Ρε γαμώτο

Κοίταξα έξω από το παράθυρο του γραφείου μου κι ένιωσα ότι ακόμα και τα δυο περιστέρια που έβλεπα να πετάνε ήταν ιδρωμένα. Το θερμόμετρο πάλι είχε χτυπήσει τους 40, ο κυρ-Πέτρος πάλι δοκίμασε περικοπές στα κλιματιστικά κι εγώ κοίταζα έξω από το παράθυρο μετρώντας τις μέρες για τις διακοπές.

«Τρεις μερούλες κύριε Νάσο και μετά φρρρρρρρρρ…» Έκανε με το χέρι της η Σοφία την κίνηση του αεροπλάνου που φεύγει.
«Πού θα πας Σοφία;»
«Αγγλία.»
«Ορίστε;»
«Νιούκαστλ.»
«Πλάκα μου κάνεις.»
«Μακάρι, αλλά πάω να δω την κόρη μου.»
Ovi_greece_0817_009a.gif«Δεν ήξερα ότι η κόρη σου είναι στην Αγγλία.» Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα ότι είχε κόρη αλλά…
«Εδώ κι ένα χρόνο.»
«Σπουδάζει;»
«Ναι, τον μετανάστη.»
«Ορίστε;»
«Έφυγε με τον άντρα της κύριε Νάσο μπας και καταφέρουν να δουλέψουν και να κάνουν κάτι με τη ζωή τους.» Την κοίταξα ντροπιασμένος, αυτό δεν το είχα σκεφτεί.
«Ανεργία, ε;»
«Μόνο η ανεργία; Τους έφαγε η αγωνία με το παιδί τους. Τι θα γίνει αυτό το παιδί σε αυτή την Ελλάδα;»
«Με παιδί;» Συνέχιζα να φαίνομαι τελείως χαζός, δεν ήξερα τίποτα απολύτως γι αυτή τη γυναίκα κι ας την έβλεπα κάθε μέρα τα τελευταία πέντε χρόνια τουλάχιστον.
«Έξι χρονών. Ξεκίνησε σχολείο στην Αγγλία. Κοντεύει να ξεχάσει τα ελληνικά του.»
«Μην ανησυχείς, αφού τα μιλάνε οι γονείς δεν θα τα ξεχάσει ποτέ.» Η Σοφία κούνησε το κεφάλι της.
«Δεν είναι το ίδιο κύριε Νάσο.»
«Το ξέρω,» απάντησα σιγά.
«Αλλά είναι καλύτερα από εδώ. Η κόρη μου δουλεύει σε ένα γραφείο και ο γαμπρός μου σαν βοηθός σε έναν αρχιτέκτονα.»
«Αρχιτέκτονας ο γαμπρός σου;»
«Υπάλληλος σε σουπερμάρκετ όταν δεν ήταν άνεργος κύριε Νάσο. Αυτή ήταν η δουλειά του μέχρι να φύγουν.»
«Σε σουπερμάρκετ;» Όταν δεν ξέρεις τι να πεις και για να μην φανείς τελείως βλάκας αλλά λίγο, επαναλαμβάνεις αυτά που λέει ο συνομιλητής σου.
«Δουλάκι, κύριε Νάσο. Να κουβαλάει κούτες γάλα και κονσέρβες όλη μέρα. Μετά από έξι χρόνια πανεπιστήμιο.»
«Και γιατί Νιούκαστλ, Σοφία;»
«Κύριε Νάσο, ξεχάσατε ότι εκεί σπουδάζει ο γιος μου;» Καλά, θα χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο αφού φύγει.

Και έφυγε αμέσως μετά αφήνοντάς με μόνο να σκέφτομαι μελαγχολικά. Πόσα παιδιά έχουν φύγει τα τελευταία χρόνια; Οι εφημερίδες μιλάνε για πάνω από 450.000. Τετρακόσιες πενήντα χιλιάδες νέοι άνθρωποι. Δεν ξέρω αν υπάρχει κανένας που να καταλαβαίνει αυτούς τους αριθμούς και τι σημαίνουν για μια χώρα. Το πιο δυναμικό μέρος του πληθυσμού της χώρας έχει φύγει. Αυτοί που θα παράγουν και θα αναπαράγουν το κάνουν για την Αγγλία, τη Γερμανία και δεν ξέρω για ποιαν άλλη, αλλά όχι για την Ελλάδα.

Και η Σοφία. Ξανάρθε στο μυαλό μου η Σοφία και θυμήθηκα ξαφνικά την γιαγιά μου. Η γιαγιά μου είχε ένα γιο μετανάστη. Ναυτικός, μηχανικός που αποφάσισε κάποια στιγμή να μείνει έξω. Στον Καναδά. Γνώρισε και μια γυναίκα εκεί, Ελληνίδα στην καταγωγή κι αυτό ήταν. Συνταξιούχος τώρα πια, Καναδός με Καναδή γυναίκα και Καναδούς παιδιά, έρχεται στην Ελλάδα μια στα τρία τέσσερα χρόνια για διακοπές και η Ελλάδα τέλος γι αυτόν. Αλλά αυτό που θυμάμαι είναι τα δάκρυα της γιαγιάς μου κάθε τόσο για το ξενιτεμένο της παιδί. Αυτά τα δάκρυα που δεν υπήρχαν τώρα στο πρόσωπο της Σοφίας. Η Σοφία χαιρόταν που θα πήγαινε να τους δει, στην ξενιτιά, που από ότι κατάλαβα είχε κόρη και γιο. Η Σοφία χαιρόταν που τα παιδιά της ήταν έξω. Της λείπανε σίγουρα αλλά …αλλά καταλάβαινε.

Και αυτό ακριβώς ήταν τόσο τραγικό. Όχι για την Σοφία.

Για την Ελλάδα.

Ρε γαμώτο.

Θόδωρος Νάσος

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s