Οι φετινές μη διακοπές

«Πότε φεύγετε;» Ρώτησα τον φίλο μου τον Γιάννη που μου έκανε παρέα στον Σαββατιάτικο πρωινό καφέ στην πλατεία.
«Γύρω στις πέντε του μηνός. Τότε ξεκινάει και η άδεια της Αλέκας.»
«Και για πού το σκέφτεστε;»
«Με τα πεθερικά.»
«Άσε ρε Γιάννη, εσύ δεν είσαι που πριν από δέκα χρόνια είπες, ποτέ ξανά;»
«Σαν τον Τζέιμς Μποντ και γω, μη λες ποτέ …ποτέ.»
«Τι έγινε;»
«Μνημόνια έγινε. Τι τα θέλεις τώρα;»
«Έγινε τίποτα με την δουλειά;»
«Έλα ρε Θόδωρε, κάνεις σαν να μη ζεις σ’ αυτή τη χώρα.»

Ovi_greece_0817_015f.gifΣ’ αυτή ζω, ανάθεμά με, αλλά προσπαθώ να το αγνοώ. Βρίσκω δικαιολογίες. Ψευδαισθήσεις. Στις τέσσερις Αυγούστου κλείνουν το εργοστάσιο και τα γραφεία για τρεις βδομάδες. Παλαιότερα ήταν ολόκληρος ο Αύγουστος αλλά τώρα τα μνημόνια έχουν μπει παντού στη ζωή μας και κόβουν από παντού.
«Κύριε Νάσο έχετε αποφασίσει πού θα πάτε;»
«Λέω να πάω μερικές μέρες στην Εύβοια, σε κάτι φίλους βρε Παντελή και μετά άλλες λίγες μέρες σε ένα από τα νησιά εδώ κοντά που πηγαίνω κάθε χρόνο.»
«Ύδρα, Σπέτσες;»
«Κάτι τέτοιο. Εσύ;»
«Εγώ θα δουλέψω.»
«Τι; Είσαι στο προσωπικό ασφαλείας που θα μείνει στο εργοστάσιο;»
«Το ζήτησα αλλά από ό,τι φαίνεται ήμασταν πολλοί που το είχαμε ζητήσει και είχαν κλείσει οι θέσεις.»
«Είχαν κλείσει οι θέσεις για προσωπικό ασφαλείας;»
«Δυστυχώς κύριε Νάσο μου.»
«Τι λες ρε Παντελή τώρα, κάποτε μας έβγαινε η ψυχή να πείσουμε κάποιους να μείνουν και ο κυρ-Πέτρος τους χρυσοπλήρωνε.»
«Κάποτε…» Και από το ύφος του κατάλαβα πόσο σοβαρό ήταν το θέμα.
«Τώρα δεν τους χρυσοπληρώνει;» «Έβαλε τον Θύμιο τον επιστάτη να μας πει ότι όποιος μείνει θα πάρει μισό μισθό έξτρα αφού έτσι κι αλλιώς πήρε καλοκαιρινή πληρωμή, ότι δεν θα πάει μετά διακοπές και ότι τέλος πάντων δεν θα πληρώνει κάποιους έξτρα για να τεμπελιάζουν στο κλειστό μαγαζί.» Τον κοίταξα σαν χαμένος. Αυτό το επεισόδιο εγώ γιατί το είχα χάσει;
«Και παρ’ όλα αυτά υπήρχαν κάποιοι που θελαν να μείνουν;»
«Ουρά.»
«Δεν είμαστε με τα καλά μας.»
«Εμείς είμαστε με τα καλά μας κύριε Νάσο, η εφορία, το ηλεκτρικό, το νερό και το ενοίκιο δεν είναι με τα καλά τους.»
«Και γιατί μου λες ότι θα δουλέψεις;»
«Ε να, έχω ένα φίλο που βάζει πλακάκια και θα πάω να βοηθήσω για κανένα μεροκάματο.»
«Και δεν θα πας πουθενά; Καμιά θάλασσα;»
«Πλάκα μου κάνεις τώρα κύριε Νάσο, και να θέλω να πάω στη θάλασσα θέλω ένα μεροκάματο σε έξοδα. Ε, καλύτερα να το κάνω το μεροκάματο παρά να το φάω.» Και με αυτό έφυγε αφήνοντας με μόνο μου να κοιτάω την έρημη αυλή και τα αποτσίγαρα.

«Ετοιμάζεστε κύριε Νάσο;»
«Για πού βρε Ματίνα;»
«Διακοπές;»
«Από τώρα; Νωρίς δεν είναι;»
«Δεν θα φύγετε αμέσως;»
«Λέω να κάνω μερικές δουλειές πρώτα.»
«Α, ναι…»
«Τι;»
«Δουλειές.»
«Τι;»
«Έχουμε κι εμείς να κάνουμε κάτι δουλειές και να δω αν θα τα καταφέρουμε να πάμε διακοπές εφέτος.»
«Γιατί έχετε δουλειές;»
«Τράπεζα, εφορία …»
«Ρε Ματίνα…» Αλλά η Ματίνα δεν με άκουγε, είχε φύγει.

Τελικά μόνο εγώ θα πήγαινα διακοπές; Και τότε ήταν που είδα το πρωτοσέλιδο της οικονομικής εφημερίδας που με περίμενε στο γραφείο μου. «Νέοι φόροι.» Και σκέφτηκα, μήπως να ξεχνάγαμε τις Σπέτσες για φέτος και να κρατήσω τα χρήματα για…………………..

Θόδωρος Νάσος

********************************************

To κείμενο του Θόδωρου Νάσου,
συμπεριλαμβάνεται στο 8ο τεύχος του ArsOvi
που μπορείτε να βρείτε, πάντα ΔΩΡΕΑΝ, ΕΔΩ!

Ovi_greece_0817_001a

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s