Φρίντα Κάλο

Ovi_greece_0716_011aΣτις 6 Ιουλίου του 1907, στο Κογιοακάν (Coyoacán) της πόλης του Μεξικού, γεννήθηκε η ζωγράφος Φρίντα Κάλο (Magdalena del Carmen Frida Kahlo y Calderón).

Με καταγωγή από γερμανοεβραίο πατέρα και ισπανομεξικάνα μητέρα, η Φρίντα Κάλο μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με πατέρα μορφωμένο, που είχε εγκατασταθεί στο Μεξικό από τη νεαρή του ηλικία και εργαζόταν ως φωτογράφος. Ο πατέρας της ήταν άθεος, σε αντίθεση με τη μητέρα της που ήταν Καθολική.

Σε ηλικία 6 ετών, η Φρίντα αρρώστησε από πολιομυελίτιδα, ασθένεια η οποία της άφησε μερική αναπηρία. Το ένα της πόδι παρέμεινε μικρότερο από το άλλο και ημιπαράλυτο. Ωστόσο, υπήρξε ένα από τα 35 κορίτσια, ανάμεσα σε 2.000 άτομα, που σπούδασε στην Escola Preparatoria, όπου συνάντησε και τον μετέπειτα σύζυγό της, τον τοιχογράφο Ντιέγκο Ριβέρα.

To 1925, σε ηλικία 18 ετών, το λεωφορείο στο οποίο επέβαινε, συγκρούστηκε με ένα τραμ και η ίδια τραυματίστηκε σοβαρά. Υποβλήθηκε σε μια σειρά χειρουργικών επεμβάσεων, η μόνιμη ανικανότητά της όμως να τεκνοποιήσει, σημάδεψε τη ζωή της για πάντα, αφήνοντάς της μια μόνιμη θλίψη.

Το 1926, και ενώ η Φρίντα ανάρρωνε από το ατύχημα, ζήτησε να ξεκινήσει μαθήματα ζωγραφικής. Επειδή η οικογένειά της δεν μπορούσε να υποστηρίξει οικονομικά τα μαθήματα, την προέτρεψαν να εικονογραφεί βιβλία ιατρικής. Τρία χρόνια αργότερα, το 1929, έδειξε τη δουλειά της στον Ντιέγκο Ριβέρα, που αρχικά τον είχε συναντήσει στη Σχολή της και αργότερα, στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Μεξικού, όπου σύχναζαν κι οι δυο. Με τον Ριβέρα, η Φρίντα μοιραζόταν τις κοινές τους κομμουνιστικές πολιτικές αντιλήψεις και φυσικά, την αγάπη για την τέχνη. Όταν γνωρίστηκαν, ο Ριβέρα ζωγράφιζε τοιχογραφίες στους τοίχους της Escola Preparatoria. Τα κοινά τους ενδιαφέροντα τους οδήγησαν σε μια σχέση, που κατέληξε σε γάμο, την ίδια κιόλας χρονιά.

Ο Ριβέρα ήταν ήδη αναγνωρισμένος ζωγράφος και οι τοιχογραφίες του είχαν μεγάλη ζήτηση στις ΗΠΑ. Έτσι, το ζευγάρι αρχικά μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο και αργότερα στο Ντητρόιτ. Στο Ντητρόιτ η Φρίντα απέβαλλε. Η θλίψη της για τις αποβολές της αποτυπώνεται στους πίνακές της “Αποβολή στο Ντητρόιτ” και “Νοσοκομείο Χένρι Φόρντ”.

Ovi_greece_0716_011bΣτη ζωγραφική της Φρίντα Κάλο κυριαρχούν τα έντονα χρώματα, με θέματα επηρεασμένα από τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στο Μεξικό της προκολομβιανής εποχής. Παρά το γεγονός ότι φαίνεται να έχει δεχτεί και επίδραση ευρωπαϊκών ρευμάτων, κυρίως του Ρεαλισμού, του Συμβολισμού και του Υπερρεαλισμού, βασικά παρέμεινε πιστή στην τάση της mexicanidad, της μεξικανικής δηλαδή κουλτούρας, που ανθούσε εκείνη την περίοδο.  Αρκετά έργα της είναι αυτοπροσωπογραφίες, μέσα από τις οποίες εκφράζεται ο προσωπικός πόνος και η σεξουαλικότητά της. Πολλά πάλι, είναι εμπνευσμένα από τα δημοφιλή λαϊκά χριστιανικά τάματα (retablos) και αποτελούν ευχαριστία στην Παρθένο Μαρία για την πραγματοποίηση μιας ευχής.

Κατά τη διάρκεια της ζωής της, η Φρίντα Κάλο υπήρξε γνωστή πρωτίστως ως γυναίκα του Ριβέρα και δευτερευόντως ως καλλιτέχνης. Το 1938, ο Αντρέ Μπρετόν γνώρισε το ζευγάρι κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Μεξικό, εντυπωσιάστηκε από τα έργα της και την προσκάλεσε να συμμετάσχει σε μία έκθεση μαζί με άλλους επώνυμους σουρεαλιστές. Οργάνωσε επίσης μια δική της έκθεση στο Παρίσι, τη μία εκ των μοναδικών τριών εκθέσεων  που πραγματοποίησε σε όλη τη διάρκεια της ζωής της, μαζί με μία ακόμα στη Νέα Υόρκη και άλλη μία, στο Μεξικό. Η ίδια φρόντιζε πάντα να τονίζει, ότι τα έργα της δεν έχουν τίποτα το σουρεαλιστικό, αλλά αντικατοπτρίζουν τη δική της πραγματικότητα.

Το 1939, χώρισε προσωρινά από τον Ριβέρα και αποσύρθηκε στο Μεξικό, στο Γαλάζιο Σπίτι (La Casa Azul), που της είχε δωρίσει ο Ριβέρα, στο Κογιοακάν. Εκεί ζωγράφισε τον πίνακά της, Οι δύο Φρίντες, όπου απεικονίζει το δίλημμά της για το διαζύγιο. Σε όλη τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς, διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση με τον Νίκολας Μάρεϊ, που τον είχε γνωρίσει μαζί με τον Ριβέρα στη Νέα Υόρκη. Αμέσως μετά το διαζύγιο, το 1940, χώρισε με τον Μάρεϊ και ξαναπαντρεύτηκε με τον Ριβέρα.

Η Φρίντα Κάλο απεβίωσε στις 13 Ιουλίου του 1954. Το 2010, η κυβέρνηση του Μεξικού, σε αναγνώριση της συνεισφοράς της, αλλά και του Ντιέγκο Ριβέρα, απεικόνισε τα πρόσωπά τους στις δύο όψεις του χαρτονομίσματος των 500 πέσος. Ήταν μια τιμητική έκδοση για τον εορτασμό της 200ης επετείου της ανεξαρτητοποίησης της χώρας και της 100ης επετείου της Μεξικανικής Επανάστασης.

Σήμερα, το Γαλάζιο Σπίτι διατηρείται ως μουσείο, στο οποίο εκτίθενται προσωπικά αντικείμενα της ζωγράφου. Η λήψη φωτογραφιών επιτρέπεται μόνο στο εξωτερικό του σπιτιού και στην αυλή του.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s