Ποιος είναι ο υπερθετικός του επικίνδυνος;

Τον Σεπτέμβριο του 2008, και δυο μόλις μήνες πριν τις Αμερικανικές προεδρικές εκλογές, οι δυο αντίπαλοι για το προεδρικό αξίωμα κάνανε μια κίνηση που εξέπληξε πολλούς. Άρχισαν να μιλάνε για αθλητισμό και όχι έτσι απλά για αθλητισμό, αλλά για τον επαγγελματικό αθλητισμό. Ο μεν Μακ Κέϊν είχε άποψη για το αμερικανικό ποδόσφαιρο και το μπέιζμπολ, ο δε Ομπάμα ήταν ειδικός στο μπάσκετ. Και οι δυο υποψήφιοι, όχι απλά είχαν απόψεις για το τι συνέβαινε αλλά είχαν και προτάσεις για το τι θα ήθελαν να αλλάξει και αυτό σε οργανώσεις αυστηρά ιδιωτικές που το κράτος και ειδικά ο πρόεδρος δεν έχουν κανέναν απολύτως λόγο.

Από ό,τι σύντομα φάνηκε, αυτό δεν ήταν μια φάση, αλλά ήταν η νέα πραγματικότητα και διήρκησε μέχρι το τέλος της προεκλογικής εκστρατείας, με τους δυο υποψήφιους κατά περιόδους να δίνουν συνεντεύξεις σε αποκλειστικά αθλητικές εκπομπές, κανάλια και έντυπα, και μάλιστα από ένα σημείο και ύστερα ο ρόλος τους δεν ήταν απλά ακαδημαϊκός, αλλά και οι δυο υποψήφιοι άρχισαν να δείχνουν και προτιμήσεις σε συγκεκριμένες ομάδες.

Στις αρχές Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου, η έγκριτη Washington Post, είχε ένα άρθρο που δίνοντας έμφαση στο γεγονός, έκανε την πρόβλεψη ότι αυτό που μόλις είδαμε θα γίνεται όλο και πιο συχνά στο μέλλον και μάλιστα θα φτάσουμε κάποια στιγμή που ο υποψήφιος πρόεδρος θα πρέπει να έχει στο βιογραφικό του και την προεδρία μια αθλητικής ομάδας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Ομπάμα συνέχισε να μιλάει για μπάσκετ και αυτή τη φορά είχε προσθέσει στο ρεπερτόριο του το μπέιζμπολ και λίγο από χόκεϊ. Ο αντίπαλος του, Mitt Romney, προσπαθησε λίγο να μιλήσει για το αμερικάνικο ποδόσφαιρο, αλλά ο ο σκληρός πυρήνας των ψηφοφόρων του, οι ευαγγελιστές, δεν χαρακτηρίζονται από την μεγάλη τους αγάπη στα σπορ κι έτσι το πέρασε σε δεύτερη μοίρα αφήνοντας τον Ομπάμα να φαίνεται όλο και πιο πολύ.

Το 2016 ο ένας αντίπαλος ήταν γυναίκα, και παρόλο ότι προσπαθησε κι αυτή λίγο με το αμερικανικό ποδόσφαιρο και μέσω και με τη βοήθεια της γνωστής τραγουδίστριας Βeyonce, να δείξει την συμπάθειά της στο μπάσκετ, η γενικότερη αμερικανική πρεσβυωπία ότι γυναίκες και σπορ δεν πάνε παρέα, την κράτησε μακριά από το θέμα και τα όποια οφέλη μπορεί να της έφερνε.

Έτσι το συγκεκριμένο γήπεδο έμεινε αποκλειστικά στον αντίπαλό της. Και μάλιστα αυτή τη φορά, ο αντίπαλός της είχε και στο βιογραφικό του ανάμειξη με αθλητισμό, όσο ψεύτικη κι αν ήταν αυτή η ανάμειξή του σε ένα τόσο στημένο και ψεύτικο πρωτάθλημα, όπως είναι το καθαρά θεατρινίστικο και τηλεοπτικό, αμερικάνικο κατς. Ουσιαστικά αυτό ήταν που έκανε τον Τραμπ γνωστό στο ευρύ κοινό και φυσικά ακολούθησε η παρουσία του στο τηλεπαιχνίδι που τον έβαλε σε όλα τα αμερικανικά σπίτια, αλλά το κατς ήταν η μεγάλη του αρχή. Τη συνέχεια της ιστορίας την ξέρουμε.

Ovi_greece_0917_015a.gifΣτην Ελλάδα οι πρόεδροι των ομάδων και κυρίως των ποδοσφαιρικών ομάδων πάντα είχαν σχέσεις με την πολιτική. Άλλωστε οι οπαδοί και δη οι φανατικοί οπαδοί ομάδων ποδοσφαίρου – το πιο δημοφιλές άθλημα στην Ελλάδα – πάντα αποτελούσαν κοπάδι που κάποιος μπορούσε να κατευθύνει. Μέσα στον παραλογισμό του υπάρχει και η λογική. Για να γίνεις πρόεδρος ή καλύτερα ιδιοκτήτης μιας ομάδας – ας πούμε ποδοσφαιρικής – θα πρέπει να έχεις λεφτά, πολλά λεφτά. Άρα σχέση με το εμπόριο και την γενικότερη οικονομία, άρα σχέση με πολιτικούς και πολιτικό παρασκήνιο. Και δεν είναι μόνο θέμα χρηματισμού για να γίνει η δουλειά σου, ποτέ μην ξεχνάτε ότι το πιο μεγάλο αγαθό για ένα σωστό επιχειρηματία είναι η πληροφόρηση και η σωστή πληροφόρηση, αυτή που θα αποφέρει κέρδος, πάντα έρχεται από τους πολιτικούς. Αυτό τώρα είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί μπορεί η πληροφορία να είναι μια δικαιολογία αλλά …μεταξύ μας τώρα, ποιος έγινε πολυεκατομμυριούχος με τον σταυρό στο χέρι;

Έτσι αθλητισμός – δηλαδή ποδόσφαιρο – εμπορικά συμφέροντα, οικονομικό (κυρίως) έγκλημα και πολιτική έγιναν κοκτέιλ και στην κορυφή του ελληνικού παγόβουνου, ο Κοσκωτάς.

Ο Κοσκωτάς, μεγαλοαπατεώνας του κερατά, αλλά συγχρόνως και …λαϊκός ήρωας, κατάφερε να στήσει μια αυτοκρατορία που συμπεριελάμβανε από τράπεζες και ποδοσφαιρικές ομάδες, μέχρι ξενοδοχεία και ΜΜΕ, όλα κλέβοντας την τράπεζα που δούλευε (και στην συνέχεια αγόρασε με τα κλεμμένα) και τζογάροντας τα λεφτά της στο αμερικανικό χρηματιστήριο όταν στην Ελλάδα όλοι στην κυριολεξία …κοιμόντουσαν, εκμεταλλευόμενος τη διαφορά της ώρας. Αυτό είναι απλοποιημένο το τι συνέβη αλλά δεν είναι μακριά από την αλήθεια.

Όλοι όμως ξέρανε από την αρχή ότι ο Κοσκωτάς ήταν απατεώνας και όλοι λίγο πολύ υποπτευόντουσαν πως είχε στήσει την κομπίνα ο άγνωστος μέχρι τότε, υπάλληλος της τράπεζας Κρήτης, αλλά κανένας δεν μιλούσε γιατί …γιατί ο Κοσκωτάς δούλευε τα κουτιά των πάμπερς στο αυτόματο μεταφέροντας εκατομμύρια τότε δραχμές σε πολιτικά γραφεία, εξαγοράζοντας τους πάντες και …επειδή είχε τον Ολυμπιακό, που χάρη στα λεφτά του και τις εξαγορές από παίκτες αεροδρομίου μέχρι διαιτητές και αντιπάλους, τον είχε κάνει πρωταθλητή.

Αλλά όλα αυτά είναι ιστορία που μπορείτε να την βρείτε με πολλά στοιχεία στο διαδίκτυο. Αυτό όμως που είναι γεγονός είναι ότι χάρις στον Κοσκωτά πολλοί καταλάβανε ότι η σχέση τρίγωνο αθλητισμός-εμπόριο-πολιτική είχε διττά κέρδη. Από την μια λεφτά, πολλά λεφτά, πάρα πολλά λεφτά κι από την άλλη κάλυψη/πληροφόρηση/βοήθεια. Κι αν ο Κοσκωτάς δεν είχε ανακατευτεί με τα ΜΜΕ (τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ) σήμερα θα του είχαμε κάνει άγαλμα ως εθνικό σωτήρα και το όνομά του θα ήταν συνώνυμο του Ωνάση.

Το κόλπο το δοκίμασαν πολλοί στη συνέχεια, κάποιοι φανερά, κάποιοι πιο κρυφά. Πιο φανεροί ήταν αυτοί που πίστεψαν ότι μπορούσαν να επαναλάβουν το κόλπο Κοσκωτά και να χτίσουν αυτοκρατορία με το τίποτα αλλά με κομπίνες και μετά εξαγοράζοντας πρωταθλήματα και πολιτικούς να καλύψουν τον κώλο τους. Κάποιοι είχαν μουστάκες και καπνίζαν πούρα, κάποιοι άλλοι έχουν κοιλιές και καράφλα. Κανένας τους δεν τα κατάφερε.

Στο τρίγωνο αθλητισμός – οικονομικά συμφέροντα/έγκλημα και πολιτική, ο Κοσκωτάς είχε προτεραιότητες και η σχέση του με την πολιτική ήταν πολύ συγκεκριμένα στοχευμένη. Ο στόχος του ήταν το χρήμα, το άπειρο χρήμα και η πολιτική εξυπηρετούσε σαν μηχανισμός αυτόν τον σκοπό του. Του ήταν αδιάφορο αν αυτοί που τον “εξυπηρετούσαν” πολιτικά ήταν δεξιοί ή αριστεροί. Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να κάνουν αυτό για το οποίο πληρωνόντουσαν. Και ότι το μπαλόνι όταν έσκασε πήρε μαζί του το ΠΑΣΟΚ ήταν τυχαίο, γιατί στην πραγματικότητα ο Κοσκωτάς είχε «ψωνίσει» από όλα τα κόμματα, απλά οι του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτοί που βούτηξαν τα πιο πολλά πάμπερς συν ότι σαν πράξη απόγνωσης ο Κοσκωτάς – το ότι το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση – προσπαθησε να τους εκβιάσει συνέοντας τους μαζί του, για να ξεφύγει.

Αυτή η τελευταία του πράξη απελπισίας, ο εκβιασμός και μάλιστα ο ωμός εκβιασμός που οδήγησε και στην ομολογία και στην αναφορά σε συγκεκριμένα ονόματα που συμπεριελάμβαναν τον ίδιο τον πρωθυπουργό, δείχνει ότι ο Κοσκωτάς δεν είχε καμιά βάση απολύτως, ξεκίνησε από ένα τίποτα και φτιάχτηκε από μια κλοπή του απλού ποινικού κώδικα. Στην ουσία ο Κοσκωτάς ήταν ένας έξυπνος απατεωνίσκος και τίποτα περισσότερο. Παρόλα αυτά, κι αν δεν είχε κάνει το λάθος να μπλεχτεί με τα ΜΜΕ (αυτό πάντα κατ’ εμένα) όπως ανέφερα και παραπάνω, σήμερα ο Κοσκωτάς θα ήταν ένας πανίσχυρος παράγοντας στην Ελλάδα, πανίσχυρος σε σημείο που κανένας δεν μπορεί να υπολογίσει. Από το να είχε έρθει η οικονομική καταστροφή πολύ νωρίτερα έως του σημείου να ήταν πολύ, πάρα πολύ χειρότερη από όση είναι αυτή τη στιγμή. Και δεν μιλάω για την τράπεζα Κρήτης, μιλάω για όλη την Ελλάδα. Θα ήταν μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση με ανεξέλεγκτα αποτελέσματα που ούτε καν υποθέσεις δεν μπορούμε να κάνουμε. Αυτά με τον Κοσκωτά, το μηδενικό που έκλεψε για να φτιαχτεί και κάλυψε τον κώλο του με πολιτικούς χρηματισμούς και μια …ποδοσφαιρική ομάδα.

Ας πάρουμε όμως τώρα τον Κοσκωτά αλλιώς. Μια εναλλακτική της ιστορίας του. Αν ο Κοσκωτάς είχε την μαγιά που χρειαζόταν ώστε να μην χρειαστεί να κλέψει την τράπεζα που δούλευε. Ας πούμε ότι ο μπαμπάς του του είχε αφήσει αρκετό ζυμάρι να ξεκινήσει να παίζει στο αμερικάνικο χρηματιστήριο, όπως ακριβώς ο Κοσκωτάς με τα κλεμμένα, την ώρα που όλοι εμείς οι υπόλοιποι κοιμόμαστε. Ας πούμε ότι μετά τα πρώτα χοντρά κέρδη και ακολουθώντας το μάθημα για την δημιουργία του τριγώνου, αγόραζε ποδοσφαιρική ομάδα. Τον Ολυμπιακό, ας πούμε. Προσοχή, σε αυτό το σημείο η ιστορία παραμένει η ίδια, αγορές αεροδρομίου, εξαγορά αντιπάλων και διαιτητών, στήσιμο παράγκας για να πάρει η ομάδα πρωταθλήματα, να γίνει ο πρόεδρος ήρωας και ο τσοπάνος μερικών εκατοντάδων χιλιάδων προβάτων. Εδώ όμως αυτός ο εναλλακτικός Κοσκωτάς, ο Κοσκωτάς από άλλη διάσταση το πάει ένα βήμα παραπάνω, χρησιμοποιεί αυτά τα πρόβατα και σαν πολιτική δύναμη. Εκλέγει τοπικούς άρχοντες με τη δύναμη της ομάδας, το σήμα της ομάδας και αναφορές μόνο στην ομάδα. Και μάλιστα ανάμεσα στα πιόνια που εκλέγονται να παίξουν τον ρόλο τοπικών αρχόντων, εκλέγει και τον εαυτό του. Εδώ δυο σημαντικά στοιχεία, ο τόπος είναι σημαντικός γιατί πέρα από έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι και η έδρα όλων των οικονομικών συμφερόντων του έμμεσα και άμεσα. Δηλαδή με ένα σμπάρο καμιά πενηνταριά εκατομμύρια τρυγόνια. Δεύτερο: αν μπορεί να τα κάνει όλα Κοσκωτά σε τοπικό επίπεδο, τι θα μπορούσε να κάνει σε εθνικό; Το δεύτερο έχει τη μορφή μηνύματος προς συγκεκριμένους παραλήπτες από όλο το πολιτικό φάσμα, το εξής ένα ΝΔ/ΠΑΣΟΚ και λοιποί σύμμαχοι και δορυφόροι.

Αυτά για τις δυο πλευρές του τριγώνου, αλλά τι γίνεται με την τρίτη. Εκεί τους πληρώνει όλους. Και μάλιστα ακολουθεί το δόγμα Κορλεόνε, ξέρετε, τον Νονό. Θα στα σκάσω τώρα που τα χρειάζεσαι, θα σε βοηθήσω, αλλά όταν σε χρειαστώ θα κάνεις ό,τι θέλω εγώ γιατί μου ανήκεις. Έτσι ακολουθώντας αυτό το δόγμα ο εναλλακτικός Κοσκωτάς χρηματοδοτεί από κόμματα μέχρι αποστασίες. Με έμφαση στις αποστασίες. Και έχει και τον μπαμπούλα για να τους κρατάει με την αλυσιδίτσα. Ο μπαμπούλας του λέγεται Χρυσή Αυγή. Βλέπετε, ο εναλλακτικός Κοσκωτάς έχει και …ιδεολογία.

Τώρα θα μου πείτε τι γίνεται με τα ΜΜΕ, το λάθος του Κοσκωτά που θα το επαναλάβει και ο εναλλακτικός όσο εναλλακτικός και να είναι. Τίποτα απολύτως, για δυο λόγους. Πρώτος γιατί αγοράζει αυτά που τον πολέμησαν πιο πολύ, τον άλλο Κοσκωτά εννοώ, και δεύτερον γιατί αυτός αν θυμάστε έχει το ζυμάρι άρα δεν είναι τίποτα από το πουθενά που έπρεπε να κλέψει για να φτιαχτεί. Δεν είναι εύκολο θύμα να εκβιαστεί για να ομολογήσει. Αυτόν τον έχουν ανάγκη. Εδώ είναι η πλάκα της ιστορίας. Γιατί τώρα που τον χάσανε πολλοί σκέφτονται ότι και τον άλλον τον Κοσκωτά τον είχανε ανάγκη γιατί …βόλευε. Ή τουλάχιστον δεν έπρεπε να έχουν βιαστεί να τον φάνε, έπρεπε να τον αφήσουν πρώτα να δουν πού το πάει. Οι νταβατζήδες εννοώ. Οι Κοσκωτάδες αυτού του κόσμου, κυκλοφορούν το χρήμα, το ανακυκλώνουν, κάνουν καλό στην “αγορά” που φέρνει τα ψιλά στους νταβατζήδες.

Κι έτσι ο εναλλακτικός Κοσκωτάς συνεχίζει και μεγαλώνει την αυτοκρατορία του φτάνοντάς την πέρα από όσα είχε ονειρευτεί ο ορίτζιναλ Κοσκωτάς. Αλλά εδώ πέφτει η μεγάλη ερώτηση. Πόσο μακριά την θέλει αυτήν την αυτοκρατορία; Τραμπ μακριά; Κι αν ο ορίτζιναλ Κοσκωτάς ήταν επικίνδυνος, καταστροφικά επικίνδυνος, ο εναλλακτικός τι είναι; Ποιος είναι ο υπερθετικός του επικίνδυνος;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s