Καλοκαιρινή μελαγχολία

Συχνά ξεχνάμε ή καλύτερα υποθέτουμε ότι όλοι οι άνθρωποι βιώνουν όσα συμβαίνουν γύρω μας με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, μόνο και μόνο γιατί έτσι κάνει η πλειονότητα. Έτσι τις ημέρες που οι πολλοί κάνουν ή ονειρεύονται μπάνια στη θάλασσα και ηλιοθεραπεία στην παραλία, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που θεωρούν το καλοκαίρι μελαγχολικό και καταθλιπτικό. Η εποχιακή κατάθλιψη, αν και είναι κάτι που οι περισσότεροι το συνδέουμε με τις κρύες και σκοτεινές μέρες του χειμώνα, για κάποιους συμβαίνει και το καλοκαίρι.

Σύμφωνα με μελέτες και συγγράμματα, η εποχιακή κατάθλιψη επηρεάζει κάποιους αδιάφορα εποχής, και αυτό οφείλεται στη γενικότερη συναισθηματική φόρτιση που νιώθουν. Μεταξύ της χειμερινής και της καλοκαιρινής συμπεριφοράς μας υπάρχουν διαφορές, αλλά μέσα στο ίδιο φάσμα αντιδράσεων. Για παράδειγμα τον χειμώνα τρώμε και κοιμόμαστε πολύ, ενώ το καλοκαίρι – από την άλλη πλευρά του ίδιου φάσματος – πάσχουμε από ανορεξία και αϋπνία. Στην περίπτωση όμως ενός καταθλιπτικού, τον χειμώνα η πείνα φτάνει τα όρια της βουλιμίας και η υπνηλία γίνεται ρυθμός ζωής ενώ αντίστοιχα το καλοκαίρι η αϋπνία γίνεται τυραννία και βασανιστήριο, ενώ η ανορεξία μπορεί να φτάσει σε επίπεδα επικίνδυνα ειδικά για αυτούς που αντιμετωπίζουν και παθολογικά προβλήματα.

Η καλοκαιρινή κατάθλιψη δεν είναι τόσο κοινή όσο η χειμερινή. Έρευνες έχουν δείξει ότι η χειμερινή μελαγχολία αγγίζει το 5% του γενικότερου πληθυσμού, ενώ η καλοκαιρινή, από ότι έδειξαν οι ίδιες έρευνες, ίσα που αγγίζει το 10% του συνολικού αριθμού αυτών που πάσχουν από εποχιακές καταθλίψεις. Δυστυχώς όμως, η σπανιότητα αυτής της μορφής μελαγχολίας και η γενικότερη “καλοκαιρινή” διάθεση που αγγίζει ακόμα και τους ερευνητές έγινε η αιτία να φτάσουμε το 2009 μέχρι να αρχίσουν να γίνονται σοβαρές έρευνες για το θέμα και ακόμα και σήμερα να υπάρχουν πολύ λίγα στοιχεία σχετικά με την καλοκαιρινή μελαγχολία.

Ovi_greece_0717_012a.gif

Αυτό όμως σήμαινε (και το πιθανότερο είναι ότι ακόμα σημαίνει) ότι επιστήμονες και θεραπευτές έχουν ελάχιστες πληροφορίες για το πώς να αντιμετωπίσουν αυτή τη μορφή μελαγχολίας. Για παράδειγμα, στην περίπτωση της χειμερινής μελαγχολίας, πολλοί θεραπευτές χρησιμοποιούν σαν θεραπευτική μέθοδο την έκθεση του ασθενούς σε σύντομες αλλά πολλές και κατά περιόδους στη διάρκεια της ημέρας, σε τεχνητό φως που όμως να προσομοιώνει το πραγματικό ηλιακό φως. Αλλά τι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το καλοκαίρι; Σκοτεινά δωμάτια; Σε σχετικές συζητήσεις με ασθενείς οι περισσότεροι επαναλάμβαναν ότι ένιωθαν το φως “σαν μαχαίρι που βυθιζόταν μέσα τους.”

Με τη σκέψη στον φυσικό πόνο που φέρνει η καλοκαιρινή μελαγχολία, κάποιοι θεραπευτές πραγματικά δοκίμασαν τη θεραπεία σε δωμάτια με τραβηγμένες τις κουρτίνες, κλιματιστικά και τα φώτα σβηστά, με όσο ηλιακό φως μπαίνει από τις κουρτίνες και μάλιστα ονόμασαν την συγκεκριμένη θεραπεία: ψυχρή θεραπεία. Τα αποτελέσματα πολύ φτωχά και που διαρκούσαν για πολύ μικρο διάστημα. Όλοι σχεδόν οι ασθενείς που συμμετείχαν μετά την έξοδο τους από τα “ψυχρά δωμάτια” είπαν ότι με την έξοδό τους ξαναένιωσαν σαν να έπεσαν πάνω σε ένα τοίχο φτιαγμένο από φως και θερμότητα. Έτσι τα όποια θετικά αποτελέσματα περιορίζονται στο χρόνο που ο ασθενής είναι μέσα στο “ψυχρό δωμάτιο,” αλλά έτσι στην ουσία …δεν ζει.

Κάτι ακόμα που διαφοροποιεί την καλοκαιρινή μελαγχολία από την χειμερινή και είναι αυτό που κυρίως οδηγεί και στην κατάθλιψη, είναι η αίσθηση απομόνωσης. Τον χειμώνα αυτός που πάσχει από την χειμερινή κατάθλιψη μένει μέσα στο σπίτι, τυλιγμένος με μια κουβέρτα και παρακολουθεί τηλεόραση, την μια σειρά, την μια ταινία μετά την άλλη, αλλά αυτό δεν είναι εξαίρεση σε έναν κανόνα που θέλει τον χειμώνα οι περισσότεροι να περνάνε τις περισσότερες βραδιές τους στη ζέστη του σπιτιού τους παρακολουθώντας τηλεόραση. Το καλοκαίρι όμως όλοι βγαίνουν έξω ακόμα κι αν αυτό το έξω σημαίνει το πάρκο της γειτονιάς τους για λίγη δροσιά.

Από ότι καταλαβαίνετε η καλοκαιρινή μελαγχολία είναι ακόμα στο στάδιο της έρευνας. Το θετικό είναι ότι υπάρχουν ερευνητές που ασχολούνται σοβαρά με το θέμα και παράλληλα τα ποσοστά αυτών που πάσχουν από καλοκαιρινή κατάθλιψη είναι πάρα πολύ μικρά. Τέλος, τόσο αυτοί που πάσχουν από χειμερινή μελαγχολία, όσο κι αυτοί που πάσχουν από το καλοκαιρινό “αδερφάκι” της συμφωνούν ότι οι ιδανικές εποχές είναι η άνοιξη και το φθινόπωρο. Κι αυτή τη στιγμή τελείως αντιεπιστημονικά …χτυπάω ξύλο!

Σοφία Παπαντωνίου

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s