Ο κύριος «ποιος είμαι εγώ, ρε!»

Αν εξαιρέσει κανείς το γεγονός ότι η ΑΕΚ την «έσπασε» στον Μαρινάκη και το παρήγορο του γεγονότος ότι το καλοκαίρι – με τον ένα η με τον άλλο τρόπο και με τις όποιες του καθυστερήσεις – είναι εδώ, τόσο η πολιτική όσο και η κοινωνική μας ζωή γίνεται όλο και πιο βαριά, όλο και πιο δυσοίωνη παρά τις διαβεβαιώσεις για καλυτέρευση από τον Γιούνκερ και τον …πρίγκιπα της Ουαλίας.

Αλλά το πρωτάθλημα της ΑΕΚ δεν είναι το μόνο που την …έσπασε στον ιδιοκτήτη του βαποριού από την Περσία, από ότι φαίνεται η δυσωδία έχει ξεπεράσει τα όρια του σταδίου Καραϊσκάκη και έχει αρχίσει να συσσωρεύεται στον ουρανό του αθηναϊκού κλεινού άστεως φέρνοντας δυσφορία σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Και η μεν κυβέρνηση παρ’ όλους τους αρχικούς εναγκαλισμούς πάντα διατηρούσε τον Βαγγέλα σε απόσταση ασφαλείας, η αντιπολίτευση και δει η οικογένεια Μητσοτάκη ανέκαθεν είχε μια ιδιαίτερη εκτίμηση στην τσέπη του χορηγού αποστασιών πράγμα που σημαίνει ότι δεν μιλάμε για απλούς εναγκαλισμούς αλλά για σφιχταγκαλιάσματα και χορεύουμε ταγκό όλη τη νύχτα στιλ Χρυστοφοράκου με στοιχεία Ανδρέα-Κοσκωτά.

Αυτός πρέπει να είναι και ο λόγος που η αξιωματική αντιπολίτευση κρατούσε μέχρι τώρα τον Μαρινάκη και την όποια κριτική πάντα σε επίπεδο παραπολιτικής και ανωνύμων πηγών, απαξιώνοντας να ασχοληθεί με …προσωπικές αντιπαλότητες της αριστερής κυβέρνησης και του υπουργού Παππά.  Τώρα τελευταία όμως, φαίνεται κατι να αλλάζει ακόμα στις σχέσεις ΝΔ-Μαρινάκη.

ovi_greece_0518_004aΠριν από επτά χρόνια έγραψα ένα άρθρο σε αγγλόφωνο έντυπο, που ενόχλησε τότε πολύ συγκεκριμένο ερυθρόλευκο. Το άρθρο ήταν αναφορά στην νέα γενιά «πλουσίων» στην Ελλάδα, που αναδειχτήκαν την περίοδο των μνημονίων έχοντας ήδη παίξει σημαντικό ρόλο στην κατάντια και το ξεπούλημα της ελληνικής οικονομίας με τις αρπαχτές και τις σχέσεις τους με το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που έστησε ο Σημίτης και συντηρούσε ο Σαμαράς και μάλιστα στο συγκεκριμένο άρθρο έκανα αναφορά στο φαινόμενο Μαρινάκη, που τότε ήταν στα πρώτα βήματα του. Τουλάχιστον σαν δημόσια παρουσία.

Από το 2010-11 έχουν περάσει μόλις οκτώ χρόνια αλλά η συνεχώς επεκτεινόμενη προσωπικότητα του Βαγγέλα δεν μπόρεσε να κρυφτεί στις θέσεις των επισήμων του Καραϊσκάκη, πέρασε από το Δημοτικό Μέγαρο του Πειραιά, από την Χρήστου Λαδά που δεν είναι πια Χρήστου Λαδά και εξελίχτηκε σε μεταμεσονύκτια τηλέφωνα σε υπουργούς στο στιλ: ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;

Ποιος είμαι εγώ ρε! Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι Λαμπράκης, για να ξεκινάμε απο την …Χρήστου Λαδά. Ούτε καν Ψυχάρης. Δηλαδή ούτε καν γάτα Ιμαλαΐων δεν είναι αλλά κουβέντα να κάνουμε. Τίποτα αγνό από Λαμπράκη και Ψυχάρη και αυτή η δήθεν «προοδευτική» τους στάση στο δήθεν παρέμενε. Τα δε «Τα ΝΕΑ» για τους γνωρίζοντες, ήταν η πρώτη γαλέρα στην ιστορία των Ελληνικών ΜΜΕ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι εφημερίδες και τα περιοδικά του συγκροτήματος δεν ήταν μια πηγή ενημέρωσης και μερικές φορές και επέμβασης στην πολιτική πραγματικότητα.

Και φυσικά τόσο «Τα ΝΕΑ» όσο και το «ΒΗΜΑ» κατά περιόδους εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα του αφεντικού τους που ήταν πολλά, πολυδιάστατα και επεκτεινόντουσαν σε πολλούς τομείς όχι πάντα αγαθούς και φιλάνθρωπους – ποτέ όμως με ναρκωτικά, αυτό να το τονίσουμε, έχει την σημασία του. Ούτε ο Λαμπράκης και ο Ψυχάρης ήταν περιορισμένοι στα «σεις και τα σας» στην επικοινωνία τους με πολιτικούς και ειδικά αυτούς που είχαν στο τσεπάκι τους. Να είστε σίγουροι ότι κανένας δεν αμφισβητεί τα παραπάνω. Από εκεί όμως μέχρι το να μετατρέψεις «Τα ΝΕΑ» και το «ΒΗΜΑ» σε οπαδικά έντυπα που χορεύουν ανάλογα με το τι και με ποιόν έχει πιεί το προηγούμενο βράδυ ο αφέντης Αγιατολάχ έχει μεγάλη διαφορά. Τα «ΝΕΑ» το «ΒΗΜΑ» και κάθε έντυπο ή συνεργασία εκδόσεων και παραγωγής του τέως συγκροτήματος Λαμπράκη πέθανε την ημέρα που τα αγόρασε ο Μαρινάκης. Κάθε ίχνος αξιοπιστίας και εντιμότητας μπορεί να είχαν αυτά τα έντυπα ακόμα και σαν βιτρίνα, έχει γίνει επίπεδο …πρωταθλητή.

Αλλά κι αυτό, αν και ένδειξη του τι σημαίνει Μαρινάκια πολιτική, αντιμετώπιση και συμπεριφορά, δεν παύει να είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου. Το σκάνδαλο Κοσκωτά παρόλο ότι είχε ψοφήσει και βρωμίσει από νωρίς, άρχισε να βγαίνει στην επιφάνεια μετά την σύλληψη του «τραπεζίτη» στις ΗΠΑ. Γι αυτό κι όταν βγήκε η βρώμα κανένας δεν ήξερε πού να κρυφτεί. Ήταν όλοι μπλεγμένοι και δεν πιστεύαν ότι θα υπήρχε κάποιος που θα έπαιρνε την ευθύνη να καρφώσει τους πάντες …αυτοκτονώντας. Για όσους δεν θέλουν να θυμούνται, την Μαρινάκια εποχή του Κοσκωτά, η μισή Ελλάδα τα έπαιρνε από τον τραπεζίτη κι άλλη μισή προσπαθούσε να του τα πάρει. Όλοι πάντως τα μάτια τους και τα χέρια τους τα είχαν απλωμένα όλο λαγνεία στον Κοσκωτά. Για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή.

Μετά έγινε ο χαμός. Ακόμα και ο Σαραβάκος επέστρεφε λεφτά στην τράπεζα Κρήτης κι όλοι έκαναν τον τρελό. Ο Μαρινάκης δεν έχει ακόμα αγοράσει Σαραβάκο και τα …πάμπερς προς το παρόν περιορίζονται (τουλάχιστον από όσο μπορούμε να δούμε) σε ενισχύσεις και κουπόνια, αυτό όμως παρέα με όλες τις δικαστικές υποψίες και καταγγέλλεις που έχουν ξεφύγει πια από την σφαίρα του ψιθύρου κάνει τον Μαρινάτη …επικίνδυνο για παρέα. Από την άλλη πλευρά, η οικογένεια Μητσοτάκη έχει δείξει μια έλξη προς επικίνδυνα ειδύλλια που καλά θα κάνει να την κόψει σύντομα αν δεν θέλει ο μέλλον πρωθυπουργός να δει τι χρώμα είναι τα …γούνινα γιακαδάκια.

Σε αυτή την εικόνα δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την παράσταση/επίδειξη  δύναμης που έκανε ο Μαρινάκης με την υποψηφιότητα του στο δήμο Πειραιά και την εκλογή του πρώτου σε σταυρούς προτίμησης. Αυτό ήταν έμμεσος εκβιασμός προς κάθε ενδιαφερόμενο, επίδειξη δύναμης και ταυτόχρονα απόδειξη του πόσο πρόβατα μπορούν να είναι οι  έλληνες ψηφοφόροι.

Τέλος τα Ελληνικά ΜΜΕ, καλά θα κάνουν να σταματήσουν να κοιτάνε την τσέπη του Μαρινάκη (όπως έκαναν παλαιοτέρα με την τσέπη του Κοσκωτά) μπας και πέσουν τίποτα ψιλά και να αρχίσουν να ψάχνουν ποιος κάθεται στην καρέκλα του Κοσκωτά στην προεδρία του Ολυμπιακού. Όχι τίποτα άλλο, αλλά για να μάθουμε επιτέλους, ποιός στα αλήθεια είναι αυτός, ρε!

*************************

Ξεχωριστή έρευνα πιθανώς απαιτείται και για την ιδιαίτερα …ολυμπιακή σχέση του Μαρινάκη με την Χρυσή Αυγή και τι αποστολές …(εξ)υπηρετούν οι και σεκιουριτάδες Χρυσαυγήτες συνοδοί/υπάλληλοί του;

*************************

Η συχνή αναφορά στην Χρήστου Λαδά έχει την ιστορική της σημασία που ξεκινάει και τελειώνει με …αποστασίες.

Θάνος Καλαμίδας

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Ο κύριος «ποιος είμαι εγώ, ρε!»

  1. 🙂 Γούνινους γιακάδες εχει η «ρόμπα» που φοράνε οι μετέχοντες δικαστικοί στα ειδικά δικαστήρια, οπως αυτό με το σκάνδαλο Κοσκωτά και με κατηγορουμένους τον Ανδρέα, τον Κουτσόγιωργα, τον Τσοβόλα κλπ.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s