Η γη των λύκων

Στην αρχή υπήρξαν λίγοι. Κτήνη, έρμαια της τύχης τους, κρυμμένα βαθιά μέσα στο δάσος. Τους ακούγαμε αργά τη νύχτα να ουρλιάζουν, αθέατοι. Πάντα έτρεχαν μακριά όταν πηγαίναμε στο δάσος. Καμιά φορά πηγαίναμε για πλάκα, για να τους βρούμε, να δούμε πώς ήταν πραγματικά. Δε φοβόμασταν. Ήμασταν ενωμένοι και δυνατοί.

Είχαμε τα σπίτια και τους φίλους μας, καλούς γείτονες, πολύχρωμους κήπους.

Ovi_greece_0617_021d.gifΕυτυχισμένες ζωές κι έναν καθαρό ουρανό πάνω μας, γεμάτος από πουλιά να πετάνε. Α, και ήλιο. Είχαμε πολύ ήλιο.

Οι δρόμοι ήταν πάντα καθαροί, γεμάτοι πράσινα παρτέρια και στις αυλές φυτεμένο γκαζόν. Όλα λες και κάποιος τα έβαψε πράσινα. Καθόλου λάσπη. Η λάσπη υπήρχε μόνο στο δάσος.

Οι λύκοι και η λάσπη, δυο ανεπιθύμητα πράγματα, στοιχεία που δε μας απασχολούσαν τότε και δεν τα θεωρούσαμε κομμάτι του κόσμου μας. Ήταν κοντά μας, πίσω από κάθε φρεσκοβαμμένο φράχτη, όμως για μας ήταν πολύ μακριά. Πιστεύαμε πως η βρωμιά τους και οι μυρωδιές δεν ήταν απειλή, και η άγνοιά μας, η άρνησή μας στην ύπαρξή τους, ήταν ο τρόπος μας να τα κρατάμε μακριά.

Κι όλα έμοιαζαν με παραμύθι.

Κάποια στιγμή ένας από μας ήρθε να μας προειδοποιήσει. Με κατακόκκινα μάτια, μιλούσε και δεν τον καταλάβαινε κανείς. Γελούσαμε μπερδεμένοι. Εξαφανίστηκε μέσα στο δάσος σα σκιά. Ανησυχήσαμε λιγάκι στην αρχή, βγήκαμε για να τον ψάξουμε, μα σύντομα τον ξεχάσαμε. Είχαμε τους πολύχρωμους κήπους μας και δε θέλαμε καθόλου να σκεφτόμαστε σκοτεινά και υγρά λασπωμένα εδάφη του δάσους.

Το σπίτι του άρχισε να καταρρέει. Τα λουλούδια στον κήπο μαράθηκαν και τα αγριόχορτα ψήλωναν κι έπεφταν στους διπλανούς κήπους. Δε μας ένοιαξε. Δε βλέπαμε καμία επικίνδυνη αλλαγή. Ο κόσμος μας ήταν ακόμα ειδυλλιακός.

Και σιγά-σιγά, περισσότεροι άρχισαν να χάνονται, σχεδόν χωρίς να το καταλάβει κανείς. Βλέπαμε κι άλλα σπίτια να ερημώνουν, κι άλλα αγριόχορτα να σκεπάζουν τις αυλές. Δεν ήμασταν πια ενωμένοι. Ο καθένας μας φρόντιζε μόνο το δικό του κήπο, κι ας γίνονταν οι ρίζες από τα παράσιτα γερές, κι ας απλώνονταν ολόγυρά μας.

Οι λύκοι φαίνεται να πήραν θάρρος. Άρχισαν να τριγυρίζουν στους δρόμους τις νύχτες, αφήνοντας πίσω τους λασπωμένα ίχνη. Κρυφοκοιτούσαμε πίσω από τις τραβηγμένες κουρτίνες, κλειδωμένοι στα σπίτια μας, κι αναρωτιόμασταν ποιος θα είναι ο επόμενος.

Όμως κανείς δεν έβγαινε να βοηθήσει όταν ο διπλανός μας χανόταν στις σκιές.
Το δάσος έγινε πια απειλή. Τα ουρλιαχτά δυνάμωσαν, μα εμείς, χαμένοι στον εγωισμό μας, είχαμε ξεχάσει να αγωνιζόμαστε κι έτσι οι λύκοι έρχονταν πια και την ημέρα, κουβαλώντας μια μυρωδιά σαπίλας πάνω τους. Η βρωμερή ανάσα τους έγινε ομίχλη και ο ήλιος μας σκοτείνιασε.

Κρυβόμασταν με σκυμμένα κεφάλια στη σιωπή.

Τώρα πια όλοι ζούμε στο δάσος. Είμαστε πολλοί μα αδύναμοι, απελπισμένοι. Ξεπροβάλλουμε από τις σκιές, παγωμένοι, πεινασμένοι, εξευτελισμένοι, προσπαθώντας να προστατέψουμε τα παιδιά μας από τα δόντια τους. Πήραν τα σπίτια μας και τα έκαναν φωλιά τους. Κατέστρεψαν τους κήπους μας και οι αυλές μας ήταν πια μαύρες.

Σερνόμαστε στη λάσπη σα σκουλήκια μετά τη βροχή, ψάχνοντας για τροφή, σιωπηλοί, χωρίς ποτέ να σηκώνουμε το κεφάλι, προσπαθώντας να περνάμε απαρατήρητοι. Ζούμε μέσα στο φόβο, τυλιγμένοι στο σκοτάδι, χαμένοι. Περιμένουμε τη σωτηρία μας, περιμένουμε κάποιον να μας σώσει.

Πόσο βαθιά στη λάσπη να χωθούμε περιμένοντας; Πόσο θα αντέξουμε μέχρι να πνιγούμε;
Κοιτώ το σκοτάδι, ψάχνοντας το φως. Μονάχα μια σκέψη περνά από το κουρασμένο μου μυαλό.

«Κάποτε… είχα έναν ήλιο…»

Gordana Mudri

********************************************

To κείμενο της Gordana Mudri,
συμπεριλαμβάνεται στο έκτο τεύχος του ArsOvi
που μπορείτε να βρείτε, πάντα ΔΩΡΕΑΝ, ΕΔΩ!

Ovi_greece_0617_002a

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s