το τρομακτικότερο είναι πως αυτό το «παιχνίδι» το απολαμβάνουν.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s