Πολιτικομουσικά για να περάσει η ώρα

«Ρεμπέτικο και στο ξεκατίνιασμα τίποτα Άμπα.»
«Έλα ρε δεν το πιστεύω.»
«Εντάξει κι αν ήταν για καμιά γκόμενα μπορεί να της έλεγε ότι ακούει και Ντίπεστ Μοντ άντε τίποτα Ντορς στο πιο ροκάδικο.»
«Λες;»
«Να δεις που την γυναίκα του με Ντίπεστ Μοντ την έριξε. Έχει το στιλ».
«Όχι…»
«Άντε και Τζον Λένον και το μόνο του Λένον που θα ξέρει θα είναι το ιμάτζιν.»

Σαββάτο μεσημεράκι, έξω χιονιάς κι εγώ με τον Γιάννη για καφέ σε καφετέρια με τζαμαρία να νιώθουμε σαν ενυδρείο με το νερό απ’ έξω και να κάνουμε πολιτικομουσική φιλοσοφία ή καλύτερα, λέμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα μέχρι να πάμε για φαγητό. Και στη σιωπή που ακολούθησε την δήλωση του Γιάννη για το ιμάτζιν μπόρεσα να φανταστώ τον δεκαεπτάχρονο Αλέξη να ρίχνει την Περιστέρα με τίποτα Ντίπεστ Μοντ και το βράδυ στη ντίσκο να χτυπιέται στην πίστα με το SOS ή το Βατερλό τους.

«Ο Κυριάκος;»
«Καρεκλάς!» Συμφώνησα γιατί …πώς να το κάνουμε άλλωστε, φαίνεται στη φάτσα του.
«Μη μου πεις ότι δεν μπορείς να τον φανταστείς; Τζην καμπάνα με τσάκιση και ροζ πουκάμισο με το γιακά μεγάλο πάνω από το γιακά σακακιού σαφάρι, αυτά με την ζώνη.» Κόντεψα να πνιγώ.
«Να λικνίζεται στην πίστα,» συνέχισε ο Γιάννης ασυγκράτητος, «σε ρυθμούς Σατερντέι Νάιτ Φέβερ και να σηκώνει το χέρι στιλ Τραβόλτα.» Μου βγήκε το νερό από τη μύτη από τα γέλια.
«Και τη Μαρέβα πώς την έριξε;»
«Με συρτάκι τουριστικό, τζατζίκι και ντου γιου λάικ ματμαζέλ δε Γκριζ.»
«Κι έπεσε;»
«Ήταν το φλώρικο νερό του Χάρβαρντ που την παρέσυρε.»
«Και η Φώφη;»
«Σάιμον και Γκαρφάγκελ, η φωνή της σιωπής.»
«Το αγαπημένο της τραγούδι;»
«Το μόνο και το άκουγε συνέχεια σε επανάληψη.»
«Γιατί μόνο αυτό;»
«Γιατί από μικρή νόμιζε ότι άκουγε φωνές στο σκοτάδι.»
«Δεν είναι και τρελή η κοπέλα.»
«Νομίζει ότι είναι πρόεδρος… άλλοι νομίζουν ότι είναι ο Ναπολέοντας, αυτοκράτορας.»
«Ο Λεβέντης;»
«Γούναρη κι Τρίο Μπελκάντο. ‘Μια ζωή την έχουμε’ και ‘Λένε πως είναι οι γυναίκες πονηρές’ και το τελευταίο ‘Στο φραπέ πέντε ζάχαρες».
«Εντάξει βγάζεις κακιούλα με τον παππού.»
«Καλά, και το ‘Άσε τον κόσμο να λέει’»
«Συνεχίζεις να βγάζεις κακιούλες.»
«Τα παιδιά, τα παιδιά, τα φιλαράκια τα καλά;»
«Κοινούσης, ρε Γιάννη; Πού τον θυμήθηκες;»
«Εγώ; Ο Λεβέντης τον θυμάται.»
«Ο Θεοδωράκης; Αυτός είναι και λίγο ροκ.»
«Του λαϊκού όμως, όχι του έντεχνου.»
«Δηλαδή;»
«Πασχάλης, Ολύμπιανς, άντε και στο αγγλόφωνο να έβαζε και λίγο Μπιτλάκια.»
«Αι λοβ γιου γιε γιε γιε;»
«Σιγά ρε μην ήταν και γιεγιές ο Σταύρος. Άντε σε κανένα γεστερντέι μπας και ρίξει και καμιά γκόμενα.»
Ovi_greece_0218_014a«Ξενέρωμα;»
«Βρε μαλλι χωρίστρα, λαδωμένο προσεκτικά και το παντελόνι με τσάκιση, σου λέω.»
«Κυριάκος;»
«Είπαμε φλώρος αλλά όχι και καρεκλάς.»
«Ο Κουτσούμπας;»
«Θεοδωράκη και ξερό ψωμί».
«Είσαι προβλέψιμος και γεμάτος στερεότυπα.»
«Εγώ ή ο Κουτρούμπας;»
«Ο Καμμένος;»
«Κοίτα, αυτό  το είχε από παιδί άρα τον βλέπω να ακούει Σκόρπιονς και ταυτόχρονα και ‘Γιάννη μ’ το μαντήλι σου’ Άσε που τον βλέπω να παίζει και κιθάρα στον αέρα.»

Κάπου εκεί μου έφυγε όλος ο καφές, όχι γιατί φαντάστηκα τον Κομμένο ροκά να παίζει κιθάρα στον αέρα ή με κανένα κοντάρι από σκούπα αλλά γιατί για κάποιο περίεργο λόγο τους είδα όλους μαζί σαν κομπανία, σαν συγκρότημα, στην πίστα ταυτόχρονα να τραγουδάνε και να χορεύουν και ήταν …σαν συζήτηση στη Βουλή!

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s