Καλοκαιρινές διακοπές με την πεθερά

Πριν από μερικά χρόνια, αρραβωνιασμένοι ακόμα, η γυναίκα μου αποφάσισε να περάσουμε τις διακοπές μας στο εξοχικό των γονιών της με όλη της την οικογένεια. Ευτυχώς ήταν για μερικές μόνο μέρες.

Έτσι, πρωί Σαββάτου, κι εγώ στην αρχή των διακοπών μου, φορτώσαμε το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για Βόρειο Ελλάδα όπου μας περίμενε όλη η οικογένεια που είχε ξεκινήσει τις διακοπές της την προηγούμενη βδομάδα.

Αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που θα κάναμε διακοπές με την οικογένειά της και είχε προηγηθεί ένα σαββατοκύριακο σε σπίτι που είχε διαθέσει φίλος στον αδερφό της και που είχε καταλήξει σε καμένο φαγητό και μια βάρκα βυθισμένη στα ρηχά, αλλά αυτή είναι ιστορία για μια άλλη φορά.

Ovi_greece_0817_013e.gifΗ επόμενη και μεγαλύτερη διαφορά από κάθε προηγούμενη φορά με την οικογένεια της τότε μελλοντικής μου συζύγου ήταν ότι αυτή τη φορά στο αυτοκίνητο είχαμε και επιβάτη. Την πεθερά μου, που είχε έρθει για ολιγοήμερη επίσκεψη και ψώνια και τώρα επέστρεφε μαζί μας. Την κυρία Γκρινιάρα και μη ρωτήσετε γιατί την αποκαλώ έτσι, θα καταλάβετε στη συνέχεια.

Σε κάποιο σημείο στην εθνική όλα τα αυτοκίνητα σταμάτησαν κι ένας πολύ ευγενικός νεαρός μας πλησίασε και μας ενημέρωσε ότι γίνονταν κάποιες εργασίες σε μια νταλίκα σε λίγα μέτρα αλλά θα τελείωναν πολύ σύντομα άρα δεν υπήρχε λόγος να αγχωθούμε για καθυστερήσεις. Μετά έβγαλε ένα περιοδικό από τη τσάντα του που φορούσε σταυρωτά και μας το πρόσφερε για να περάσει η ώρα. Έτσι είπε. Ιεχωβάς και μιμούμενος το ευγενικό του ύφος τον ευχαρίστησα αλλά αρνήθηκα όταν από το πίσω κάθισμα άκουσα…”καταραμένε, στη κόλαση θα πας.”

Προσπάθησα να αδιαφορήσω και ευτυχώς σύντομα ο δρόμος άνοιξε πάλι γιατί υπήρχε και συνέχεια που είναι ακατάλληλη για ανηλίκους για να αναφέρω εδώ.

Μετά από τρεις ώρες περίπου και ένα διάλειμμα για καφέ που ήταν νερουλός κατά την μέλλουσα πεθερά μου και το γλυκό που μόνο εκείνη θέλησε δεν ήταν αρκετά σιροπιαστό, αφήσαμε την εθνική και πιάσαμε την ανηφόρα, αλλά εκεί συνειδητοποιήσαμε ή καλύτερα ήταν η γυναίκα μου που συνειδητοποίησε ότι δεν είχαμε πάρει τίποτα για το κρύο μαζί μας. Δεν μιλάω για κανένα μπουφάν αλλά δεν είχαμε μαζί μας ούτε ένα απλό φουτεράκι για το βράδυ, όπως για την επόμενη μια ώρα δεν έπαψε να μας θυμίζει η πεθερούλα μου.
Το βράδυ κάνει ψύχρα. Έλεγε και ξανάλεγε με τέτοια επιμονή που στο τέλος άρχισα να νιώθω ρίγη στην πλάτη μου. Έτσι στην επομένη πόλη αποφασίσαμε να σταματήσουμε και να αγοράσουμε από ένα φούτερ ο καθένας παρ’ όλη την προσφορά, πάλι της μέλλουσας πεθερούλας μου να μας πλέξει από ένα στα γρήγορα και να μην ξοδέψουμε λεφτά σε ένα από αυτά τα ψευτοπουλόβερ του εμπορίου.

Δυο λεπτά ακριβώς μετά από την είσοδό μας στη κωμόπολη που έμοιαζε περισσότερο με μεγάλο χωριό, βρήκαμε το κατάστημα “γενικού εμπορίου” ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο έγραφε η μισοσβησμένη ταμπέλα που πρέπει να είχε κάποτε και μια αγελάδα κι ένα σαλάμι ζωγραφισμένο. Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο άκουσα την πεθερούλα από το πίσω κάθισμα να λέει, “πρωτευουσιάνοι, ότι δεν μπορούν να έχουν το αγοράζουν σκορπώντας συνέχεια λεφτά…”

Μήπως θέλετε λίγες φακές, φρέσκο ψωμί, φέτα; Με ρώτησε ο υπάλληλος στον πάγκο όταν μετά από μια ματιά σε ό,τι μπορούσα να δω αναγκάστηκα να ρωτήσω πού μπορούσα να βρω ένα φούτερ. Ο νεαρός συνέχισε να αγνοεί την ερώτησή μου και προσπάθησε να μου δείξει κάτι CD με τοπικό κλαρινιτζή αλλά εγώ έψαχνα για φούτερ. Τελικά βγήκα από το μαγαζί με μια σακούλα που είχε φέτα και χαλβά αλλά όχι φούτερ και πήγα προς το αυτοκίνητο ακούγοντας την πεθερούλα μου να λέει στη κόρη της: “Εμ τι τον θέλεις τον πρωτευουσιάνο; Για πουλόβερ τον έστειλες και φέτα αγόρασε, και τι φέτα; Από το κατάστημα.” Δεν είπα τίποτα, μπήκα στο αυτοκίνητο και γύρισα το κλειδί να πάρει μπροστά. Και το γύρισα και το ξαναγύρισα και το ξαναγύρισα αλλά η μηχανή δεν ήθελε να πάρει μπροστά. Βογκούσε, έβηχε, ξερόβηχε και μετά σταματούσε. “Αμ στα ‘λεγα εγώ, δε στα ‘λεγα;” Ήρθε από το πίσω κάθισμα και για πρώτη φορά μετά από τόσες ώρες η γυναίκα μου ή καλύτερα η μέλλουσα γυναίκα μου με κοίταξε και είδα φόβο και αμφιβολία στα μάτια της. Την αγριοκοιτούσα σίγουρος ότι κι αυτή με θεωρούσε υπεύθυνο για τη βλάβη του αυτοκινήτου όπως η μάνα της.

Βγήκα έξω από το αυτοκίνητο και άνοιξα το καπό κοιτώντας την μηχανή σαν χαζός. Για να πω την αλήθεια δεν έχω ιδέα από μηχανές αυτοκίνητων και μηχανές γενικότερα αλλά έπρεπε να κάνω κάτι έτσι για να μην ακούω την πεθερούλα μου να λέει πόσο άχρηστος είμαι.

Ακολούθησε τηλεφώνημα σε εταιρία, αναμονή δυο ωρών και στο τέλος είμαστε πάλι στο δρόμο με την πεθερά μου να γκρινιάζει για το πόσο μας στοίχισε η επισκευή που δεν ήταν και τίποτα και θα έπρεπε να μπορώ να την κάνω εγώ. Εγώ στο μεταξύ είχα σφίξει τόσο πολύ το τιμόνι που τα δάχτυλά μου είχαν ασπρίσει.

Φτάνοντας στο χωριό και σε λίγο στο σπίτι, μας περίμεναν όλοι στην αυλή του σπιτιού κι αφού μας καλωσορίσανε και μας βοηθήσανε να πάμε τα πράγματα μας μέσα, ο αδερφός της γυναίκας μου, η γυναίκα του και η μικρότερη αδερφή τους με πήρανε και πήγαμε στο κέντρο του χωριού, στο καφενείο κάτω από τον πλάτανο για ένα καφέ να ηρεμήσουμε μετά από το ταξίδι.

Κι εκεί που πίναμε τις πρώτες ρουφηξιές ο αδερφός της μέλλουσας γυναίκας μου σηκώθηκε και με πολύ επίσημο ύφος είπε: “αν υπήρχε κάποια δοκιμασία για να μπεις στην οικογένεια μας Γιώργο, μόλις την πέρασες και αφού μετά από τόσες ώρες συνταξιδεύοντας με την μάνα μας μέσα στο ίδιο αυτοκίνητο είσαι ακόμα εδώ, ένα πράγμα μένει μόνο να πω, αδερφέ μου καλώς ήρθες στην οικογένειά μας.”

Αμέσως μετά η μέλλουσα γυναίκα μου συμπλήρωσε ότι κάποια στιγμή όταν χάλασε το αυτοκίνητο γυάλισε το μάτι μου κι εκείνη τη στιγμή πίστεψε ότι θα τις παρατούσα εκεί, στη μέση του χωριού και θα έπαιρνα το επόμενο λεωφορείο για την Αθήνα.

Για τη συνέχεια των διακοπών δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα και ίσως αυτή η ανάμνηση να μην ήταν αυτό ακριβώς που περιμένατε αλλά για κάποιο παράξενο λόγο για μένα κάθε φορά που γίνεται αναφορά σε διακοπές και ειδικά καλοκαιρινές διακοπές το μυαλό μου πάει αμέσως σε εκείνο το ταξίδι με την πεθερά μου στο πίσω κάθισμα να γκρινιάζει όλη την ώρα.

Γιώργος Σερπετζόγλου

********************************************

To κείμενο του Γιώργου Σερπετζόγλου,
συμπεριλαμβάνεται στο 8ο τεύχος του ArsOvi
που μπορείτε να βρείτε, πάντα ΔΩΡΕΑΝ, ΕΔΩ!

Ovi_greece_0817_001a

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s