Ιστορίες Παράνοιας #8: Το αμερικάνικο όνειρο της πισίνας

Ε λοιπόν, πάντα το ζήλευα το αμερικάνικο όνειρο. Κι όποιος πει όχι δε θα τον πιστέψω. Ακόμα κι όταν συνειδητοποίησα ότι  δε θα το ζήσω ποτέ/δε μου ταιριάζει/δεν προλαβαίνω, κάποια κομμάτια του ακόμα τα ποθώ: Μόνιμα φρεσκοκουρεμένο και αλφαδιασμένο γκαζόν. Λαμπραντόρ με αυτούκλες να τρέχουν στην αυλή και ποτέ να μην υπάρχει σκυλοκούραδο ή τρίχα στον κρεμ μοχέρ καναπέ μου (δεν ξέρω καν αν υπάρχει μοχέρ καναπέ, αλλά θα ήθελα έναν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν με παιδιά καλαμποκιού (children of the corn) και ίχνος σκόνης).

Εφημερίδα στην πόρτα μου, ακριβώς στη μέση του ολοκαίνουργιου πάντα (και ποτέ λασπωμένου – δε βρέχει ποτέ στην ονειροχώρα) χαλακίου. Τηλεόραση πλάσμα εβδομηνταφεύγα ιντσών και ΠιΕς. Γυναικομάζωξη για πεντικιούρ και πασάλειμμα μούρης με χομ-μέιντ καλλυντικά από αβοκάντο, κρόκο αβγού και ρίγανη φρέσκια, μηδέν κυτταρίτιδα, καθάρισμα χέστρας με ταγιέρ. Μίνι Γκολφ. Σέξι ημίγυμνος κηπουρός.

Μαλακίες.

Ovi_greece_0717_004a.gifΤο αμερικάνικο όνειρό μου ξεφούσκωσε μια για πάντα εξαιτίας μιας πισίνας φουσκωτής, μάλιστα. Τώρα να μιλάμε για φουσκωτά πισινάκια στην Ελλάδα ακούγεται κάπως, αλλά τι να πεις; Ακόμα και η παραλία για μας έγινε αμερικάνικο όνειρο. Κούκου.

Ξέρεις ποιες λέω (το γύρισα στον ενικό, αγαπητέ αναγνώστη, το θέμα είναι πολύ προσωπικό). Αυτές τις χρωματιστές φούσκες που ξεκινούν από στην καλύτερη 25 ευρώ – αν έχουν μέγεθος λεκάνης απλώματος ρούχων και χωράει μόνο ένα μωρό έως 10 μηνών καθιστό, και φεύγει: 50, 100, 300, 700 όσο μεγαλώνουν οι διαστάσεις, τα χρώματα και λοιπά συνοδευτικά (μπαλάκια, διχτάκια, ντους) και βασικά άμα μιλάμε για τέτοια νούμερα μπορείς να σκάψεις μια τάφρο γύρω από το σπίτι σου ξερωγώ και να έχεις πισίνα αληθινή (και που δε ρισκάρεις να την αγοράσεις τρύπια κι άντε βγάλε άκρη με τον κινέζο προμηθευτή που θα προτιμήσει να αλλάξει πλανήτη παρά να σου αλλάξει την πισίνα).

Ξέρεις πόσες πήρα για να εμπεδώσω ότι:

ΔΕΝ διάλεγα τόσα χρόνια τη λάθος πισίνα, ΟΛΕΣ είναι λάθος και μόνο που υπάρχουν.

Οι φωτογραφίες στις συσκευασίες τους, αυτές που δείχνουν τα καταχαρούμενα πιτσιρίκια να πλατσουρίζουν και τη μαμά με το ταγιέρ να χαμογελάει πάντα με το αμερικάνικο χαμόγελο, ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ. Δεν υπάρχουν. Είναι στημένες.

Συνεπώς, ξέρεις πόσα λεφτά από αυτά που εδώ και χρόνια δε μου περισσεύουν ξόδεψα για φουσκωτές πισίνες; Άσε, δε θέλω να θυμάμαι. Αλλά σίγουρα πήρα τρεις. Μπορεί και τέσσερεις. Και μια πέμπτη μας την έκαναν δώρο.

Αν σκέφτεσαι να αγοράσεις τέτοιο πράγμα για τα μικρά σου – γιατί πολύ σωστά, όπως κι εγώ, θα σκεφτείς το πόσο σπάνια (μια Κυριακή και αν) έχουν την ευκαιρία να πλατσουρίσουν, πώς θα περάσουν τόσες ώρες σπίτι, έχεις αυλή ή μεγάλη βεράντα, γιατί όχι, καλοκαίρι είναι, αν τα παιδιά δεν παίξουν με τα νερά τώρα, τότε πότε; Αν όχι αυτά, τότε ποιοι;

Ξανασκέψου το και μην το κάνεις και θα σου πω το γιατί.

Πρώτο και κύριο: θέλουν πάρα πολύ νερό για να γεμίσουν ικανοποιητικά, ώστε να μπορούν δηλαδή να παίξουν τα παιδιά κι όχι το νερό να φτάνει με το ζόρι ως τα νύχια των ποδιών τους.

Δεύτερο και κυριότερο: Ο πάτος τους γλιτσιάζει μέσα σε μια-δυο ώρες. Το νερό αυτό δεν ανακυκλώνεται, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό: Κουνούπια. Γλίτσα (που γλιστράει άσχημα και είναι αηδία κιόλας), μυγάκια, σκαθαράκια, κάθε τι ιπτάμενο που κυκλοφορεί, τρίχες, σκουπιδάκια, κοινώς ένα νερό κώλος που σιχαίνεσαι να το βλέπεις.

Πρέπει να έχεις προβλέψει για κάτι μαλακό από κάτω, που να μη σε νοιάζει αν χαλάσει, και να ξέρεις ότι σε μία μέρα μόλις θα βρωμάει και θα μουχλιάσει, εκτός κι αν σκοπεύεις να περάσεις το καλοκαίρι σου κάπως έτσι:

Στις 8.00 παίρνω δυο μεγάλες πετσέτες, βάζω την πισίνα επάνω, ξεκινάω να γεμίσω την πισίνα – ρίχνω το λάστιχο μέσα.

Στις 8.30 θέλω να κάνω ένα ντους αλλά όλο το νερό πάει στην πισίνα, οπότε περιμένω, ξύνομαι.

Στις 9.00 γεμίζει η πισίνα, κλείνω το νερό, δεν προλαβαίνω να κάνω ντους τώρα, ξύπνησαν τα παιδιά, θέλουν πρωινό, σταματάω να ξύνομαι, τρέχω.

Στις 9.30 παίζουν με τα νερά, στέκομαι μπάστακας να τα προσέχω.

Στις 10.00 το μισό νερό έχει βγει έξω από την πισίνα, η αυλή είναι μούσκεμα, αν έχω βεράντα παίζει να έχω κάνει μούσκεμα όλους όσους τυχαίνει να περνάνε από κάτω, την πισίνα μου μέσα.

Στις 11.00 αρχίζουν οι τούμπες. Το νερό έπιασε γλίτσα. Βγαίνω με πανί, τρίβω τον πάτο. Παρατηρώ μυγάκια και λοιπά σκουπιδάκια. Μπαίνω μέσα, βγαίνω με το σουρωτήρι (δεν έχω απόχη), τα μαζεύω.

Στις 12.00 γυρίζει ο ήλιος, η αυλή καίει, το νερό καίει, τα πιτσιρίκια βαριούνται, φεύγουν, μπαίνουν μέσα, γεμίζουν το σπίτι νερά.

Ταμπουρωνόμαστε μέσα αγκαλιά με το αιρκοντίσιον.

Στις 7.00 ανοίγουμε δειλά-δειλά, έπεσε η πολύ κάψα, βγαίνουν έξω στην πισίνα. Το νερό έχει πιάσει θερμοκρασία να βράσεις γαρίδες. Ο πάτος έχει πιάσει μισό δαχτυλάκι λίγδα και φουσκίτσες. Μπορεί να έχει και τίποτα αβγά βατράχου, ντραγκονφλάις και μισό εκατομμύρια αβγά κουνουπιών-τίγρης, μπορεί να πεταχτεί και καμιά σαλμονέλα ξερωγώ. Μπαίνω, βγαίνω με πανί και σουρωτήρι.

Στις 7.30 είναι έτοιμη να παίξουν. Παίζουν. Κι άλλο νερό αδειάζει, φέρνω το λάστιχο.

Στις 8.00 γεμίζει, αλλά τους φαίνεται παγωμένο τώρα. Βράζω και μια κατσαρόλα νερό να το σπάσω. Σκέφτομαι το λογααριασμό του νερού.

Στις 8.30 είναι έτοιμη (ξανά).

Στις 9.00 μας έχουν φάει τα κουνούπια και δεν παίζει να ανάψουμε φως, οπότε πρέπει να μπούμε μέσα. Τα μικρά τρέχουν, γεμίζουν το σπίτι νερά (ξανά). Αδειάζω την πισίνα κουβά-κουβά. Σκέφτομαι το λογαριασμό.

Στις 9.30 μπορώ να τη γυρίσω τούμπα. Αδειάζει και αρχίζω να τρίβω τον πάτο (ξανά).

Στις 10.00 την  έχω βάλει στην άκρη και πιάνω τις πετσέτες που έχω στρώσει κάτω. Βρωμοκοπάνε, τις στραγγίζω, βρωμάνε τα χέρια μου, τις απλώνω, στάζουν στον αποκάτω, φωνάζει.

10.30 μπαίνω κι εγώ μέσα. Και με περιμένουν ακόμα δουλειές και το ντους που δεν έκανα. Κι ένας λογαριασμός που μάλλον δε θα πληρώσω.

Εχμ. ΟΧΙ.

Γι αυτό σου λέω. Δεν υπάρχει αμερικάνικο όνειρο. Ούτε καν ελληνικό. Είναι όλα μύθος.

Κατερίνα Χαρίση

*************************************

Ιστορίες Παράνοιας #1#2#3#4#5#6 #7#8

 

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το “Ιστορίες Παράνοιας #8: Το αμερικάνικο όνειρο της πισίνας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s