Μια στιγμή στο χρόνο

Συνήθως όταν κάποιος σου μιλάει για αναμνήσεις και ειδικά για καλοκαιρινές αναμνήσεις είναι σαν τις …παλιές καλές ημέρες. Τις περισσότερες φορές είναι ένα μείγμα αναμνήσεων, μπέρδεμα της πραγματικότητας με τον μύθο. Aυτά που έγιναν και αυτά που θα θέλαμε να είχαν συμβεί και τέλος, αυτά που τα τότε – παιδικά μας μάτια – είδαν. Ανέφερα παιδικά γιατί τις περισσότερες φορές αυτές οι αναφορές είναι για παιδικές αναμνήσεις. Φαντάζομαι ότι έχω φτάσει πια σε μια ηλικία που μπορώ να αντιμετωπίσω με περισσότερη ειλικρίνεια το παρελθόν μου ή τουλάχιστον με περισσότερη κυνικότητα ώστε να μη θεωρώ ότι δεν υπήρξαν οι παλιές καλές ημέρες, ότι όλα τελικά έχουν σχέση με τον τρόπο που βλέπεις κάποια πράγματα ή καλύτερα με την οπτική που τα βλέπεις σήμερα.

Ovi_greece_0817_012d.gifΚαι είναι αλήθεια ότι κι εγώ όπως όλοι μας έχω τέτοιες καλοκαιρινές αναμνήσεις και μάλιστα πριν από δυο δεκαετίες ένα βιβλίο μου ξεκινάει από μια τέτοια παιδική ανάμνηση και μάλιστα από ένα ταξίδι στην Τήνο αλλά …αλλά σήμερα δεν θα την έλεγα με τίποτα την καλύτερή μου καλοκαιρινή ανάμνηση. Ίσως αυτό που θα μπορούσα να πω είναι ότι ήταν η καλύτερη παιδική μου καλοκαιρινή ανάμνηση από την γιαγιά μου. Αντίστοιχα έχω μια πολύ όμορφη εφηβική ανάμνηση από καλοκαιρινές διακοπές με τους δυο κολλητούς μου σε ένα παραλιακό χωριό της Ηλείας ή μια άλλη όταν με μηχανή διέσχισα την Σαχάρα. Αλλά όπως βλέπετε όλες αυτές οι αναμνήσεις έχουν ένα ακόμα στοιχείο που τις οριοθετεί και δεν θα τις αποκαλούσα ποτέ …την καλύτερη καλοκαιρινή μου ανάμνηση παρ’ όλη τη σημαντικότητά τους.

Έτσι θα σας πω την τελευταία μου καλύτερη καλοκαιρινή ανάμνηση κι είναι στη Φιλανδία πριν από μερικά χρόνια. Πρώτη φορά μόνοι μας, εγώ και η κόρη μου που τότε ήταν μόλις οκτώ χρονών. Έχουμε πάει σε ένα πολύ μικρό παραλιακό χωριό στην βορειοδυτική Φιλανδία, σε ένα από αυτά τα μαγευτικά χωριά που ξεπετάγονται στη θάλασσα μέσα από το δάσος και μένουμε στο εξοχικό που μας έχει διαθέσει φίλος, δίπλα ακριβώς στη θάλασσα. Ιούλιος μήνας, το μέσο του Σκανδιναβικού καλοκαιριού με τον ήλιο να μην δύει καθόλου και τα βράδια να μοιάζουν με ελληνικά απογεύματα με το φεγγάρι να τρέχει παράλληλα με τον ήλιο στον ορίζοντα. Έχουμε περάσει ένα δύσκολο χειμώνα, όχι μόνο γιατί ήταν ένας από τους πιο κρύους χειμώνες στη Φιλανδία τα τελευταία πενήντα χρόνια σύμφωνα με τους μετεωρολόγους, αλλά και γιατί η κόρη μου έπρεπε να ζήσει τον χωρισμό και γι αυτήν την ηλικία είναι κάτι αρκετά οδυνηρό.

Είναι λοιπόν βραδάκι, μόλις έχουμε φάει και εγώ κάθομαι σε ένα βραχάκι κοιτάζοντας την θάλασσα, ενώ η κόρη μου όπως κάθε βράδυ σπαταλάει τα τελευταία ίχνη ενέργειας που μπορεί να είχε σε ένα τραμπολίνο στην αυλή του εξοχικού του φίλου μου. Είναι μια από αυτές τις στιγμές που κοιτάς κάτι μαγευτικό, όπως είναι η ήρεμη θάλασσα με το μυαλό σου γεμάτο σκέψεις και ταυτόχρονα τελείως άδειο. Είναι σαν να είσαι εκεί και ταυτόχρονα να μην είσαι, σαν να έχεις χαθεί στη θάλασσα και ταυτόχρονα να προσπαθείς να σταθείς όρθιος στο σκληρό χώμα.

Κι όπως ήμουν χαμένος στις άδειες σκέψεις μου έννιωσα ένα χέρι να με πιάνει απαλά από τον ώμο και μετά τη ζεστασιά της κόρης μου να κάθεται δίπλα μου, στο μικρο χώρο που άφηνε η πέτρα που καθόμουν έχοντας πάντα το χέρι της στον ώμο μου. Αυτό χωρίς να πει λέξη, χωρίς κουβέντα.
Και μείναμε έτσι οι δυο μας να κοιτάμε την θάλασσα χωρίς σκέψεις αλλά γεμάτοι σκέψεις, αγκαλιά και έχοντας ο ένας τον άλλο.

Δεν ξέρω πόσο μείναμε έτσι και όλη αυτήν την ώρα δεν ειπώθηκε ούτε λέξη ανάμεσά μας. Δεν ξέρω αν κράτησε μερικά δευτερόλεπτα, ώρες ή αιώνες. Αλλά ήταν η πιο ευτυχισμένη μου στιγμή και εκείνη τη στιγμή την κρατάω μέσα μου συνέχεια ακόμα και σαν παρηγοριά της στιγμές που η κόρη μου δεν είναι κοντά μου. Και ξέρετε κάτι, εκείνη η στιγμή είναι ακόμα και σήμερα σημείο αναφοράς και για τους δυο μας και είναι πολλές φορές που την αναφέρουμε χωρίς να λέμε πολλά αφήνοντας την σιωπή που ακολουθεί να λέει όλα τα υπόλοιπα.

Βλέπετε, η καλύτερή μου καλοκαιρινή ανάμνηση σήμερα έχει να κάνει με μια στιγμή στο χρόνο που ο χρόνος και ο τόπος χάθηκαν και αυτό που έμεινε ήταν εγώ και η κόρη μου.

Θάνος Καλαμίδας

********************************************

To κείμενο του Θάνου Καλαμίδα,
συμπεριλαμβάνεται στο 8ο τεύχος του ArsOvi
που μπορείτε να βρείτε, πάντα ΔΩΡΕΑΝ, ΕΔΩ!

Ovi_greece_0817_001a

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s