Στο σουπερμάρκετ

«Να μην σου …για να μη…να πέσει … να σε πάρει και να σε σηκώσει και να σου καεί το blue ray homecinema τη στιγμή που βλέπεις την Μπελούτσι», αυτά όλα τα είπα δυνατά αλλά είχα κλειστά τα παράθυρα και μόνος μου τα είπα, μόνος μου τα άκουσα.

Ρε τι θα γίνει με αυτούς τους ανισόρροπους που χρειάζονται δυο θέσεις για να παρκάρουν το πραπρά τους ενώ δεν θα έπρεπε να παίρνει περισσότερο από μισή; Απόγευμα παρασκευής και γυρνάω από τη δουλειά κουρασμένος, αηδιασμένος, απηυδισμένος και κάνω πρώτο λάθος, μπαίνω στο παρκινγκ του σουπερμάρκετ ψάχνοντας θέση βολική για να κάνω ψώνια της τελευταίας στιγμής, κυρίως κάτι για να φάω το ίδιο το βράδυ. Και αφού περνάω μπροστά από την πρώτη γραμμή και δεν βρίσκω τίποτα μπαίνω στις πλαϊνές και πετυχαίνω …μαλάκα. Συγνώμη για τα Γαλλικά αλλά είναι η πιο κόσμια λέξη που μπόρεσα να σκεφτώ αυτή τη στιγμή.

Ovi_greece_0617_032a.gifΕίπα να μην εκνευριστώ πολύ γιατί κουβαλούσα ήδη πολύ βάρος από μια δύσκολη μέρα με άλλον μαλάκα, αυτή τη φορά εφοριακό μαλάκα στο γραφείο κι έτσι συνέχισα άλλη μια βόλτα στο πάρκινγκ. Άντε πάλι η πρώτη γραμμή Άντε και η πρώτη πλαϊνή. Μετά η δεύτερη, άλλες δυο έμειναν και η μια θέση που υπήρχε ή καλυτέρα, στις δυο θέσεις που υπήρχαν είχε παρκάρει ένας μαλάκας ακριβώς στη μέση έτσι ώστε να μην μπορείς να κάνεις τίποτα με αυτό το ένα κενό τεράστιο και από τις δυο πλευρές.

«Να σου …και να μην σου …τον ….και την …», ξαναέβρισα για να τ’ ακούσω μόνο εγώ πάλι.

Και πάνω που έχω αφήσει τους αποστόλους και ετοιμάζομαι να πιάσω τους οσιομάρτυρες, εμφανίζεται άγιος άνθρωπος λίγο πιο κάτω και μου κάνει νόημα, «ένα λεπτό, φορτώνω τις σακούλες και φεύγω». Μόνο που δεν βγήκα από το αυτοκίνητο να τον φιλήσω. Συγκρατήθηκα.

Ο άνθρωπος έβαλε γρήγορα τις τρεις σακούλες στο πορτ μπαγκαζ, μπήκε γρήγορα στη θέση του και σε μερικά λεπτά μου χαμογελούσε στον καθρέφτη και μου έκανε νόημα να περάσω στη θέση του. Χαμογέλασα και η πίστη μου στην ανθρωπότητα ξαναγύρισε …για μερικά λεπτά. Γιατί ακολούθησε κυρία. Κυρία, ο θεός να την κάνει κυρία, κεριά και λιβάνια κυρία, ευρέως εκτοπίσματος μου έδωσε μια κωλιά όταν έσκυψα να πάρω το καλάθι, που ένιωσα ότι θα απογειωθώ.

«Βρε καλή μου, ένα βουνό καλάθια, γιατί θέλεις αυτό που πήγα εγώ να πιάσω;»
«Αγενή.» Δεν κάνω καθόλου πλάκα, αυτό μου είπε και συνεχισε προς την είσοδο του σουπερμάρκετ με το καλάθι μου. Ψυχραιμία Θόδωρε, θυμήσου το χαμόγελο του συνανθρώπου σου στα παρκινγκ. Και ηρέμήσα. Τι σου κάνει μια ευγενική πράξη την ημέρα.

Τυράκι, λίγο ζαμπόν, μαργαρίνη, ψωμί. Κοίταξα τα κρέατα αλλά υπήρχε μεγάλη ουρά και έμεινα να το σκέφτομαι. Τελικά κατέληξα ότι θα φάω σουβλάκια για βραδινό και συνέχισα σε μερικά ακόμα πράγματα που χρειαζόμουν για το σπίτι. Τα λαχανικά αύριο.

«Θέλω σοκολάτα,» νεαρός κάτω των έξη επτά, στην ουρά για το ταμείο.
«Σκάσε,» η μαμά του νεαρού.
«Θέεεεεεελωωωωωωωω σοκολάτα,» ο νεαρός επιμένει.
«Είπα σκάσε μέχρι να πάμε σπίτι.»
«Στο σπίτι δεν έχουμε σοκολάτα, εγώ θέλω τώρα». Χτύπημα του ποδιού στο πάτωμα.
«Θα σου πάρω από το περίπτερο.»
«Έτσι είπες και χτες. Μαμααααααααααααααααααααα.»
«Α, βρε Ηρώδη», μουρμούρισα όσο μπορούσα πιο σιγά.
«Δεν έχεις παιδιά; Ε; Φαίνεσαι.» Αν είναι δυνατόν, η …κυρία που πήρε το καλάθι μου στην αρχή ήταν από πίσω μου στην ουρά και …μάλλον με είχε ακούσει. Έκανα πως δεν την άκουσα.
«Και αγενής και καρμίρης. Αμ ποια να σε πάρει εσένα.»
«Θέλεις κάτι;» Γύρισα με τα νεύρα μου να επιστρέφουν μαζί με τον πονοκέφαλο.
«Θεεεεεεεεέλωωωωωωωωωωωωωωωωω σοκολάτααααααααααααααααα»
«Τι, θα μας δείρεις κι όλας;»
«Εσένα κυρά μου μόνο παλαιστής σούμο θα σε έκανε καλά…»
«Σοκολάαααααααααααααααααααατααααααααααααααααα»

Πλήρωσα με κάρτα και έφυγα σχεδόν τρέχοντας από το μαγαζί νιώθοντας τον πονοκέφαλο να με χτυπάει αλύπητα. Σταμάτησα στο περίπτερο για τσιγάρα και εφημερίδα κοιτώντας γύρω μου για τη χοντρή …κυρία. Έφτασα στο αυτοκίνητο και έβαλα τη μια μου σακούλα στη θέση του συνοδηγού και καθώς ετοιμαζόμουν να πάω από την πλευρά του οδηγού βλέπω το πραπρά του μαλάκα που είχε πιάσει δυο θέσεις να βγαίνει από το παρκινγκ. Και ποιος ήταν συνοδηγός; Το τέρας. Η καλή …κυρία. Ο σούμο. Αλλά αυτό δεν ήταν το σημαντικό. Το σημαντικό ήταν ποιος ήταν ο οδηγός. Ποιος ήταν οδηγός …οεο; Ο πρωινός μαλάκας εφοριακός.

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s