Οι σκελετοί που ξέθαψα από τη ντουλάπα μου

Τις προάλλες έπιασα συζήτηση με φίλους για το …πέταμα. Φαίνεται πως υπάρχει η στιγμή μέσα στο χρόνο όπου ο καθένας μας νιώθει την ανάγκη να ξεφορτωθεί. Ίσως να είναι και ανάγκη για ξαλάφρωμα. Το σήμερα είναι αρκετά διαφορετικό από το χθες. Χθες νομίζω πως πετούσα απλώς σαβούρα. Σήμερα πετάω κομμάτια μου και λυπάμαι, αλλά δε μου χρειάζονται πια. Κατά κάποιον τρόπο με βαραίνουν.

Είναι λιγάκι σαν το δικό σου σπίτι. Πάντα ονειρεύομαι ένα κατάδικό μου σπίτι έτσι όπως το θέλω, όμως αν πραγματικά μπορούσα να το έχω, θα προτιμούσα να μην το έχω. Αν το έχεις, πώς να το αφήσεις; Αναγκαστικά κολλάς μαζί του. Θα προτιμούσα να έχω την ελευθερία της επιλογής σε οποιαδήποτε φάση της ζωής μου. Να μπορώ να αφήσω πίσω τα πάντα χωρίς να με νοιάζει (πολύ).

Καμιά φορά είναι καλό να μη σκέφτεσαι και πολύ πριν από μια μεγάλη απόφαση.

Καμιά φορά το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να κλείσεις τα μάτια και να πάρεις ανάσα βαθιά.

Πovi_greece_0618_003i.gifάντα αυτές οι συζητήσεις περί ξεκαθαρίσματος καταλήγουν σε γέλιο. Όλοι έχουμε σκελετούς στις ντουλάπες μας, ακόμα κι αν είναι ρούχα δεκαετιών που περιμένουμε είτε να αδυνατίσουμε για να φορέσουμε ξανά – και μέχρι τότε δε φοριούνται- ή που μας θυμίζουν κάτι σημαντικό (γαμπριάτικο κουστούμι – σίριουσλι, θα το ξαναφορούσες αν παντρευόσουν δεύτερη φορά, ή περιμένεις ότι θα το φορέσει ο γιος σου; Το νυφικό είναι λίιιιιγο διαφορετική και πιο ρομαντική περίπτωση, γι αυτό τεχνηέντως το αφήνω στην απ’ έξω δις τάιμ).

Ελάχιστα είναι τα άχρηστα πράγματα που έχω. Όσα πετάω είναι χρήσιμα και λειτουργικά, όμως δεν έχουν πια θέση στη ζωή μας. Από τη μια το λες και θετικό, γιατί βλέπεις πως η ζωή είναι μια συνεχόμενα εξελικτική πορεία, κι ας μοιάζει τις περισσότερες φορές πως δεν κινείται πουθενά. Φταίει πως είμαστε πολύ μέσα της (Και τι να κάνουμε; Να βγούμε πολύ έξω της;). Αν αποστασιοποιηθούμε όμως και κοιτάξουμε στις ντουλάπες και τα πατάρια μας, τις αποθήκες, μέσα σε χαρτόκουτα και σακούλες, θα καταλάβουμε.

Θα καταλάβουμε πως κάποτε υπήρξαμε ροκάδες ή καρεκλάδες ή μεταλάδες ή (βάλτε ό,τι θέλετε). Πως λιώναμε τα παπούτσια μας παίζοντας μπάλα, ή διανύαμε χιλιόμετρα με το ποδήλατο. Θα θυμηθούμε πως ίσως κάποτε μας άρεσαν τα παζλ ή ο μοντελισμός. Θα μας το θυμίζουν κομμάτια από μικρά αεροπλάνα που κάποτε φτιάξαμε μόνοι μας.  Θα βρούμε μια παλιά συλλογή από κέρματα ή γραμματόσημα, ένα ρούχο ή ένα αναμνηστικό από κάποιο ταξίδι, κόμικς, ή σκίτσα, ή βιντεοκασέτες.

Δεν είναι πως τώρα δεν είμαστε τίποτα από αυτά άρα δεν είμαστε τίποτα. Απλώς τώρα είμαστε κάτι άλλο. Τώρα μπορεί κάποια από όσα λατρέψαμε κάποτε να μη θέλουμε να τα ξαναδούμε μπροστά μας (φακές, βάτες, κοκοράκι στο κούτελο). Τώρα, μπορεί κάποια όνειρα που κυνηγήσαμε, απλά να τα βαρεθήκαμε, να τα χορτάσαμε στο ταξίδι.

(Το χειρότερο σενάριο είπε κάποιος κάποτε, είναι τα όνειρα που πραγματοποιούνται. Δε σε αφήνουν με  λόγους να υπερπροσπαθείς.)

Καμιά φορά ο άνθρωπος αισθάνεται ενοχές που αλλάζει. Όσες φορές σταθούμε μπροστά στα απομεινάρια του παρελθόντος μας έτοιμοι να γεμίσουμε σακούλες, νιώθουμε λιγότερο ή περισσότερο ενοχές. Νιώθουμε σα να προδίδουμε κάτι. Όμως αυτό είναι λάθος. Ο άνθρωπος αλλάζει γιατί αλλάζουν τα πάντα γύρω του. Θα το θεωρούσα πιο επικίνδυνο να περνούν οι δεκαετίες και να είμαι ακόμα η ίδια.

Η ουσία πάντως είναι ότι πάντοτε έρχεται η στιγμή που ξέρεις ότι πρέπει να αφήσεις κομμάτια σου για πάντα. Και νιώθεις για λίγο πως ξαλαφρώνεις. Το μάτι χάνεται ελάχιστα στη νέα αντίληψη και αίσθηση του χώρου. Ύστερα συνηθίζει. Όταν το μάτι μας συνηθίσει την αλλαγή – κι είναι πολύ σύντομα – τη συνηθίζουμε κι εμείς. Και τότε καταλαβαίνουμε πως πράγματι, όλα αυτά δεν είχαν θέση στη ζωή μας πια.

Το κενό βέβαια θα καλυφθεί τάχιστα. Ο μοντέρνος άνθρωπος είναι καταναλωτής. Το πόσο συνετός και σοφός καταναλωτής είναι, άλλο θέμα προς συζήτηση και για αρκετή εσωτερική αναζήτηση.

Το σόπινγκ είναι μεγάλη ντόπα.

Κι όταν δε σου φτάνουν ούτε για τις ανάγκες σου, είναι και μεγάλη πρόκληση.

Υπάρχουν οι βασικές ανάγκες, υπάρχουν και οι δευτερεύουσες ανάγκες. Όμως οι δευτερεύουσες είναι η παγίδα. Δευτερεύουσα ανάγκη προς κατανάλωση μπορεί να είναι κάτι το οποίο δε σε εμποδίζει να ζήσεις αν δεν το έχεις, όμως σε βοηθάει να ζήσεις ευκολότερα/καλύτερα = όπου καλύτερα μπορεί να είναι απλώς και το ότι κερδίζεις χρόνο.

Ύστερα είναι και εκείνες οι δευτερεύουσες ανάγκες που επιβάλλονται ως βασικές από τα τρεντς της κοινωνίας μας. Αυτό – άντε να το εξηγήσεις στα παιδιά. Είναι ακόμα πιο μεγάλη παγίδα γιατί όσο πιο φανταχτερό και κραυγαλέο είναι αυτό το τρεντ, τόσο πιο ανούσιο, εφήμερο και συνήθως ακριβότερο.

Οι εποχές έχουν αλλάξει. Οι άνθρωποι άλλαξαν και αλλάζουν συνεχώς. Κάποτε πήγαινες τα παπούτσια σου στον τσαγκάρη. Τώρα θα τα πετάξεις χωρίς δεύτερη σκέψη, εκτός αν είναι τίποτα Τζίμι Τσου ξερωγώ, αλλά σάμπως περιμένεις από ένα Τζίμι Τσου να χρειαστεί τσαγκάρη; (Τα Τζίμι Τσου υποτίθεται τα πληρώνεις όσο κι ένα μικρό αμάξι για να σε θάψουν μαζί τους. Αλλιώς γουάτς δε πόιντ;)

Καλό είναι να ακολουθούμε το ρυθμό της συλλογικής ζωής και να μην είμαστε αφοριστικοί. Το να επικαλούμαστε «τις παλιές καλές εποχές με τις αλάνες και τα ματωμένα γόνατα» για να αφορίσουμε το σήμερα με τα κινητά και τα τάμπλετς και τις κινεζιές είναι λίγο βαρετό πλέον. Χειρότερο όμως είναι το να προσπαθείς να αποκλείσεις και τα παιδιά σου από όσα είναι η πραγματικότητα σήμερα. Δατς λάιφ φολκς. Με κινητά και τάμπλετς, τρεντς και σόσιαλ μύδια και κινεζιές. Δουλειά μας είναι να προσαρμοστούμε πρώτοι και να αναγνωρίσουμε πρώτοι τα υπέρ και τα κατά ώστε να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας ως ενήλικες και γονείς.

Κι όταν έρχεται η ώρα, να πετάμε.

Τη μεγαλύτερη πλάκα στο πέταμα έχει όταν το κάνεις μαζί με τα παιδιά σου. Με τα παιδιά που δεν έχουν ξαναδεί κασέτα ποτέ στη ζωή τους και όσες αναμνήσεις κι αν έχεις εσύ από αυτές, εκείνα δε θα τις αγαπήσουν ποτέ. Ακόμα μια πληγή: Κανείς δε θα συμμεριστεί τον νταλκά σου με τα Υπερατού και τη συλλογή από φλουό λαστιχάκια, εκτός από όσους κάποτε ξαναμάζευαν την κασέτα με μπικ και χάιδευαν τις κοιλιές των ευχούληδων.

Οι αναμνήσεις χτίζονται κάθε μέρα και κάποια στιγμή παύουν να έχουν οποιαδήποτε αξία ως υλικά και περνούν στην αιωνιότητα της μνήμης μας μέσα από τις ιστορίες που θα μοιραστούμε με τα παιδιά μας και σε κάποιο γειτονικό καφέ με φίλους.

Αυτό που μένει τελικά είναι καύκαλα από νεκρά πράγματα.

Πετάξτε τα. (και μετά γιόλο και τέτοια, ξέρετε.) Σε λίγο καιρό θα έχουν μαζευτεί καινούργια …παλιά προς πέταμα.

Κατερίνα Χαρίση

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Οι σκελετοί που ξέθαψα από τη ντουλάπα μου

  1. Το χεις παρει χαμπαρι οτι αυτα που λες οτι θες να πεταξεις ειναι περιζήτητα; οτι τα αγοραζουν; και το πικαπ αν ειναι σε καλη κατασταση αγοράζεται.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s