Μπλε πάνω σε κόκκινο

– Μολόγα μωρή, τι κατάλαβες τώρα;
– Κοίτα, είναι η αισθητική του χρώματος.
– Μπλε πάνω σε κόκκινο.
– Δεν είναι έτσι ακριβώς.
– Έτσι ακριβώς είναι, το έλεγε και ο τίτλος.

Με τη Στέλλα μετά από επίσκεψη σε γκαλερί πίνουμε καφέ στον πεζόδρομο και αναλύουμε την επαφή μας με την τέχνη.

– Πόσα χρόνια είσαι ρε Στέλλα στην Αθήνα;
– Να σου πω, βλαχάρα, εγώ εδώ γεννήθηκα.
– Παρ’ τα μωρή πρωτευουσιάνα μην στα χρωστάω. Από την Σπάρτη δεν είναι η μάνα σου και ο πατέρας σου μωρή;

Ovi_greece_0917_018a.gif – Ο τόνος στο μάνα και πατέρας. Εγώ εδώ γεννήθηκα.
– Τέλος πάντων, άλλο ήθελα να πω.
– Μπα; Μήπως θέλεις να μιλήσουμε για τη δικιά σου καταγωγή;
– Κόφ’ το, για την τέχνη ήθελα να μιλήσω.
– Και με είπες βλαχάρα για να το τονίσεις;
– Κοίτα, ζούμε στην Αθήνα, θέατρα, σινεμά, μουσεία, Ακρόπολη, γκαλερί. Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγες σε ένα από αυτά;
– Πριν από μισή ώρα και έχω αρχίσει να το μετανιώνω.

– Ρε Στέλλα, σύνελθε. Εδώ μιλάμε για τέχνη.
– Μπλε πάνω σε κόκκινο;
– Όχι, αλλά έχουμε χαθεί σε μια βαρετή καθημερινότητα και χάνουμε ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Μάλιστα έχουμε φτάσει στο σημείο να μην καταλαβαίνουμε πολλά πράγματα.
– Τι; Αν το μπλε είναι πάνω στο κόκκινο;
– Και αυτό.

– Το ξανακοίταξα, το μπλε ήταν πάνω στο κόκκινο.
– Ναι αλλά χάνουμε την αιτία, γιατί το μπλε ήταν πάνω στο κόκκινο; Τι ήθελε να πει ο ζωγράφος;
– Ότι δεν έχει ταλέντο και ότι υπάρχουν κορόιδα;
– Αμάν ρε Στέλλα, κάνεις σαν παιδί. Όταν ήμασταν φοιτήτριες θυμάσαι που πηγαίναμε σε εκθέσεις;
– Ήμασταν και ρομαντικές και μας άρεσε και ο Ρακιτζής, ας μην το κάνουμε και θέμα τώρα.
– Κοίτα, αυτό που θέλω να πω

…Και σταμάτησα για λίγο να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου σε αυτό που ήθελα να πω μην ξεφύγουμε πάλι.

– Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πρέπει να αρχίσουμε πάλι να πηγαίνουμε σε γκαλερί και μουσεία. Συμβαίνουν τόσα γύρω μας και είμαστε απούσες.
– Βγήκες από το Facebook;
– Πολύ καιρό τώρα.
– Γι αυτό νιώθεις απούσα. Έχεις ελλείψεις.
– Και το Facebook τις αναπληρώνει;
– Ναι, σε ενημερώνει συνέχεια.
– Πώς ρε Στέλλα;
– Να κοίτα, και μου δείχνει τη σελίδα της στο Facebook στο τηλέφωνό της. “Μπλε πάνω στο κόκκινο” και δίπλα μια κίτρινη φατσούλα να κλαίει.

– Και τι έκανες τώρα;
– Ενημέρωσα ότι πήγα σε μια έκθεση.
– Όχι, ενημέρωσες ότι ΕΣΥ είδες έναν πίνακα κάπου και τον γελοιοποίησες. Ενημέρωσες τους άλλους για τα προσωπικά αισθήματα και με αμφίλογα κριτήρια.
– Τώρα με είπες βλαχάρα ξανά;
– Ρε Στέλλα δεν είναι δυνατόν η σχέση μας με την τέχνη να ορίζεται από κάποιες αμφισβητήσιμες και πολύ προσωπικές κρίσεις κάποιων που θέλουν να φανούν αστείοι και γι αυτό να πάρουν “μ’ αρέσει”, στο ίντερνετ.

– Τώρα μου λες ότι δεν έχω και χιούμορ;
– Αμάν ρε Στέλλα, αυτή η κουβέντα μαζί σου δεν βγάζει πουθενά.
– Όχι, κάπου βγάζει. Η απουσία σου από το Facebook σε έχει απομονώσει.
– Από ποιους με έχει απομονώσει βρε Στέλλα;

Η Στέλλα δεν απάντησε κι όταν η Στέλλα δεν απαντάει, σκέφτεται, κι αυτό ενώ πολλές φορές είναι κακό, αυτή τη φορά ίσως να ήταν για καλό γιατί μετά από λίγο είπε:

– Μωρή, πόσα χρόνια έχουμε να πάμε στην Εθνική Πινακοθήκη;
– Από τότε που φέρανε τον Γκρέκο. Είναι και μια δεκαετία.
– Το επόμενο Σάββατο πάμε πινακοθήκη. Απάντησε η Στέλλα με σιγουριά.

Λουκία Κοντοπόδη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s