Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν

Κάποτε έφυγα από την Ελλάδα με σκοπό να μην ξαναγυρίσω όμως ξαναγύρισα. Τελικά τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω αν πραγματικά ήθελα να φύγω από την Ελλάδα ή αν ήθελα να μείνω κάπου αλλού. Έχει διαφορά. Είναι άλλο να λες ότι φεύγεις επειδή δεν αντέχεις αυτό που ζεις, κι άλλο να λες ότι φεύγεις επειδή -μια χαρά είναι αυτό που ζεις μεν, απλά θέλεις να ζήσεις και κάτι άλλο δε. Κάπως έτσι δεν έχω αποφασίσει τι από όλα ίσχυε τότε που το έκανα. Δε θα ήθελα να φύγω από την Ελλάδα αν… Κι εκεί αρχίζουν οι λόγοι που δε θέλω να τους (ξανα)πώ τώρα.

ovi_greece_0418_003a.gifΤο να φεύγεις συνήθως χρειάζεται ένα κοκτέιλ απελπισίας και αγανάκτησης. Προσθέτεις λίγο θυμό, λίγες πληγές που δε λένε να κλείσουν, λίγο εγωισμό, λίγο απογοήτευση, λίγο απ’ όλα. Και το κάνεις. Το να μένεις όμως τι χρειάζεται; Χρειάζεται να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, τα όριά σου, τις δυνάμεις σου, να αφήσεις πίσω τον εγωισμό και τις πληγές και τις ήττες και να επιμένεις; Ή χρειάζεται να είσαι…ηλίθιος;

Τι είμαστε όλοι εμείς που μένουμε πίσω; Φυλάμε τις Θερμοπύλες ένα πράμα, ή είμαστε δειλοί; Είμαστε πολύ ρομαντικοί, ή παραιτημένοι;

Δεν έχω αποφασίσει ούτε γι αυτό.

Πραγματικά θαυμάζω όσους καταφέρνουν να ξεφύγουν από την Ελλάδα. Και λέω ξεφύγουν κι όχι φύγουν, γιατί το να φεύγεις από την Ελλάδα είναι κι ένα είδος απόδρασης. Δεν είναι μόνο ο τόπος που σε κρατά. Δεν είναι ο ήλιος και οι παραλίες. Είναι οι αντιλήψεις, η νοοτροπία, είναι κουτοπονηριά, η μιζέρια. Είναι απαρχαιωμένες αντιλήψεις που συνεχίζουν να αναπαράγονται. Είναι πολλά από τα οποία φεύγει ή ξεφεύγει κανείς, αφήνοντας την Ελλάδα. Κι είναι και δύσκολο να τα αποβάλλει από πάνω και μέσα του. Όμως μάλλον θαυμάζω εξίσου κι αυτούς που μένουν. Αυτούς που μένουν συνειδητά, αποφασισμένοι να μείνουν.

Και είναι άδικο να είσαι μακριά, να έχεις ξεφύγει ή γλυτώσει – όπως θέλετε πέστε το – και μιλώντας εκ του ασφαλούς πλέον να καταδικάζεις, να κοροϊδεύεις και να προσβάλλεις όλους όσους έμειναν πίσω. Και αυτούς που δε θέλουν να φύγουν, αλλά και αυτούς που δε μπορούν.

Στη σημερινή Ελλάδα πρέπει να είσαι και λίγο τρελός για να μείνεις. Πρέπει να είσαι λίγο τρελός για να επιμένεις να είσαι άνθρωπος και να παλεύεις με την Ελλάδα που προσπαθεί να σε καταβροχθίσει ζωντανό, για να παραμείνεις ζωντανός και να σώσεις ό,τι και όποιον μπορείς.

Ή χαζός;

Ή απελπισμένος;

Τι από όλα είμαστε δεν ξέρω. Αλλά είμαστε εδώ.

 

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που μένουν

  1. Δεν θα σε πειράξει να σού πω ότι φαίνεσαι εντελώς χαμένη, ότι φαίνεσαι να μην ξέρεις τι θέλεις, ε; Σε καταλαβαίνω. Μετά από 42 χρόνια, κάπως έτσι ακόμα είμαι κι’ εγώ…
    Και το φιλαράκι μου εκεί παραδίπλα, το ίδιο πιστεύω πως νοιώθει.
    Όμως, δεν θα το καταπιώ εύκολα αυτό το «μιλώντας εκ του ασφαλούς πλέον να καταδικάζεις, να κοροϊδεύεις και να προσβάλλεις όλους όσους έμειναν πίσω». Και γιατί δεν υπάρχει κανένα ‘εκ του ασφαλούς’ όταν τραβάς το ξένο σου κουπί, και γιατί το ‘έμειναν πίσω’ δείχνει να ήθελαν να φύγουν αλλά, για Χ λόγους, δεν το έκαναν και… ‘έμειναν πίσω’ (όπως το λες). Πρόβλημά τους όμως, όχι δικό μου!
    Να δούμε όμως πως, στην πραγματικότητα, είναι ελάχιστοι αυτοί που θέλουν να φύγουν. Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία στην Ελλάδα, μια χαρά αισθάνεται με το πως είναι. Τέλεια τής πάει το πως ζει. Καθόλου δεν τήν ενοχλεί το από ποιούς περιβάλλεται. Κι’ ας λέει… Παραμύθια! Πιστεύω πως ποτέ δεν τής περνάει απ’ το νου το ‘κάτι άλλο’…
    Αλλά είναι όμως αυτή η συντριπτική πλειοψηφία με τη λογική της και την παράδοξη κοσμοθεωρία της που κάνει για κάποιους τη ζωή αφόρητη, πίσω στην Ελλάδα. Και τότε δεν υπάρχει παρά ένας δρόμος…

    Μου αρέσει!

    1. Αλίμονο αν γράφαμε με την πεποίθηση πως όσα λέμε είναι πάντα σωστά ή(και) αρεστά. Οπότε όχι, δε με πειράζει καθόλου η γνώμη σου 🙂 Ίσως να φαίνομαι, αλλά μάλλον δεν είμαι. Όχι πια. Έχω αποφασίσει πως δεν πρόκειται να φύγω από την Ελλάδα κι ίσως καμιά φορά να μη θέλω να το παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου όμως μέσα μου το ξέρω. Είχα κι άλλες ευκαιρίες μετά από αυτή την πρώτη που αναφέρω στο κείμενο. Στο σχόλιό σου τώρα… Υποψιάζομαι ότι δε ζεις πια στην Ελλάδα από αυτά που διαβάζω. Το «εκ του ασφαλούς» νομίζω πως είναι ευνόητο και πιθανόν το παρεξήγησες. Και βεβαίως δεν αναφέρομαι σε όλους όσους έφυγαν, αλλά κάποιος κάποτε μου είπε «να μην ξεχνάς ποτέ από πού ξεκίνησες» και πολλοί από αυτούς που έφυγαν το έχουν ξεχάσει και το δείχνουν σε όσους δεν έφυγαν (για τον οποιονδήποτε λόγο) σε κάθε ευκαιρία και με συγκεκριμένο τρόπο (που δείχνει ότι ξέχασαν). Οπωσδήποτε υπάρχουν κι αυτοί που τους πάει η Ελλάδα έτσι όπως είναι, δε διαφωνώ. Όμως δε νομίζω ότι είναι η συντριπτική πλειοψηφία. Υπάρχουν και πάρα πολλοί άλλοι που απλά προσπαθούν και κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Και ναι, η ζωή στην Ελλάδα πολλές φορές γίνεται αφόρητη αλλά μάλλον αυτό είναι μέρος της ζωής και θα είναι το ίδιο οπουδήποτε σε ίδιο ή διαφορετικό βαθμό. Υπάρχει όμως και η υπέροχη Ελλάδα με τους υπέροχους ανθρώπους και τις υπέροχες στιγμές μέσα στη ζωή κι αυτό θα πρέπει μάλλον να αρκεί.

      Μου αρέσει!

  2. Έχω ένα φίλο στην Αγγλία. Από το 1979, δηλαδή 39 ολόκληρα χρόνια και για μια περίοδο ετών μάλιστα ειμασταν σχεδόν γείτονες. Μέρος μιας μεγάλης παρέας που σε εκείνη την ηλικία περά από το γεγονός ότι κάποιοι δεν είχαμε γεννηθεί στην Αγγλία, οι περισσότεροι είχαμε ταξιδέψει τουλάχιστον στην Γαλλία και την Ιρλανδία. Ο Τρέβορ πέρα του Σέφιλντ στη Βόρειο Αγγλία, το γύρω του Σέφιλντ δυτικό Γιόρκσαϊρ με τους λόφους και τα χωριουδάκια του δεν είχε πάει πουθενά. Στην πανεπιστημιούπολη και όταν υπήρχε η παραμικρή διακοπή πίσω στο Σέφιλντ. Μια επίσκεψη στο Λονδίνο κι αυτό στα γυμνασιακά του χρόνια με το σχολειό.
    Του δείχναμε ηλιοβασιλέματα στην Σαντορίνη κι αυτός απαντούσε «ναι αλλά τα Ντέιλς τα έχεις δει;» 39 χρόνια που τον ξέρω και τώρα έχει και τρία παιδιά που έχουν σπουδάσει, παντρευτεί κλπ. δεν βγήκε ποτέ από την ευρύτερη περιοχή του Σέφιλντ και ποτέ δεν κατάλαβε το γιατί. Δεν τον ενδιαφέρει και μάλιστα δεν καταλαβαίνει και γιατί να πάει κάπου αλλού. Το δυτικό Γιόρκσαϊρ και το Σέφιλντ καλύπτουν όλες του τις ανάγκες και τα θέλω του όπως αυτός τα νιώθει και τα καταλαβαίνει.
    Ίσως μέσα σε αυτό το προσωπικό ανέκδοτο να υπάρχουν κάποιες απαντήσεις.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. είμαστε εδώ επειδή δεν έχουμε βρει καλύτερο τόπο! απλά πράγματα, η Ελλάδα έχει το καλύτερο περιβάλλον για να μεγαλώνουν παιδιά, ήλιος, θάλασσα, βουνά, ποικιλία, να βλέπει το μάτι και να μη χορταίνει. Ταξιδέψαμε πολύ και η κρίση μας είναι όσο γίνεται αντικειμενική, χωρίς συναισθηματισμούς. Τα στραβά τα ξέρουμε, τα έχουμε ζήσει στο πετσί μας, αλλά η ανάσα είναι σημαντικότερη από την καριέρα, που τη χτίσαμε κι αυτή με χίλια ζόρια εδωπέρα. Το ένα παιδί έφυγε νωρίς (π.Κ.) το άλλο επιμένει εδώ. Οπως θέλει κανείς. «άμα φύγουμε όλοι μαμά, ποιος θα σιάξει τον τόπο;» λέει. Εμένα δεν με νοιάζει, ό,τι θέλουν ας κάνουν, η ζωή είναι δική τους. Αυτά…
    UBI BENE IBI PATRIA λέγαν οι λατίνοι και είχαν δίκιο! (όπου (νοιώθεις/είσαι) καλά εκεί πατρίδα)

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s