Δεκατρία Γιατί να νιώθεις ένοχος

Λένε πως κάποιος που έχει βγει ζωντανός από τα παιδικά κι εφηβικά του χρόνια, έχει ιστορίες για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Αυτή είναι μια συμβουλή που δίνουν συχνά στα εργαστήρια συγγραφής, όταν κανείς δεν ξέρει τι να γράψει: Γράψε για όσα ξέρεις, ο χρυσός κανόνας και προτροπή προς τον αρχάριο. Όμως εδώ σήμερα δε μας ενδιαφέρει η συγγραφή, αλλά το να βγεις ζωντανός από την εφηβεία.

Μην κοιτάμε οι μεγαλύτεροι που το μυαλό μας καθαρά για λόγους άμυνας έχει αποβάλλει τις περισσότερες κακές αναμνήσεις από το σχολείο. Πάντα οι κακές υπερέχουν αριθμητικά και σοβαρά τώρα,

πέρασε κανείς όμορφα στο Λύκειο;

Το Δεκατρία Γιατί είναι από τις καλύτερες σειρές που είδα φέτος – που έχω δει γενικότερα.

Δεν έχουμε κανονικό ριβιού εδώ, αλλά κάποια πράγματα θέλω να τα γράψω σχετικά.

Η Χάνα Μπέικερ δίνει τέλος στη ζωή της κι αφήνει πίσω της τους δεκατρείς λόγους που την οδήγησαν σε αυτή την απόφαση, όλοι με τα ονόματά τους, στις δεκατέσσερις πλευρές παλιομοδίτικων κασετών. Το πακέτο με τις κασέτες φτάνει στην πόρτα του Κλέι και μαζί του παρακολουθούμε την τρελή (και λεπτομερέστατη) εξέλιξη αυτής της ιστορίας, με ένα παράλληλο πισωγύρισμα στο πριν και μετά την αυτοκτονία της Χάνα.

ovi_greece_0418_006i.gifΗ σειρά τα έχει όλα μέσα: Τα ευκατάστατα προάστια, το μικρομεσαίο επιχειρηματία απέναντι στο μεγάλο εμπορικό, τους ομοφυλόφιλους μαθητές, τα τσογλάνια, τους ποιητές, τα σπασικλάκια. Έχει μαριχουάνα και βότκα και πάρτι και ξεπαρθενέματα, έχει ξύλο, φιλίες που τελειώνουν πριν καν αρχίσουν, έχει φήμες που εξαπλώνονται και μυστικά και πολλά ψέματα. Έχει το πλουσιόπαιδο που τη σκαπουλάρει πάντα, έχει τα αουτσάιντερ του, έχει το φρικιό του, έχει το σύστημα που υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργεί και υποτίθεται ότι πρέπει να προστατέψει κοιτά να καλύπτει πρώτα τον κώλο του και τη φήμη του.

Η σειρά είναι γεμάτη κλισέ.

Όμως το να είσαι έφηβος είναι γεμάτο κλισέ. Το Λύκειο είναι γεμάτο κλισέ. Η εφηβεία και το Λύκειο τρέφουν τα κλισέ με άρρωστη αφοσίωση. 

Αυτά που παρακολουθούμε το 2017 σε κάποιο Λύκειο σε κάποια μικροσκοπική πόλη στην άλλη άκρη του κόσμου, τα έζησα πριν 20 χρόνια κι εγώ, τα έζησες πριν 10 εσύ, τα έζησε κάποιος άλλος κάπου αλλού πριν 30 χρόνια, τα ζει κάποιος τώρα, θα τα ζήσει ένας άλλος αργότερα. Το Λύκειο καταπώς φαίνεται και αποδεικνύει η ίδια η Ιστορία, είναι πάντα ίδιο και παντού. Ανεξαρτήτου εποχής και τόπου. Αυτό ίσως οι κοινωνιολόγοι να πρέπει να το κοιτάξουν κάπως.

Παρά τα όσα κλισέ του – που κάποιες φορές έμοιαζαν λιγάκι αστεία, αλλά …τι δεν είναι τραγικά αστείο στο Λύκειο; – η σειρά αποδίδει με μεγάλη ακρίβεια το πώς τα καθημερινά, μικρά και φαινομενικά αδιάφορα συμβάντα λειτουργούν αθροιστικά σε έναν έφηβο (αν κι εδώ θέλω να πω: Αν δεν ήταν σχολείο κι ήταν πανεπιστήμιο, αν ήταν μια μεγάλη εταιρεία, αν δε μιλούσαμε για έφηβους αλλά για ενήλικες, πιστεύετε ότι θα υπήρχε μεγάλη διαφορά; Να είστε σίγουροι πως όχι. ΟΛΑ λειτουργούν αθροιστικά μέσα μας, ο έφηβος είναι ο πιο ευάλωτος).

Κανείς φυσιολογικός (τι είναι φυσιολογικό όταν μιλάμε για την εφηβεία; Τι είναι φυσιολογικό όταν μιλάμε για Λύκειο; Τι είναι γενικά το φυσιολογικό;) δεν αυτοκτονεί για ένα μόνο κάτι. Είναι πολλά τα κάτι.

Πάρα πολλά κάτι το ένα πάνω στο άλλο και οι ρυθμοί της ίδιας της ζωής.

Είναι η ρουτίνα και το να πνίγεσαι στη δουλειά και είναι οι υποχρεώσεις και η έλλειψη χρόνου. Είναι τα εφηβικά ξεσπάσματα και η κούραση των γονιών, είναι οι άτυπες απαιτήσεις που επιβάλλονται σε όλα τα Λύκεια όλου του κόσμου.

Είναι που οι γονείς πολλές φορές επικεντρώνονται μόνο στο πόσο δύσκολο είναι να αντιμετωπίζεις καθημερινά την κυκλοθυμία ενός έφηβου, αλλά δε βλέπουν το πόσο δύσκολο είναι για τον ίδιο τον έφηβο να είναι …ο εαυτός του.

Είναι που δε βλέπουν το πόσο μίσος μπορεί να δείξει ένας έφηβος προς τον ίδιο του τον εαυτό γιατί δεν ξέρει πώς να τον αγαπήσει και πώς να τον αντιμετωπίσει. Ο πρώτος που μισεί και σακατεύει την ψυχή του έφηβου είναι ο ίδιος του ο εαυτός.

Είναι η μόδα και το φαίνεσθαι και είναι το ότι τα παιδιά υπό «κατάλληλες» συνθήκες μπορούν να κάνουν τα πάντα. Από το να αφαιρέσουν την ίδια τους τη ζωή, μέχρι το να καταστρέψουν τη ζωή κάποιου , μέχρι το να αφαιρέσουν τη ζωή κάποιου.

Τόσο έμμεσα, που κανείς συγκεκριμένα δε φταίει αλλά όταν ένας νέος αυτοκτονεί ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ.

Παίδες έχει μια ατάκα που επαναλαμβάνεται συχνά μέσα στα επεισόδια, ειδικά τα τελευταία που το βάρος της ευθύνης αρχίζει και ζορίζει το σχολείο αλλά ΜΗΝ την ακούτε, μην την ακούτε:

 

«Η αυτοκτονία είναι επιλογή.»

 

Η αυτοκτονία δεν είναι επιλογή.

Είναι εξαναγκασμός να δολοφονήσεις τον εαυτό σου.

 

Είναι πολύ εύκολο να δεχόμαστε ένα μόνο κομμάτι ευθυνών και μετά να πετάμε το μπαλάκι στον αυτόχειρα για να ξαλαφρώσουμε από τις ενοχές, όμως

η αυτοκτονία δεν είναι επιλογή.

Είναι αποτέλεσμα συσσώρευσης πολλών μικρών πληγών που ανοίγουν στις ψυχές εξαιτίας πολλών μικρών πράξεων και πραγμάτων που έχουν ακουστεί ή που ποτέ δεν έχουν ειπωθεί.

Μεμονωμένα μπορεί να φαίνονται ασήμαντα αλλά μαζεύονται σωρός μέχρι που μπλέκεται πολύ άσχημα. Όλοι μας θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αντιλαμβανόμαστε το πότε ήρθε η ώρα να σταθούμε δίπλα σ’ αυτόν που υποφέρει σιωπηλά, κι ας είναι ο συμμαθητής που δεν του μιλάμε ποτέ ή κι ας έχουμε νωρίτερα τσακωθεί μαζί του.

 

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Δεκατρία Γιατί να νιώθεις ένοχος

  1. είχα δει, παλιά, την τηλεοπτική σειρά για τον Αντριαν Μολ, κυκλοφορεί και βιβλίο με τα κρυφά ημερολόγιά του.. τέλεια ήταν, ιδωμένη από άλλο πρίσμα βέβαια.. «Το κρυφό ημερολόγιο του Άντριαν Μολ ηλικίας 13 χρονών και 3/4»

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s