Η τσάντα και τα λεφτά

Η γιαγιά μου πάντοτε έλεγε «να μην αφήνεις την τσάντα σου στο πάτωμα. Χάνεις λεφτά.»

Βέβαια η γιαγιά μου αναφερόταν στις τσάντες που κρατάει μια γυναίκα (ή που θα έπρεπε να κρατάει μια καθώς πρέπει κοπέλα τέλος πάντων). Της ήταν δύσκολο να καταλάβει το σακίδιο πλάτης. Όταν το κουβαλάς σαν καβούκι όλη μέρα, απλά του ρίχνεις μια και το πετάς κάτω.

«Καλά, πέτρες έχεις μέσα;» το σήκωνε με το ζόρι να το κρεμάσει. Ύστερα το ξανασκεφτόταν. Με τόσο βάρος μπορεί να ξήλωνε και τον τοίχο. Το άφηνε κάτω με μισή καρδιά και κάθε τόσο το κοιτούσε λοξά γιατί της καθόταν στραβά μια τσάντα στο πάτωμα.

Όλα τα καλά του κόσμου έχουν οι Σμυρνιές, από μερικά όμως δε γλυτώνεις ποτέ σου.

Ovi_greece_0218_006a.gif«Βιβλία έχει μέσα», της έλεγα κι εγώ.

Μισώ τις τσάντες. Πέρασα από όλα τα στάδια μέχρι να φτάσω στο άλλο άκρο: Να μην έχω καθόλου.

Είχα μεγάλη, δεν έβρισκα την τύφλα μου. Είχα μικρή, δεν έβρισκα την τύφλα μου.

Να κατουριέσαι σαν τρελός έξω απ’ την πόρτα σου και να ψάχνεις τα κλειδιά σου. Να ρίχνει καρέκλες και να στέκεσαι κανένα δεκάλεπτο έξω απ’ το αμάξι ψάχνοντας τα κλειδιά. Να λες το λεωφορείο/τραμ/τρόλει θα ‘ρθει σε πέντε λεπτά, ας ανάψω ένα τσιγάρο, και να ψάχνεις για πέντε λεπτά τον αναπτήρα. Το εισιτήριο. Το πορτοφόλι. Το λιποζάν. Φιλτράκια. Στυλό. Να χτυπάει ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ.

Μέχρι που κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι κουβαλούσα τσάντα με χίλια δυο σκατολοΐδια μέσα, το κινητό στην τσέπη (μην το ψάχνω), τα κλειδιά στην άλλη τσέπη (μην τα ψάχνω) και τα λεφτά σε κάποια άλλη τσέπη (μη μου κλέψουν την τσάντα). Και τυπικά αυτά ήταν όσα χρειαζόμουν. Οπότε οι τσάντες μου παραδόθηκαν στη λήθη, έμειναν μερικές χιλιάδες μέρες σε ντουλάπες/πατάρια/αποθήκες/σακούλες/κουτιά, και αποφάσισα να τις πετάξω.

Η ανάγκη για τσάντα επανήλθε με τα παιδιά. Να μη σας αριθμήσω το τι πρέπει να κουβαλάς απαραιτήτως σε κάθε έξοδο όταν έχεις μωρό, αλλά ενδεικτικά και με μια ανάσα: Πάνες/Μωρομάντηλα/Νερό/Γάλα/Τσάι/Μπιμπερό/Πιπίλα/Ρούχο/Κάλτσα/Σαλιάρα/Παιχνίδι/Φαγώσιμο/Κουδουνίστρα. Αυτά για τις πολύ σύντομες εξόδους, πχ βόλτα στο κοντινό πάρκο, μάρκετ, περπάτημα. Τα υπόλοιπα σας αφήνω να τα θυμηθείτε όσοι τα περάσατε, να τα συμπληρώσετε μόνοι σας όσοι τα περνάτε, να μαθαίνετε όσοι θα τα περάσετε (αν και θα μάθετε μια χαρά στην πράξη).

Ο μύθος με την τσάντα και τα λεφτά δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Δεν έχασα λεφτά όσες φορές αντιστάθηκα στον ψυχολογικό εξαναγκασμό των παιδικών κι εφηβικών μου χρόνων και την παράτησα στο πάτωμα. Αντίθετα, δεν κέρδισα κιόλας όσες φορές επιμελώς την κρέμασα.

(Παντού υπάρχει ένας μύθος.)

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s