Μόδα …Ιταλική

Μπροστά το πέλαγος, δεξιά κι αριστερά αμμουδιά …απέραντη κι εγώ στη μέση. Aραγμένος σε υφασμάτινη πολυθρόνα με τα πόδια χωμένα στην άμμο, φραπεδάκι και βιβλίο με θέμα σοβαρό, δολοφονία στο Φάληρο. Εντάξει δεν ήταν στο Φάληρο αλλά το πιάνετε το νόημα. Στο τέλος της τρίτης μου μέρας στο νησί και έχω πια αρχίσει να νιώθω ότι είμαι διακοπές. Δεν ξύπνησα στις έξι το πρωί, δεν ήπια τον καφέ μου μια ρουφηξιά και δεν κοίταξα το ρολόι μου μέχρι που πήγε εννιά.

Ovi_greece_0817_030a.gifΚαι στις εννιά έφαγα πρωινό που το αποτελούσε ψωμάκι ζεστό καλά βουτυρωμένο και με μέλι, κρουασανάκι και μπισκότα. Καφές με ζάχαρη ίσα στη μύτη και πορτοκαλάδα. Άρχοντας κανονικός. Και κατά τις έντεκα έκανα και βόλτα στη πόλη, πήρα κι εφημερίδα και μετά κατηφόρισα για την παραλία. Άρχοντας κι εκεί. Έκανα μια γρήγορη βουτιά, σκουπίστηκα καλά και σαν άρχοντας θρονιάστηκα στο παραθαλάσσιο καφέ με το βιβλίο και την εφημερίδα μου για να απολαύσω χαλάρωση και ησυχία.

«Κοίταξε τα…» Και κοίταξα. Δυο παιδάκια, όχι πάνω από εννέα χρονών παίζανε στην άκρη της αμμουδιάς με την μπάλα τους, όλο γέλια και φωνές.
«Γυφτάκια είναι.»
«Τι γυφτάκια λες; Δεν βλέπεις την βρόμα και την μαυρίλα; Αμ αυτό το μαγιό που φοράνε, δεν είναι μαγιό, το βρακί τους είναι.»
«Βρε δίκιο έχεις.»
«Προσφυγάκια από τη Συρία είναι σίγουρα.»
«Εδώ;»
«Γιατί όχι; Σε όλα τα νησιά έχουν απλωθεί.»
«Λες να πάθουμε τίποτα;»
«Τι;»
«Ξέρω γω; Μπορεί να κουβαλάνε ΕΪΝΤΣ και τώρα που θα πάω εγώ να κολυμπήσω να κολλήσω.»
«Λες;»
«Άσε που είναι και μουσουλμάνοι.»
«Ισλαμιστές;»
«Τα βλέπεις;»

Εγώ είχα σταματήσει να διαβάζω και άκουγα κοιτώντας τα δυο παιδιά που παίζανε με την μπάλα τους στη παραλία γελώντας και φωνάζοντας. Είπαμε. Άρχοντας. Διακοπές. Χαλαρώνω. Ένα-δυο-τρία…

«Δε μου λες, αυτοί οι Ισλαμιστές είναι οι τρομοκράτες, έτσι δεν είναι;»
«Ναι στη Συρία.»
«Δεν είναι μουσουλμάνοι;»
«Είναι και μουσουλμάνοι, αλλά οι ισλαμιστές είναι οι χειρότεροι.»
«Και οι μουσουλμάνοι στην Θράκη;»
«Αυτοί είναι Τούρκοι, δεν είναι ισλαμιστές.»
«Μήπως θα έπρεπε να το πούμε σε κάποιον;»
«Στην αστυνομία;»
«Ξέρω γω;»
«Σιγά μην μπλέξουμε.»
«Και τι θα κάνουμε;»
«Θα το πούμε στο σερβιτόρο να πάει να τα διώξει.»
«Θα το κάνει;»
«Δεν θα του αφήσουμε πουρμπουάρ αν δεν το κάνει.»

«Bambini, vengono qui.»

Και γυρίσαμε όλοι ταυτόχρονα προς κυρία, αδύνατη, ψηλή με μακριά κατάμαυρα μαλλιά που είχε σταθεί όρθια και κουνώντας τα χέρια της φώναζε προς τα παιδιά. Στο τραπέζι δίπλα της καθόταν ένας άντρας και ένα ζευγάρι, όλοι καμμένοι από τον ήλιο, όλοι τους χαμογελαστοί από τα μοχίτο που είχαν μπροστά τους.

«Καλέ αυτοί δεν είναι πρόσφυγες. Ιταλοί τουρίστες είναι.»
«Και τι χαριτωμένα παιδάκια.»
«Μελαχρινά, Μεσόγειος καλή μου. Δεν είμαστε ξενέρωτοι ξανθόκωλοι εδώ.»
«Μα τα βλέπεις τι ήσυχα που παίζουν; Έτσι είναι οι Ευρωπαίοι παιδί μου.»
«Και τα μαγιό τους, ε; Μόδα Ιταλική.»
Κι ήπια μια βαθιά ρουφηξιά από τον καφέ μου! Άρχοντας. Διακοπές. Χαλαρώνω. Ένα-δυο-τρία…

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Μόδα …Ιταλική

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s