Παραδοσιακές αξίες

Το άκουσα, όταν περισσότερο από συνήθεια παρά από θέληση, με το που μπήκα στο σπίτι άνοιξα την τηλεόραση. Η τηλεόραση ήταν συντονισμένη σε αμερικανικό ειδησιογραφικό κανάλι – λίγο επαγγελματική διαστροφή – κι εγώ έβαζα στον εαυτό μου ένα ποτήρι νερό …όταν πνίγηκα με αυτό που άκουσα. Έτσι επέστρεψα στο σαλόνι και πάτησα το κουμπί ώστε η συνέχεια της είδησης να γραφτεί γιατί ήθελα σίγουρα να την ξαναδώ και να σιγουρευτώ ότι η κούραση ή το ολιγόλεπτο περπάτημα δεν με είχαν τρελάνει κι άκουγα ότι ήθελα.

Ovi_greece_0717_022a.gifΣτην Ελλάδα και κυρίως μετά τα μνημόνια – αν και προϋπήρξε – ζούμε ένα κοινωνικό φαινόμενο που σας βεβαιώ δεν είναι καθόλου ελληνικό και καθόλου μνημονιακό. Είναι το γεγονός ότι ενήλικες επιστρέφουν στην γονική στέγη αδυνατώντας να πληρώσουν με τα δικά τους έσοδα, σε πρώτη φάση το ενοίκιό τους και σε δεύτερο τους λογαριασμούς τους. Έτσι ο τριαντάχρονος και μερικές φορές σαραντάχρονος γιος ή η τριαντάχρονη και μερικές φορές σαραντάχρονη κόρη, επιστρέφουν στο παιδικό τους δωμάτιο αν είναι τυχεροί και ακόμα υπάρχει, στο πλυσταριό, στο δωματιάκι που η οικογένεια είχε σαν αποθήκη ή για τους αγγλοαμερικάνους στο γκαράζ ή το υπόγειο του σπιτιού που στα παιδικά τους χρόνια το χρησιμοποιούσαν σαν το δωμάτιο για να παίζουν.

Στην αρχή του 2000 οι λόγοι για τους πολλούς ήταν κυρίως η ανεργία ή ένα ξαφνικό διαζύγιο, ειδικά για τις κόρες. Τώρα είναι για τους περισσοτέρους ότι …δεν τους φτάνουν κι αν σε αυτό προστεθεί η ανεργία που έχει αυξηθεί δραματικά ή το γεγονός ότι οι μισθοί – ακριβώς λόγω της απειλής της ανεργίας – έχουν γίνει μισθοί πείνας – οι επιλογές είναι πολύ καθαρές, κάτω από γέφυρα ή με τον μπαμπά και τη μαμά στη ντιβανοκασέλα. Μάλιστα τώρα τελευταία διάβασα μια ανάλυση γνωστού πανεπιστημίου που το συμπέρασμα ήταν ότι ένας νέος άνθρωπος σε μια δουλειά με βασικό μισθό σε Βρετανία και ΗΠΑ για να εξασφαλίσει ενοίκιο, βασική διατροφή και υγειονομική κάλυψη θα πρέπει να δουλεύει γύρω στις 96 ώρες την βδομάδα. Αυτό για να φυτοζωεί σε κανένα δωμάτιο, περιοχής με όχι ιδιαίτερα καλή φήμη και φυσικά 96 ώρες δουλειά την εβδομάδα σημαίνει δυο δουλειές και κάτι ψιλά από κανένα ντιλίβερι τα σαββατοκύριακα.

Τώρα ξέρω ότι το τραβάω αλλά δεν το κάνω για να συντηρώ την αγωνία του τι ήταν αυτό που άκουσα αλλά για να εξηγήσω ένα πράγμα ακόμα. Σας υπενθυμίζω ότι αυτό που άκουγα ήταν αμερικανικό κανάλι και όπως κάθε μέρα τους τελευταίους μήνες, οι λακέδες οι Τραμπ μπροστά στα συνεχόμενα σκάνδαλα και γενικότερη απραξία που τους μαστίζει την κυβέρνηση του συν ότι όπου νομοθέτησαν μόνο κακό κάνανε, προσπαθούν με κάθε τρόπο να αποδείξουν ότι οι καλύτερες μέρες είναι εδώ και ευτυχώς που σαν μεσσίας ήρθε ο Τραμπ να σώσει την Αμερική.

Λοιπόν το ρεπορτάζ είναι για ακριβώς αυτούς τους ανθρώπους, που μόνο νέοι δεν είναι αλλά οι οικονομικές συνθήκες τους υποχρεώνουν να επιστρέψουν στην γονική στέγη πολλές φόρες προσθέτοντας ένα μεγάλο οικονομικό βάρος σε γονείς που και αυτοί τα φέρνουν βόλτα με μεγάλη προσπάθεια. Επειδή όχι μόνο το έγραψα το ρεπορτάζ από την στιγμή που το πήρα είδηση αλλά όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτά τα κανάλια, το επαναλάβανε μια ώρα αργότερα και έτσι είχα την ευκαιρία να το δω ολόκληρο. Το ρεπορτάζ ξεκινάει με μια ανάλυση με την γενικότερη κατάσταση και ακολουθεί ένας καθηγητής που περιγράφει με μάλλον μελανά χρώματα την κατάσταση και το άμεσο μέλλον. Μετά έρχεται κάποιος από το δημοκρατικό κόμμα και ακολουθεί ο Τραμπικός ρεπουμπλικάνος που ανήκει μάλιστα και στο υπουργείο στέγασης των ΗΠΑ. Θα προσπαθήσω να μεταφέρω αυτό ακριβώς που άκουσα.

Ο πρόεδρος Τραμπ υποσχέθηκε στους ψηφοφόρους του ότι οι καλύτερες μέρες τώρα έρχονται και μετά τα λάθη του Ομπάμα επιστρέφουμε στις παραδοσιακές αμερικανικές και χριστιανικές αξίες που θέλουν τα παιδιά να μένουν κάτω από τη γονική στέγη μέχρι να παντρευτούν και να νιώσουν έτοιμα για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο.

Ο παρουσιαστής ξαφνιασμένος από την απάντηση, ρωτάει άβολα: “και ο σαραντάχρονος;” Οπότε ο κύριος Τρουμπιστής αφού το σκέφτεται για μια στιγμή απαντάει, “ήταν παντρεμένος;”

Δεν θέλω να συνεχίσω γιατί ήταν τόσο σχιζοφρενικά και θρασύτατα εξωπραγματική απάντηση που δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω και μετά …μετά σκέφτηκα μερικές δηλώσεις που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια από χείλια υπεύθυνων Σαμαρικών, Αδωνικών, Τσιπρικων και στο άμεσο μέλλον Κουλικών Ελλήνων Τρουμπιστών και …σιώπησα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s