Περισσότερα …κόμπλεξ

Είπα πως ό,τι κι αν κάνω σα γονιός, θα είναι πάντα το καλύτερο που μπορώ και παραπάνω από αυτό. Είπα πως δε θα ακούσω κανέναν, καμία υπόδειξη, καμία συμβουλή από φίλους, γνωστούς και συγγενείς που γέννησαν ένα σκασμό παιδιά και τα ξέρουν όλα. Ορκίστηκα πως τα δικά μου παιδιά θα μεγαλώσουν καλύτερα. Καλά. Ευτυχισμένα (όπως κάνουν όλοι, φαντάζομαι).

Μα το φόβο της πρώτης φοράς γονιός, δεν μπορείς να τον ξορκίσεις εύκολα, καθόλου. Κάπου, σε κάτι, σε κάποιον θα υποκύψεις. Κάποιος θα καταφέρει να σου τριβελίσει το μυαλό.

Ovi_greece_0717_031a.gifΌχι αγκαλιές, όχι νανουρίσματα. Μακριά το μεγάλο παιδί από το μικρό. Φόβος από παντού, να μην τα κάνω όλα λάθος. Κι από τον πολύ φόβο, έχασα πράγματα που ορκίστηκα πως δε θα χάσω.

Σε κάποια χώρα (δυτική, δεν έχει σημασία ποια) διαβάζω, η οικογένεια είναι μαζί με το νεογέννητο. «Να ανταλλάξει η οικογένεια τα μικρόβιά της», λένε οι γιατροί. Είναι σημαντικό! Φέρνουν τα μεγαλύτερα παιδιά κοντά στα αδερφάκια τους, αμέσως μόλις γεννιούνται. Κι εδώ απαγορεύουν στα παιδιά να μπουν όχι στο δωμάτιο με τη λεχώνα μάνα τους και το μωρό, ούτε καν έξω, στο χώρο αναμονής. Για τα ίδια μικρόβια. Κατά τα άλλα, τα σόγια μπαινοβγαίνουν ανενόχλητα, φίλοι, κουμπάροι και συνάδελφοι,  τα κινέζικα λούτρινα και οι ψεκασμένες γλάστρες δε σε αφήνουν να ανασάνεις. 

Πληρώνεις ένα τριχίλιαρο γι αυτό. 3000 ευρώ ! Για να μη …ρισκάρεις με τα δημόσια νοσοκομεία. Άσε που έτσι κι αλλιώς θα σου πουν ότι χρειάζεσαι καισαρική, κι άντε να ξέρεις εσύ μετά αν όντως τη χρειάζεσαι ή όχι. Αλλά, έτσι ξεμπερδεύουν γρήγορα.

Μετά περνάς τους πρώτους μήνες με τον απόλυτο τρόμο του μεγάλου παιδιού, μην καταλάθος ή από ζήλια κάνει κάτι τρομερό στο μωρό. Και το κρατάς μακριά. Να μην το χτυπήσει, μην το πνίξει, μην το σκοτώσει. Μακριά τα ζώα! Μακριά τα παιδιά! Μετά αναρωτιέσαι γιατί το ένα παιδί ζηλεύει το άλλο, αφού τόσο καιρό το έχεις πεταμένο στην άκρη. Κι αν είναι φυσιολογικό να υπάρχει μια ζήλια χ βαθμού, εσύ την ταΐζεις από την πρώτη στιγμή.

Κάθε φορά που βλέπω βιντεάκια με παιδιά που με τόση αγάπη αγκαλιάζουν τα μωρά αδερφάκια τους και τα ζουλάνε κι εκείνα γελάνε ή κλείνουν τα ματάκια τους από ευτυχία, λυπάμαι όλα τα μωρά που γεννιούνται στην ακόμα πιο κομπλεξική και ηλίθια Ελλάδα. Ακόμα και τα δικά μου.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s