O Παύλος και ο Ινδός

«Δεν θέλω να ακούσω τίποτα…»
«Μα κύριε Νάσο…»
«Από το ΔΕΝ θέλω να ακούσω τίποτα, τι δεν κατάλαβες ρε Παντελή;»
«Μα….»
«Τι ΔΕΝ κατάλαβες;»
«Εντάξει τώρα…»
«Βρε παλικάρι μου, τι θέλεις τώρα;»
«Τι; Εσείς δεν έχετε να πείτε τίποτα για τον Παύλο;»

Κι έμεινα κόκκαλο.

«Ποιον Παύλο;»
«Τον Γιαννακόπουλο. Δεν το μάθατε; Πέθανε.» Κι έμεινα σαν χαζός να τους κοιτάω να με …κοιτάνε σαν χαζοί.
«Ε, ε, εντάξει. Ο Παύλος ο Γιαννακόπουλος… ρε με δουλεύετε;»
«Γιατί κύριε Νάσο;»
«Εσύ ρε δεν είσαι γάβρος; Κι εσύ ρε Γεράσιμε δεν είσαι χανούμι; Τι θέλεις τώρα;»

Δεν μπορεί, κάτι είχαν στο μυαλό τους και προσπαθούσαν να με τρελάνουν και να φέρω μόνος μου τη συζήτηση. Μου στήνανε παγίδα. Εδώ γινόταν χαμός με τη συμφωνία και ξαφνικά ένας γάβρος κι ένα χανούμι πάθανε πόνο για έναν γνωστό βαζέλα;

Τους κοίταξα προσεκτικά. Κοίταξα βαθιά μέσα στα μάτια τους. Τίποτα. Αυτοί σοβαρολογούσαν.

ovi_greece_0618_004c«Τον ήξερες κύριε Νάσο;» Οι οπαδικές μου προτιμήσεις δεν ήταν ποτέ εφτασφράγιστο μυστικό.
«Δεν νομίζω να υπάρχει κανένας στον τάφο του Ινδού που να μην ήξερε τον κύριο Παύλο.»
«Γιατί το λένε τάφο του Ινδού
Ήθελα να γελάσω γιατί την ιστορία μας την είχε πει ο Παύλος μια μέρα μετά από έναν αγώνα που όπως συνήθως εκείνη την πρώτη του εποχή έπρεπε να μείνει στο γήπεδο μέχρι να φύγει και ο τελευταίος από εμάς.
«Το όνομα το χρησιμοποίησε πρώτη φόρα ένας παλιός μπασκετμπολίστας του Παναθηναϊκού, ο Τάσος Στεφάνου, που σε αναφορά σε μια ταινία του 1959 παρομοίασε τα σκαλιά του γηπέδου με τα σκαλιά που οδηγούσαν στον τάφο της ομώνυμης ταινίας. Κι από τότε έμεινε.»
«Ο Παύλος; Ωραίος τύπος, ε;»
«Ωραίος…» Μουρμούρισα.
«Καμιά ιστορία που να θυμάστε κύριε Νάσο;»
«Πολλές ρε Γεράσιμε»
«Πες μιά.»
«Ένα βράδυ, πάλι μετά από αγώνα έχουμε μείνει μια παρέα και κάνουμε χαβαλέ. Μας πλησιάζει λοιπόν ο Παύλος και μας ρωτάει πώς μας φάνηκε ο αγώνας – είχαμε κερδίσει. Ενθουσιασμένοι εμείς τότε, μόλις είχαμε πάρει και τον Γκάλη, τρελαμένοι και φουσκωμένοι αδρεναλίνη από την  νίκη σχεδόν ουρλιάζαμε. Ο Παύλος ατάραχος μας άφησε να ξεσπάσουμε. Ανάμεσά μας ήταν και δυο πιο πιτσιρικάδες που αφού ηρέμησαν λίγο τα πράγματα ο Παύλος τους ρώτησε αν πηγαίνουν γυμνάσιο και στην καταφατική απάντηση άρχισε να τους μιλάει για το ευεργέτημα της παιδείας και για το ότι πρέπει να σπουδάσουν αν θέλουν να καταφέρουν κάτι στη ζωή τους. Τρελό; Εδώ μόλις είχε δει την ομάδα του επιτέλους να νικάει μετά από κόπους και χρήμα και αυτός μέσα στο ίδιο το γήπεδο που έσταζε τριφύλλι μιλούσε σε δυο πιτσιρικάδες για τα οφέλη της μόρφωσης.»

Κι εκεί για μια στιγμή, βλέποντάς τους και τους δυο, ένα γάβρο κι ένα χανούμι με το κεφάλι σκυφτό να θρηνούν ένα άνθρωπο συνδεδεμένο με συγκεκριμένη ομάδα, αντίπαλο και των δυο, ντράπηκα για το οπαδιλίκι μου και την μυωπία μου.

Και πάνω που ετοιμαζόμουν να πω κάτι για το πόση διαφορά κάνει όταν βάζουμε το οπαδιλίκι στην άκρη, αλέκτωρ λάλησε τρεις ταυτόχρονα.

«Και γι αυτά που είπε ο Σαμαράς για τον Παυλόπουλο και…»
«Βρε δε πάτε στο διάολο κι εσείς και ο Σαμαράς…» και πήρα το οπαδιλίκι μου και έφυγα.

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s