Ο σοφέρ της Μις Στέλλας

Η εικόνα παραδοσιακή και χιλιοπαιγμένη. Εγώ στη θέση του οδηγού, η Στέλλα συνοδηγός. Στο ραδιόφωνο ελαφρολαϊκά/μπουζούκι ποπ της εποχής, η Στέλλα σιγοτραγουδάει κι εγώ ψάχνω χαμένη να βρω δρόμους.

– Ποια είναι αυτή η Παπανικολάου ρε Στέλλα;
– Του ναυάρχου; Την κοιτάω με έκπληξη.
– Δεν ξέρω.
– Γιατί μπορεί να είναι και του γιατρού.
– Ωχ τι πάθαμε.
– Εύκολο. Ποιο ήταν το μικρό του ναυάρχου;
– Δεν ξέρω. Το σκέφτηκα για λίγο άλλα η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα.
– Του γιατρού;
– Γιώργος;
– Είσαι σίγουρη;
– Νομίζω.
Ovi_greece_0617_041a.gif– Με τα νομίζω δεν πάμε πολύ μακριά. Χρειαζόμαστε σιγουριά.
– Λες να σταματήσω στο περίπτερο να ρωτήσω;
– Αν λένε τον γιατρό Γιώργο ή τον ναύαρχο;
– Όχι μωρέ, αν ξέρουν την Παπανικολάου.
– Και θα ξέρει ο περιπτεράς αν είναι του γιατρού η του ναυάρχου;
– Πόσες Παπανικολάου λες να έχει ο Παπάγου ρε Στέλλα;
– Για σκέψου τι είπες μόλις τώρα;
– Τι είπα;
– Παπάγου, στρατιωτικοί, ναύαρχος. Τι να θέλει ο γιατρός στου Παπάγου;
– Ναι αλλά πόσες Παπανικολάου να έχει;

Σταμάτησα στο περίπτερο, πήρα τσιγάρα και για μένα και για την Στέλλα και επέστρεψα.

– Λοιπόν;
– Ο γιατρός είναι δυο στενά μετά την πλατεία που θα συναντήσουμε στα 200 μέτρα.
– Α χα!
– Ο ναύαρχος είναι στην άλλη πλευρά της περιοχής.
– Πλάκα μου κάνεις.
– Αααααααααααααα! Ούρλιαξα.
– Έλα ηρέμησε, πάμε πρώτα στον γιατρό και αν δεν είναι εκεί πάμε και στο ναύαρχο.
– Αυτές είναι δικές σου ιδέες Στέλλα.
– Εσύ ήθελες να πάρεις φούστα, όχι εγώ.
– Ναι αλλά εσύ ήσουν που άκουσες γι’ αυτό το μαγαζί στου Παπάγου και ήθελες να το δεις.
– Μου είπαν για την ποιότητα.
– Ρε συ Στέλλα γιατί πάντα εγώ κάνω τον σοφέρ;
– Σου πάει.
– Με τα μάτια μου;
– Είσαι πιο ψηλή από εμένα.
– Και είναι αυτό αναγκαίο για έναν σοφέρ;
– Έχεις δει την Μις Ντέιζι;
– Αυτός ήταν και μαύρος.
– Κι εσύ έχεις μαύρα μαλλιά.
– Αυτό δεν εξηγεί γιατί εγώ κάνω πάντα τον σοφέρ.
– Γιατί εσύ είσαι τυχερή.
– Εγώ είμαι τυχερή που κοντεύω να γίνω ο ταξιτζής σου;
– Εσύ δεν έχεις άντρα.
– Ορίστε;
– Όταν ήσουν με τον Αντώνη σε άφηνε να πιάσεις τιμόνι;
– Είχα πάντα δικό μου αυτοκίνητο.
– Εμείς δεν έχουμε τέτοια. Ένα αυτοκίνητο για όλους.
– Και τι σοβαρό κάνει τώρα ο άντρας σου και δεν μπορείς να πάρεις το αυτοκίνητο;
– Είναι αραγμένος στον καναπέ και βλέπει τηλεόραση.
– Και το αυτοκίνητο; Κι αυτό αραγμένο; Γιατί να μην το πάρεις εσύ, μην τελειώσει και η μπαταρία;
– Να πάρω το αυτοκίνητο; Σοβαρολογείς;
– Τι έπαθες ρε Στέλλα, φοβάσαι να οδηγήσεις;
– Εσύ πήρες ποτέ το αυτοκίνητο του Αντώνη;
– Γιατί να το πάρω αφού πάντα είχα δικό μου.
– Τα βλέπεις; Δεν καταλαβαίνεις ρε Λουκία.
– Τι να καταλάβω ρε Στέλλα.
– Κοιτά, αν πάθει κάτι το αυτοκίνητο ο Αντρέας θα κλαίει ένα μήνα, αν πάθω κάτι εγώ θα γκρινιάξει γιατί δεν θα έχω μαγειρέψει.
– Αστειεύεσαι.
– Α ρε Λουκία, δεν ξέρεις τον πόνο της παντρεμένης γυναίκας με σύζυγο αυτοκινητάκια.
– Πότε οδήγησες τελευταία φορά;
– Όταν έσπασε το πόδι του ο Αντρέας.
– Αυτό έγινε πριν από πέντε χρόνια.
– Άρα πέντε χρόνια.

Κούνησα το κεφάλι μου και δεν είπα τίποτα. Και μετά μιλάμε για την μοντέρνα Ελληνίδα, που είναι και σοφερίνα.

Λουκία Κοντοπόδη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s