Αναμνήσεις

Άλλη μια μέρα που τελειώνει.

Άλλη μια εβδομάδα που οδεύει να συμπληρωθεί και να κλείσει ο κύκλος της.

Διανύουμε τις τελευταίες ημέρες του Ιουλίου πλέον.

Ovi_greece_0817_012e.gifΜε κυριεύει πάντα μια ρομαντική διάθεση εκεί προς το μέσον του καλοκαιριού. Ίσως γιατί ταξιδεύω στις αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Με κατακλύζει μια απέραντη μελαγχολία τέτοιες μέρες, βουρκώνουν τα μάτια μου πάντα.

Ίσως γιατί μεγαλώνοντας συνειδητοποιώ ότι ολοένα και μικραίνουν τα καλοκαίρια μου, σχεδόν τείνουν να εξαφανιστούν.

Και αυτό είναι που αρχίζει να με τρομάζει πια στα 37 μου. Ανάβω ένα τσιγάρο, πίνω μια γουλιά καφέ, κλείνω τα μάτια μου και μια μελωδική μουσική με ταξιδεύει πίσω, στο μακρινό μου παρελθόν.

Τότε που ο κόσμος μου ήταν αλλιώτικος, αγνός και διαχρονικά όμορφος.

Τότε που τα καλοκαίρια μου ξεκινούσαν νωρίς και τελείωναν αργά.

Θυμάμαι την χαρά μου εκεί γύρω στις 20 Ιουνίου που είχαν ολοκληρωθεί υποχρεώσεις, σχολεία και οι γονείς μου ετοίμαζαν τα πράγματα, μου ψώνιζαν καινούργια ρούχα, παπούτσια και μαγιό για το καλοκαίρι.

Και όταν έφτανε η πολυπόθητη μέρα της φυγής μας από το κλεινόν άστυ το αυτοκίνητο της οικογένειας γέμιζε με πράγματα. Εγώ θυμάμαι ξυπνούσα τους γονείς μου από τα χαράματα να φύγουμε για το εξοχικό, Άγιοι Απόστολοι, Κάλαμος Αττικής ο τελικός μας προορισμός.

Τόσο κοντά από την Αθήνα, σχεδόν πενήντα λεπτά και εμένα μου φαινόταν ταξίδι ολόκληρο.

Θυμάμαι όταν φτάναμε εκείνοι έφτιαχναν το σπίτι, τακτοποιούσαν τα πράγματα και εγώ ξεκινούσα την ξεγνοιασιά μου, τα πρώτα μου αυτοκινητάκια έκαναν την εμφάνισή τους στην αυλή του σπιτιού.

Ατελείωτες ώρες παιχνιδιού. Θυμάμαι που δοκίμαζα τα καινούργια μου ρούχα και ανακάτευα τα συρτάρια, κάτι που ενοχλούσε την μητέρα μου και με μάλωνε.

Και σιγά σιγά μπαίναμε στην καθημερινότητα του καλοκαιριού. Το πρόγραμμα του εξοχικού το τηρούσα ευλαβικά.

Πρωινό ξύπνημα και πρωινό με μαρμελάδες, γάλα που τόσο απεχθάνομαι, απαραιτήτως αυγό, εκεί που με κυνηγούσε να το φάω. Τα κατάφερνε αλλά δύσκολα.

Η μέρα συνεχιζόταν με το καθιερωμένο μπάνιο στην θάλασσα. Κουβαδάκια, μπρατσάκια, κουλούρες, φτιαράκια, σακουλίτσες για να βάζω θαλασσινό νερό, καπέλο και όλα τα αξεσουάρ που είχε μαζί μια μαμά του 1990 και πίσω. Κοινώς για να πάμε για μπάνιο μετακομίζαμε το μισό μας σπίτι.

Και μετά η επιστροφή από το μπάνιο. Το καθιερωμένο ξέπλυμα από το αλάτι, ντους στο λάστιχο, παιχνίδι για λίγο ακόμα με τα νερά, καθαρά ρούχα και η ώρα του μεσημεριανού φαγητού μόλις είχε φτάσει. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν μου χαλούσαν χατίρι στο φαγητό, έτρωγα ότι μου άρεσε.

Σειρά είχε ο μεσημεριανός μου ύπνος και ακολουθούσε η πιο ωραία ώρα της ημέρας.

Ατελείωτο απογευματινό παιχνίδι, αυτοκινητάκια, κουζινικά και ποδήλατα. Ποδήλατο μέχρι τελικής κούρασης, με συνεχείς πτώσεις μέχρι να μάθω ισορροπία.

Μετά από πολλές πτώσεις έμαθα. Το μόνο σημάδι που μου έμεινε από τα παιδικά μου χρόνια είναι τα σημάδια στα πόδια μου από το ποδήλατο.

Και ανοίγοντας τα μάτια καλούμαι άτσαλα να επιστρέψω στο παρόν μου. Σε αυτό το μικρό ανούσιο καλοκαίρι που περνάει από μπροστά μου. Κρίμα που στην σύγκριση κερδίζει το τότε.

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού να έχετε.

Μαρύσα Παππά

********************************************

To κείμενο της Μαρύσας Παππά,
συμπεριλαμβάνεται στο 8ο τεύχος του ArsOvi
που μπορείτε να βρείτε, πάντα ΔΩΡΕΑΝ, ΕΔΩ!

Ovi_greece_0817_001a

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s