Οι 120 λέξεις του θανάτου

Ovi_greece_0717_037c.gifΒλέποντας από μακριά τη φιγούρα να σκιάζει την άσφαλτο, σκέφτηκα πόσο διαφέρει αυτό από τις ταινίες. Ούτε στημένο σώμα, ούτε παιχνιδίσματα με το φως. Ό,τι κι αν υπήρξε πριν από την πτώση, τώρα ήταν μια παχύρρευστη μάζα από αιμάτινο ζελέ.

Θρυμματισμένα κόκαλα.

Διαλυμένα όργανα.

Μια τελευταία ανάσα να βγαίνει σαν στεναγμός με το πρώτο άγγιγμα του κορμιού στο δρόμο. Σα στεναγμός ανακούφισης.

Επιτέλους τέλειωσε.

Επιτέλους έφτασα.

Επιτέλους νεκρός.

Αυτό σκέφτηκα πρώτα. Όχι πως αυτή η μάζα που προσπαθούσαν αδέξια να μετακινήσουν ήταν ο μικρός μου αδερφός. Ούτε πως ένας οχτάχρονος δεν μπορεί να έχει κανέναν απολύτως λόγο να βουτήξει στο κενό από την ταράτσα του σχολείου του.

Ούτε πώς βρέθηκε εκεί πάνω.

Ούτε γιατί.

Θεέ μου, είχα αργήσει.

Τον έχασα.

Ανδρέας Νικολαΐδης

********************************************

To κείμενο του Ανδρέα Νικολαΐδη,
συμπεριλαμβάνεται στο έβδομο τεύχος του ArsOvi
που μπορείτε να βρείτε, πάντα ΔΩΡΕΑΝ, ΕΔΩ!

Ovi_greece_0717_007a

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s