Χαμόγελα από χαρτί

Το μυαλό μας τελευταία υπερφορτώνεται σκοτούρες και σκέψεις, που δε σηκώνει άλλο βάρος. Και να πω ρε γαμώτο ότι σκοτίζεται για κάτι σημαντικό, πάει στο διάολο. Αλλά να κλατάρει για τόσο ανούσια πράγματα όπως το νοίκι ή το ρεύμα και να παλεύεις με τις ενοχές επειδή σκέφτεσαι να αγοράσεις κάτι για σένα ή για κάποιον που αγαπάς ή να βγεις απλά έξω να διασκεδάσεις, δεν μπορώ να το χωνέψω. Στο λαιμό μου κάθεται. Ναι, το νοίκι ή το ρεύμα ή ο λογαριασμός του τηλεφώνου, είναι ανούσιες σκοτούρες.

Πολλές φορές στο παρελθόν που βρέθηκα σε ανάλογα διλήμματα –ρεύμα ή μπουζούκια;- νοίκι ή παπούτσια; (καλά τότε ψωνίζαμε κι από τα ακριβά) – έχω πει fuck you νοίκι και ΔΕΗ που θα κάτσω να σκάσω, λεφτά μου είναι κι άμα γουστάρω τα βάζω φωτιά και τα καίω και άλλα τέτοια επαναστατικά του καναπέ όταν είσαι στα 20.

Αλλά τότε βλέπεις είχα μόνο το τομάρι μου να κλάψω κι άντε κανένα ξινισμένο γάλα στο ψυγείο να πετάξω. Και χέστηκα άμα μου βαρέσουν την πόρτα για τα κοινόχρηστα και τη βγάζω λίγες μέρες και με κεριά (άμα λάχει να ούμε).

Τώρα όμως; Τώρα στο σπίτι  γίναμε πολλοί. Κι η παροιμία λέει «μοναχός σου χόρευε κι όσο θέλεις πήδα». Όμως οι υπόλοιποι τι φταίνε να φουσκαλιάζουν τις πατούσες τους χοροπηδώντας επειδή έτσι θες εσύ; Κι έτσι μαζεύεσαι. Μαζεύεσαι τόσο και στο τέλος μικραίνεις.

Μικραίνεις τα όνειρα, μικραίνεις τα θέλω σου, μικραίνεις τις προσδοκίες σου, μικραίνεις την ψυχή και το μυαλό σου, μικραίνεις σαν άνθρωπος τόσο, που γίνεσαι ένα μίζερο τρολ. Και δε σου αρέσει, ούτε αρέσει και σ αυτούς που σ αγαπούν. Και πάει λέγοντας.

ovi_greece_0518_004g.gifΚάνοντας το καθημερινό δρομολόγιο με τα πιτσιρίκια για τα ψώνια της ημέρας και την καθιερωμένη βόλτα, σταματάω σε μια διάβαση και περιμένω να ανάψει το φανάρι για να περάσω. Στο στύλο δίπλα μου είναι κολλημένη μια κόλλα Α4 που γράφει «Πάρε ένα χαμόγελο» και από κάτω είναι κομμένη σε λωρίδες γεμάτη ζωγραφιστά χαμογελάκια, τέτοια  : ) Αμερικανιά αλλά μ’ αρέσει- σκέφτομαι και κόβω ένα. Ωραία, ξανά σκέφτομαι, τώρα πρέπει κάπου να το πασάρω κι από κει να αλλάξει χέρια, να χαμογελάσουμε όλοι με τη σειρά σαν μια αλυσίδα χαρούμενων γεγονότων και συνεπειών (όπως στα βιντεάκια που παρακολουθούμε διαδικτυακά) και να φτιάξουμε ολονών τη μέρα.

Περνάω απέναντι και αρχίζω να παρατηρώ τους περαστικούς, προσπαθώντας να διαλέξω σε ποιον θα το δώσω. Ένας τύπος που βγήκε από μια μερσεντές. Ε, αυτός έχει φράγκα λέω, δε χρειάζεται χαμόγελα. Μια αγριεμένη μαμά που μαλώνει ένα πιτσιρίκι. Αυτή είναι σκύλα, δεν της το δίνω. Αυτουνού τα ρούχα δε μ αρέσουν. Αυτή περπατάει με τουπέ. Αυτή την ξέρω, είναι ξινή. Αυτός είναι έτσι, η άλλη είναι αλλιώς, πήγα κι ήρθα και γύρισα σπίτι με το χάρτινο χαμόγελο στην τσέπη.

Καταλάβατε τι εννοώ μικραίνουμε σαν άνθρωποι;

Δε με πειράζει και τόσο που δε βγαίνει ο μήνας. Ούτε που δε βγαίνουμε πια κι εμείς. Ούτε που σε κάθε λογαριασμό που έρχεται κάτι θα αφήσουμε να μας κόψουν γιατί δε γίνεται αλλιώς. Ούτε που τα ρούχα μας αλλάζουν χέρι και από χέρι σε χέρι τα ίδια φοράμε όλοι. Με πειράζει που μίκρυνε η καρδιά μας. Που κοιτάμε τα πιάτα μας και δε βγάζουμε λέξη, που αφήνουμε τα πιτσιρίκια 3 ώρες στην τηλεόραση γιατί δε θέλουμε να ασχοληθούμε, που μας νοιάζει περισσότερο να μην έχουν όσοι έχουν, κι όχι να έχουν όσοι δεν έχουν. Και το κυριότερο είναι πως αντί να χαιρόμαστε με τα όσα έχουμε, τα προσπερνάμε γιατί σκεφτόμαστε αυτά που δεν έχουμε. Και ναι, συμφωνώ, ότι πειράζει και παραπειράζει, κι ας υπάρχουν και χειρότερα. Ποτέ δε υπήρξα φαν του «δεν πειράζει, υπάρχουν και χειρότερα». Ναι, υπάρχουν. Αλλά ΠΕΙΡΑΖΕΙ, την τρέλα μου γαμώ.

Με πειράζει που καταντήσαμε όχι απλώς να μη χαμογελάμε, αλλά που προτιμάμε να κρατήσουμε τα χαμόγελα στην τσέπη μας επειδή κανείς δεν είναι αρκετά «άξιος» να του το δώσουμε. Φτάσαμε σε σημείο να μετράμε τους ανθρώπους, για να αποφασίσουμε να τους δώσουμε ένα χάρτινο χαμόγελο. Μας πλάκωσαν οι σιωπές.

Το έχω κρατήσει αυτό το χαρτάκι με το ζωγραφιστό χαμόγελο, για να θυμάμαι το πού προσπαθούν να μας οδηγήσουν κάποιοι, όλοι αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι και να θυμάμαι ότι έχω πολλά ράμματα για τη γούνα τους και να θυμάμαι να ΜΗΝ τους κάνω τη χάρη.

Κανείς να μην τους κάνει τέτοια χάρη.

Μοιράστε χαμόγελα. Καμιά φορά οι άνθρωποι μοιάζουν να μην τους αξίζει. Αλλά με τόσα που υπομένουμε, όλοι πάνω κάτω τα ίδια μούτρα έχουμε. Και κανείς δεν μπορεί να ξέρει πραγματικά τι περνάει ο καθένας. Κι ας φαντάζεται.

Γιατί πειράζει, κι ας υπάρχουν και χειρότερα. 

Εξάλλου, ένα χαμόγελο δεν κοστίζει τίποτα. Όμως μπορεί να προσφέρει πάρα πολλά.

 

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s