Το Τζόκερ της …σημαίας

«Η επιλογή σημαιοφόρων, παραστατών και υπευθύνων κατάθεσης στεφάνου πραγματοποιείται με κλήρωση ανάμεσα στο σύνολο των μαθητών της τάξης. Η κλήρωση διενεργείται παρουσία του συνόλου των μαθητών της ΣΤ΄ τάξης με ευθύνη του διευθυντή της σχολικής μονάδας ή του νόμιμου αναπληρωτή του και συντάσσεται σχετικό πρακτικό Συλλόγου Διδασκόντων», μας λέει το προεδρικό διάταγμα της 1ης Αυγούστου.

Οκέι. Κλήρωση. Προσωπικά δε με πείραξε αυτό και η λογική του (όποια κι αν είναι, ψυχολογικά τραύματα διάκρισης επιδόσεων; Δημοκρατία έχουμε κύριοι, δημοκρατία, η κλήρωση είναι πιο …δίκαιη; Άγνωστο, δεν μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή την όποια λογική) όμως θέλω να σταθώ στις πρώτες αντιδράσεις που διάβασα μόλις την επόμενη από διάφορα μπλογκς και ειδησεογραφικά σάιτ υποτιθέμενης βαρύτητας.

Σε πρώτη φάση αναρωτιέμαι πόσα παιδιά πραγματικά νοιάζονται για την παρέλαση και τη σημαία και πόσα γνωρίζουν τι σημαίνουν όλα αυτά κι αν νιώθουν κάτι. Και δε χρειάζεται να τους κάνεις ερωτήσεις Ιστορίας για να καταλάβεις, δεν είναι το θέμα το πόσο καλά έχουν παπαγαλίσει το (άθλιο) βιβλίο Ιστορίας που άθλιο ήταν και στα χρόνια τα δικά μου, άθλια είναι και όλα τα επόμενα βιβλία Ιστορίας.

Σε κάποιο άρθρο αναφέρεται πως η μέθοδος της κλήρωσης αποφασίστηκε «Προφανώς για να μαθαίνει ο κακός μαθητής ότι στη ζωή μπορείς να ανταμειφθείς και χωρίς προσπάθεια, ενώ ο καλός θα προετοιμάζεται για αυτά που κάποτε θα βρει μπροστά του.»

Ovi_greece_0817_007c.gifΚαι παρακάτω: «Στην Ελλάδα θεωρούμε τη μετριότητα ως στοιχείο δημοκρατίας επειδή αντιπροσωπεύει τους περισσότερους, τον μέσο όρο.»

Και ακόμα πιο κάτω: «Και όταν με το καλό γίνει η κλήρωση και αναδειχθεί σημαιοφόρος ο χειρότερος μαθητής, εκείνος θα γνωρίζει ότι ναι, ακόμα και αν δεν προσπαθήσεις μπορείς να ανταμειφθείς.»

Τώρα μπορεί να υπάρχουν πολλές διαφωνίες σχετικά την ορθότητα αυτού του διατάγματος αλλά οι αφορισμοί και οι πσόφοι δε διαφωτίζουν και δε βοηθούν κανέναν.

Σε δεύτερη λοιπόν φάση αναρωτιέμαι σχετικά με την παραπάνω τοποθέτηση.

Το πρόβλημα από όσο καταλαβαίνω είναι στο να κρατήσει τη σημαία ο χειρότερος μαθητής, αλλά γουόα, γουόα, που λένε και τα αμερικανάκια,

«χειρότερος μαθητής»;

Χμ. Ο χειρότερος μαθητής. Εδώ πρέπει να πω πριν από οτιδήποτε πως ο «χειρότερος μαθητής» είναι αποτέλεσμα ΚΑΚΗΣ διδασκαλίας, γιατί δεν υπάρχουν ηλίθια παιδιά, υπάρχουν νεαροί άνθρωποι, διαφορετικοί, με ξεχωριστές προσωπικότητες, κλίσεις, ενδιαφέροντα, και ΕΣΥ, ο Δάσκαλος και καθηγητής είσαι υποχρεωμένος (αυτή δεν είναι η δουλειά σου;) να βρεις τον τρόπο να προκαλέσεις το ενδιαφέρον τους ώστε να μάθουν αυτά που πρέπει να μάθουν κι όχι να κοιμούνται/παίζουν με το τηλέφωνο/ζωγραφίζουν/κλάνουν μέσα στην τάξη.

Όχι «να βγαίνει η ύλη», αλλά να διδάσκεις. Έχει διαφορά. Τρεμέντους.

Οπότε ας ξεκινήσουμε από εκεί. Από όλους αυτούς τους απαράδεκτους δάσκαλους και καθηγητές που βαριούνται τη ζωή τους μέσα στην τάξη, που κακοπληρώνονται δε λέω, αλλά όταν γουστάρεις τη δουλειά σου την κάνεις καλά γιατί δε σου βγαίνει διαφορετικά έτσι κι αλλιώς (συν το ότι το να παίρνεις στο λαιμό σου τα παιδιά από τα οποία περιμένεις αύριο να διορθώσουν τις μαλακίες της γενιάς σου και να προσπαθήσουν να βρουν την οποιαδήποτε θέση τους στο καταδικασμένο μέλλον τους ΕΠΕΙΔΗ δεν πληρώνεσαι καλά είναι κάφρικα εγωπαθέστατο).

Πάει αυτό.

Γράφει πιο κάτω ο αρθρογράφος: «Σε έναν κόσμο που γίνεται συνεχώς πιο ανταγωνιστικός, που επιβραβεύει την αριστεία και την εξειδίκευση, το υπουργείο Παιδείας έρχεται να πει στους μαθητές ότι η αριστεία δεν σημαίνει τίποτα.»

(Γκουχ.) Πότε σήμαινε το οτιδήποτε η αριστεία; Εκτός από τη βιτρίνα και το δήθεν; Όταν κάποτε έπρεπε να κρατήσει τη σημαία ο πιτσιρίκος από την Αλβανία, δε θυμάμαι να έπαιξε κανένα ρόλο τότε το ότι ήταν αριστούχος. Τον κρεμάσανε, τον ξεσκίσανε και τον ξεφτιλίσανε με όλα τα εμετικά «δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αλβανέ», γιατί όσα λέμε αφορούν μόνο τα καθαρόαιμα Ελληνόπουλα ξερωγώ, όσα φέρουν κανένα πέντιγκρι γνησιότητας σαν τα σκυλιά.

Και όταν εμφανίζονταν οι μαθήτριες με τις μαντήλες και τα Χυσαυγητόπουλα (επίτηδες παραλείπω το ρ) κράδαιναν τα λάβαρα και φώναζαν ότι «στην επέτειο της 25ης Μαρτίου γιορτάζουμε την απελευθέρωσή μας από τους τουρκαλάδες και τις μαντήλες τους», τι σημασία είχε η αριστεία;

Και για να γυρνάμε και …στα δικά μας, τα μίνια και τα στράπλες και τα τακούνια, γιατί τα σχολιάζουμε μόνο κάνοντας χαβαλέ και πάμε παρακάτω;

Αλλά βέβαια, σημασία έχει ότι η σημαιοφόρος είναι αριστούχος Ελληνίδα (με πέντιγκρι;) και αυτό την απαλλάσσει από τα …παρατράγουδα.

Σε τοποθέτηση άλλης αρθρογράφου, που διαθέτει ένα κατεβατό τίτλους, «Πολιτικός Επιστήμων, τέως Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων, ECWT-High Level Commission member» και τα λοιπά (περιμένοντας περισσότερη σοβαρότητα, όμως άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως τα πτυχία δεν κάνουν τον άνθρωπο), διαβάζω:

«Η παρέλαση είναι τελετουργία κι όπως κάθε τελετουργία, έχει συγκεκριμένο τυπικό κώδικα συμπεριφοράς και ενδυμασίας. […] Κατά συνέπεια στις παρελάσεις υπάρχει μια ομοιομορφία […] Σας παρακαλώ να αφήσουμε απ´ έξω από την παρούσα συζήτηση το θέμα με τις μίνι φούστες και τα 12ποντα των μαθητριών. Είναι ένα άλλο θέμα και μην προσπαθούμε να το εξομοιώσουμε με το θέμα της μαντήλας.»

Για στάκα.

Πώς γίνεται ο «συγκεκριμένος τυπικός κώδικας συμπεριφοράς και ενδυμασίας» να ΜΗΝ έχει σχέση με τη δωδεκάποντη γόβα στιλέτο, το τοπάκι που αφήνει τον (κατά τα άλλα ωραιότατο) αφαλό με το πίρσινγκ σε κοινή θέα, το σούπερ μίνι και λοιπά και λοιπά,

Αλλά αφορίζουμε τη …μαντήλα ως (κατά την αρθρογράφο) «το κατεξοχήν σύμβολο της καταπίεσης, της ανελευθερίας, της ταπείνωσης και της υπενθύμισης της κατωτερότητας της γυναίκας ως ατόμου στις ισλαμικές κοινωνίες»;

Επιλεκτικά πάντα σταυρώνουμε και ρίχνουμε πσόφους.

Τελικά το αριστείο είναι αυτό που καθορίζει την ύπαρξη ή όχι της εθνικής συνείδησης;

Δηλαδή, αν πάρουμε στα σοβαρά όλα τα παραπάνω, ο «χειρότερος μαθητής» κατά τον πρώτο αρθρογράφο, εκτός από ηλίθιος, έχει και έλλειψη εθνικής συνείδησης, δεν έχει δικαίωμα να κρατήσει τη σημαία της χώρας του, δεν δικαιούται να νιώθει περήφανος,

Επειδή είναι ο «χειρότερος μαθητής».

Πόσο άρρωστοι είστε ρε;

Και από την άλλη πλευρά: Η μαθήτρια με τη μαντήλα κατά την τοποθέτηση της επόμενης αρθρογράφου, «πρέπει να σέβεται τη χώρα στην οποία βρίσκεται» και τα λοιπά χαριτωμένα εμετούλικα που διαβάζουμε και ακούμε πάντα όταν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που βρίσκονται στη χώρα μας χωρίς το χυσαυγήτικο πέντιγκρι γνησιότητας και είναι μαυροκίτρινοι, φοράνε μπούρκα, κελεμπία, σάρι, καβαλάνε καμήλα και δεν ξερωγωτί.

Ενώ ας πούμε η άλλη που νομίζει ότι η παρέλαση είναι το πρότζεκτ ρανγουέι και μας δείχνει πόσο καλά ισορροπεί πάνω στη γόβα στιλέτο και πόσο ωραία είναι τα μπούτια της,

Που δεν έχει ιδέα τι είναι η παρέλαση και δεν νιώθει απολύτως τίποτα γι αυτή πέραν της ευκαιρίας να αναδείξει τα πασαρελίστικα ταλέντα της, (ΜΑΖΙ ΣΟΥ κοπελιά, όλες τα ίδια κάναμε, κανείς δε μας δίδαξε τίποτα ουσιαστικό για να νιώθουμε ότι η παρέλαση είναι κάτι το σημαντικό),

Περνάει στο ντούκου.

Ε;

Λοιπόν, το θέμα της κλήρωσης είναι πολύ φρέσκο και το μυαλό μου δε στροφάρει δυστυχώς τόσο γρήγορα ώστε να έχω να προτείνω κάτι ουσιαστικό. Όμως σίγουρα, στα γρήγορα και χωρίς να χρειάζονται αναλύσεις επί των αναλύσεων, νομίζω πως βλέπουμε ότι ολόκληρο το θέμα των παρελάσεων …χάνει, πάσχει και χρήζει αναθεώρησης κι επανατοποθέτησης.

Εύκολο είναι από τους καναπέδες μας και από τα πληκτρολόγιά μας να γράφουμε διάφορα και να πετάμε το σχόλιο δηλώνοντας πσόφους αλλά…

Τα υπόλοιπα σας αφήνω να τα σκεφτείτε!

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s