Βιβλίο τουαλέτας

Τι θα θέλατε; Ένα μεσημεριανό, ένα καλοκαιρινό ή ένα για το πάρκο τις βραδιές με φεγγάρι; Μήπως θέλετε και ένα για την τουαλέτα; Αλήθεια τι χρώμα είναι τα πλακάκια σας; Να το τυλίξουμε ή θα το πάρετε όπως είναι;

Ovi_greece_0717_009c.gifΊσως να ακούγομαι λίγο υπερβολικός αλλά κάθε φορά που ακούω για «καλοκαιρινά» βιβλία, κάπως έτσι φαντάζομαι την συζήτηση στο βιβλιοπωλείο. Πριν συνεχίσω όμως θα σας γράψω μια ιστορία που έχω ακούσει, από έγκριτα χείλη αλλά καθόλου τεκμηριωμένη. Υποτίθεται ότι συνέβη στην Αγγλία στις αρχές του 20ου αιώνα και σε σπίτι αριστοκρατικό. Περιμένοντας η κυρία του σπιτιού επισκέψεις και θέλοντας να κάνει επίδειξη κουλτούρας, μάζεψε ό,τι βιβλίο χοντρόδετο και δη περί τέχνης με πολλές φωτογραφίες είχε στο σπίτι της και τα ακούμπησε γύρω-γύρω στο σαλόνι και δει στο τραπεζάκι του σαλονιού, ή όπως το αποκαλούν οι Εγγλέζοι: το τραπεζάκι του καφέ. Από τότε και χάρη σε κάποιον από τους καλεσμένους που ασχολούνταν με το βιβλίο, φτιάχτηκε μια ολόκληρη κατηγορία βιβλίων ή καλύτερα βρέθηκε ένας νέος τρόπος προώθησης μια κατηγορίας βιβλίων που μέχρι τότε τα αποκαλούσαν …βιβλία ή σε μερικές περιπτώσεις λευκώματα.

Για όλες αυτές, τις πολλές φορές αυθαίρετες κατηγοριοποιήσεις βιβλίων, έχω μια πολύ προσωπική άποψη, πιστεύω ότι είναι εφεύρεση εκδοτών που ΔΕΝ αγαπούν το βιβλίο και είναι δημιουργημένες απλά και μόνο για την δική τους διευκόλυνση, εξυπηρετώντας την τσέπη τους. Νομίζετε ότι ο Κινγκ όταν έγραψε το πρώτο του βιβλίο πέρασε νύχτες αγρύπνιας κι αγωνίας προσπαθώντας να αποφασίσει αν αυτό που θα γράψει θα ανήκει στην κατηγορία βιβλίων τρόμου, φαντασίας ή ιστορικό; Και πραγματικά τώρα, έχετε την αίσθηση ότι υπάρχει έστω κι ένας συγγραφέας που θα ήθελε το βιβλίο του να θεωρηθεί …καλοκαιρινό; Της πλάκας, για χαλάρωση, μια αρπαχτή; Έφερα το παράδειγμα του Στίβεν Κινγκ γιατί ο ίδιος κάνει μια ανάλογη αναφορά στις κατηγοριοποιήσεις των βιβλίων στην αυτοβιογραφία του. Ποιος συγγραφέας γράφει με σκοπό να κατηγοριοποιηθεί; Άλλοι το κάνουν για δικούς τους πάντα λόγους. Το ξέρετε ότι ο Ιούλιος Βερν μέχρι τα μέσα σχεδόν του 20ου αιώνα θεωρείτο …ρομαντικός συγγραφέας;

Κι ας πούμε ότι πραγματικά υπάρχουν συγγραφείς που εσκεμμένα γράφουν βιβλία χαλαρά, που δεν προβληματίζουν, «καλοκαιρινά», για την παραλία. Υπάρχουν και πολλές δικαιολογίες, βασικά μια: το χρήμα. Καλά κάνουν και καλά να πάθουν αλλά αυτό τι λέει για τον αναγνώστη; Γι’ αυτόν που θα δώσει τα λεφτάκια του που με κόπο τα έβγαλε – εκτός κι αν υπάρχει κάπου κανένα ευρώδεντρο και δεν το έχω ανακαλύψει – για να αγοράσει ένα βιβλίο που δεν θα του δώσει τίποτα εκτός από την ψευδαίσθηση ότι «διάβασε» ένα βιβλίο χαλαρό.

Η ιστορία με τα «καλοκαιρινά» βιβλία μου θυμίζει λίγο την γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Μια γιορτή πλαστική, εικονικής πραγματικότητας, εφεύρεση τυπογραφείων που τυπώνανε ευχετήριες κάρτες προς το τέλος του 19ου αιώνα στην Αγγλία και που την αναστήσανε οι λουλουδάδες και οι ζαχαροπλάστες της Νέας Υόρκης πριν από μισό αιώνα. Σήμερα η γιορτή εχει γίνει «πρέπει» για όλον τον κόσμο που συνοδεύεται από κάρτα, λουλούδια, σοκολατάκια και δώρο και κάποιοι κοντεύουν να ζητάνε να γίνει και επίσημη αργία. Μια μικρή ομάδα με πολύ συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα, εκμεταλλευομένη την ανθρώπινη ευαισθησία, κάνει μια από τις πιο μεγάλες αρπαχτές της χρονιάς σε ό,τι άφησε ο Άγιος Βασίλης που εχει προηγηθεί. Η ειρωνεία είναι ότι η ίδια η Καθολική Εκκλησία που τον αγιοποίησε τον εχει μεν στις λίστες των αγίων αλλά δεν τον γιορτάζει γιατί είναι ελάχιστα γνωστά για τη ζωή και τη δράση του. Μάλιστα, ο Πάπας Γελάσιος Α΄ που αγιοποίησε τον Βαλεντίνο το 354, ανέφερε ότι τον αγιοποιούσε για το …όνομά του που είναι ωραίο στην ακοή και ότι τις πράξεις του τις ξέρει μόνο ο …θεός. Τέτοια πίκρα και ποιος ξέρει τι άλλο δεν μας λέει ο Γελάσιος μιας και το μόνο που είναι γνωστό για τον Βαλεντίνο είναι ότι ήταν πλούσιος. Κάπως έτσι και τα καλοκαιρινά βιβλία.

Εδώ όμως και λίγο παρενθετικά ίσως θα έπρεπε να μνημονεύσουμε και τον ρολό των ΜΜΕ, που μπαίνοντας στο παιχνίδι των εκδοτών – μερικές φορές με το ίδιο αφεντικό νταβατζή – και ανίκανοι να ασχοληθούν σοβαρά με το βιβλίο, προωθούν λίστες εποχιακών βιβλίων, πάντα προσεκτικά «διαλεγμένες» από τους εκδότες που διαφημίζονται στα ίδια έντυπα και με βιβλία που τους έχουν μείνει αποθήκη.

Κατά τη γνώμη μου πάντα, όπως δεν υπάρχουν βιβλία που κάνει ή δεν κάνει να διαβάσουμε, υπάρχουν απλά βιβλία που μας άρεσαν ή δεν άρεσαν, έτσι ακριβώς δεν υπάρχουν εποχές για τα βιβλία, δεν υπάρχουν ειδικοί χώροι για να διαβάσετε ένα βιβλίο – ακόμα και η τουαλέτα επιτρέπεται – και δεν υπάρχουν καλοκαιρινά, χειμερινά ή του ισογείου και του πρώτου ορόφου βιβλία. Όλα βιβλία είναι. Το θέμα πάντα είναι τι σας ενδιαφέρει να διαβάσετε κι αν αυτό που σας ενδιαφέρει είναι ένα αστυνομικό, ένα ρομαντικό ή ένα ιστορικό δεν εχει σημασία η εποχή που το διαβάζετε, σημασία έχει ότι διαβάζετε. Προσωπικά εχει τύχει σε διακοπές να διαβάσω από δοκίμια ανθρωπολογίας μέχρι ιστορικές βιογραφίες.

Τέλος, εκτός κι αν είσαι Τσουλίδου, τέως αεροσερβιτόρα νυν συγγραφέας, καταλαβαίνετε πόσο προσβλητικό είναι για έναν συγγραφέα το βιβλίο του να χαρακτηριστεί …καλοκαιρινό;

Θάνος Καλαμίδας

********************************************

To κείμενο του Θάνου Καλαμίδα,
συμπεριλαμβάνεται στο έβδομο τεύχος του ArsOvi
που μπορείτε να βρείτε, πάντα ΔΩΡΕΑΝ, ΕΔΩ!

Ovi_greece_0717_007a

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s