#ΚούφιαΛόγια #ΟυράνιοΤόξο

Διαβάζω πολλά τις τελευταίες μέρες. Ξέρετε, γι αυτά που συνοδεύονται με τα χαριτωμένα hashtags, περί #pride, #rainbow, χρωματιστές μαλακιούλες και τα σχετικά. Διαβάζω και τη χολή, διαβάζω και τα κατεβατά περί «ειλικρινούς προσπάθειας αποδοχής» (αλλά δεν ξέρω τον τρόπο), περί της παιδείας και τα λοιπά.

Ovi_greece_0617_024a.gifΔεν είναι θέμα παιδείας, είναι θέμα κοινής λογικής. Το τι κάνει ο καθένας με το σώμα του, την εμφάνιση και τις προσωπικές του επιλογές ΠΑΝΩ ΣΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, δεν αφορά κανέναν παρά μόνο τον ίδιο.

Γεννιόμαστε με νου και λογική και καλώς ή κακώς από τη στιγμή της γέννησής μας στεκόμαστε απέναντι από επιλογές: Θα ακούσω τη μαμά, ή θα φάω τιμωρία. Θα διαβάσω, ή θα μηδενιστώ στο διαγώνισμα. Θα πιω ένα ποτό, ή θα γίνω λιώμα. Θα βάψω τα μαλλιά μου μπλε. Επιλογές.

Υπάρχουν και οι μη επιλογές. Υπάρχουν οι ανακαλύψεις. Όλα αυτά για τα οποία κάποτε ήμασταν σίγουροι και δεν είμαστε πια. Γιατί δεν ήταν δικά μας, αλλά τρυπώσαν στο μυαλό μας με το έτσι θέλω. Γιατί αλλάξαμε. Γιατί άλλαξαν όλα.

Υπάρχουν και τα …γιατί έτσι. Κάποιοι είναι αυτό που είναι, γιατί …έτσι. Έτσι! Δεν υπάρχει κανένα γιατί. Κανένα ψυχολογικό πρόβλημα, καμιά …αρρώστια, κανένας λάθος προσανατολισμός. Γιατί έτσι. Γιατί έτσι έτυχε, γιατί έτσι γουστάρουν, γιατί αυτό είναι και τέρμα.

Όταν μιλάς για προσπάθεια αποδοχής τότε δέχεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν είναι θέμα παιδείας, είναι θέμα κοινής λογικής. Δεν υπάρχει τίποτα το διαφορετικό. Είναι άνθρωποι.

Τέλος.

Βέβαια όταν έχεις τη δύναμη να αρνηθείς το παιδί σου το ίδιο επειδή είναι …έτσι, επειδή …σε απογοήτευσε (αλήθεια, πάνω σε τι σε απογοήτευσε ακριβώς; Αλήθεια, τι υποχρέωση θεωρείς ότι σου έχει;) τότε πώς περιμένουμε από όλους τους υπόλοιπους να δεχθούν την «αποδοχή»;

Όταν μιλάς για αποδοχή και σεβασμό τότε δέχεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά. Όμως γιατί να μην είσαι εσύ αυτός που δεν πάει καλά; Γιατί να είμαστε εμείς και οι άλλοι; Ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι οι άλλοι; Δεν υπάρχει αποδοχή. Δεν είμαστε τίποτα παραπάνω για να διαπραγματευόμαστε το ποιος και τι είναι ο καθένας.

Ο μεγαλύτερος και καλύτερα διατηρημένος μύθος, είναι ο μύθος του «έτσι». Το έτσι που καθορίζει το σωστό και το όχι έτσι που είναι το λάθος. Όπου όχι έτσι = όχι στρέιτ, όχι χριστιανός, όχι Έλληνας, όχι μετανάστης.

Αυτοτροφοδοτούμενος μύθος που καταπνίγει κάθε ανθρώπινη μοναδικότητα, οδηγώντας όλους μας να είμαστε ίδιοι, να ντυνόμαστε ίδια, να σκεφτόμαστε ίδια, να γυρίζουμε ασταμάτητα γύρω από τον ίδιο κύκλο.

Όποιος προσπαθεί περισσότερο να αποδεχθεί, είναι αυτός που αμφισβητεί περισσότερο από όλους τον ίδιο του τον εαυτό.

Και για να σας προλάβω: Μη μου κάνετε την ηλίθια ερώτηση «Δηλαδή αν αύριο ο γιος σου …» και τα λοιπά. Δεν την καταλαβαίνω. Ο εγκέφαλός μου αδυνατεί να την επεξεργαστεί. Ειλικρινά!

Δεν υπάρχει ούτε θέμα παιδείας, ούτε θέμα αποδοχής. Δεν υπάρχει τίποτα να δεχτείς ή να μη δεχτείς. Είναι θέμα λογικής (αν έχεις ακόμα). Ή μήπως και η ύπαρξη κοινής λογικής είναι θέμα παιδείας; Αναρωτιέμαι.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s