Ένα παιδί και ο φούρνος

Πρέπει να έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από εκείνη τη μέρα αλλά η σκηνή με κάποιο περίεργο τρόπο έχει χαραχτεί βαθιά στο μυαλό μου. Καλοκαιράκι και Πήλιο. Δεν χρειάζεται να σας πως ποιο χωριό, άλλωστε η ιστορία είναι παλιά και οι πρωταγωνιστές της θα έχουν μεγαλώσει και ξεχάσει χωρίς να χρειάζεται να θυμηθούν.

Ovi_greece_0617_018a.gifΟ φούρνος του χωριού είναι σε ένα πολυσύχναστο σταυροδρόμι και κατά τις δέκα το πρωί που βγαίνουν οι τυρόπιτες και λοιπές πίτες, όλο σχεδόν το χωριό συν αρκετοί τουρίστες και περαστικοί μαζεμένοι στην πόρτα του για πίτα. Μέσα ο φούρναρης να παίρνει παραγγελίες, η γυναίκα του στο ταμείο και μια σκιά που δεν σταμάταγε καθόλου, ούτε για ανάσα, στο στενό χώρο ανάμεσα στον τεράστιο πάγκο και τους φούρνους.

Έφτασε η σειρά μας, παραγγείλαμε τις πίτες που θέλαμε και αυτές που στο μεταξύ είδαμε ή λιγουρευτήκαμε και πληρώνοντας την φουρνάρισσα είχα την ευκαιρία να δω την …σκιά. Ένα κοριτσάκι όχι πιο μεγάλη από εννιά χρονών, αδυνατούλα με βρώμικο πρόσωπο που κάθε τόσο έφερνε μικρές λαμαρίνες από το μέσα δωμάτιο, πίσω από τον φούρνο, με πίτες, ψωμάκια, κουλούρια και δεν ξέρω τι άλλο. Τη στιγμή μάλιστα που την είδα και παρόλο που σχεδόν έτρεχε, συνειδητοποίησα ότι αυτό που κουβαλούσε ήταν σαφώς βαρύ και το κουβαλούσε με προσπάθεια υπολογίζοντας ότι είχε δυνάμεις ίσα να φτάσει τον πάγκο και να το αφήσει δίπλα στον πατέρα της που στεκόταν μπροστά από τον πάγκο για τις παραγγελίες.

Για μια στιγμή ο χρόνος σταμάτησε και με κοίταξε που την κοίταζα και τα μάτια της δεν ήταν τα μάτια ενός παιδιού, δεν είχαν σπιρτάδα, ζωντάνια ακόμα και αυθάδεια. Ήταν τα μάτια ενός πολύ πληγωμένου ζώου, ενός αγριμιού που πονούσε. Την ώρα που φορτώναμε τα ψώνια μας στο αυτοκίνητο, ο φούρναρης βγήκε έξω …να κάνει ένα τσιγάρο.

Για σκεφτείτε λιγάκι, πόσες φορές πήγατε το καλοκαίρι σε παραλιακή ταβέρνα και ήρθε ένα παιδάκι οκτώ, εννιά, ακόμα και επτά χρονών για να σκουπίσει το τραπέζι και να πάρει παραγγελία για τα ποτά; Πόσες φορές το θεωρήσατε χαριτωμένο και πόσες φορές δεν είπατε ότι αυτό το παιδί «μαθαίνει τη ζωή», «θα εκτιμήσει πώς βγαίνουν τα λεφτά» και το είπατε χαϊδεύοντας το δικό σας το καμάρι που πρέπει κι αυτό να μάθει πώς βγαίνουν τα λεφτά και να μην ζητάει κάθε τρεις και λίγο καινούργιο τηλέφωνο; Πόσες φορές είδατε ένα παιδί να δουλεύει και το θεωρήσατε …χαριτωμένο; Και μάλιστα να κάνει δουλειές που εσείς θα αρνιόσασταν να κάνετε κάτω από όποιες συνθήκες;

Είμαι σίγουρος ότι όλοι έχετε δει τέτοιες εικόνες, όπως είμαι σίγουρος ότι όχι μόνο ρωτήσατε με τον πιο γλυκό τρόπο το αγοράκι πως το λένε αλλά αφήσατε και δέκα σεντς – τι να τα κάνει το επτάχρονο περισσότερα, να πάρει γλυκά να χαλάσει και τα δόντια του; – όταν φευγάτε στο τραπέζι ή οι πιο έξυπνοι τα βάλατε στην τσέπη του. Τώρα ξέρετε ποια είναι η σχιζοφρένεια; Ότι εσείς οι ίδιοι που κάνατε όλα αυτά, αρνείστε να αγοράσετε προϊόντα γνωστής εταιρίας καλλυντικών ή αθλητικών ρούχων, έχετε κατηγορήσει πολλές φορές την Apple για παράδειγμα γιατί χρησιμοποιούν παιδιά στα εργοστάσια τους στην Κίνα ή την Ινδία και έχετε κάνει λάικ σε εικόνες που μιλανε για την παιδική εργασία σε χώρες όπως είναι το Πακιστάν ή το Μπαγκλαντές.

Δεν ξέρω αν είμαι εγώ τρελός που βλέπω κάτι τέτοια πράγματα ή γιατί δεν τα βλέπετε οι περισσότεροι; Γιατί δεν τρελαίνεστε με τον ηλίθιο πατέρα και την ανεύθυνη μητέρα που έχουν το παιδάκι τους να σερβίρει μπίρες στην ταβέρνα; Γιατί δεν τρελαίνεστε με τον πιτσιρικά που σας σκούπισε το τραπέζι στο καφενείο ή την πιτσιρίκα που έβγαζε από το φούρνο τα ψωμιά και τα κουλούρια; Κι αυτό το «μαθαίνει τη ζωή» ή το άλλο «θα εκτιμήσει πώς βγαίνουν τα λεφτά» πού το μάθατε; Πολύ περισσότερο πού βρήκατε το θράσος να ρωτήσετε και καλά τρυφερά το όνομά του και ποιος σας είπε ότι εκείνη τη στιγμή δείξατε τον καλό σας εαυτό; Εκείνη τη στιγμή δείξατε στο παιδί ότι όλοι οι μεγάλοι είναι καθάρματα που δεν θέλουν το καλό του, κι αν σας μούτζωσε όταν έφυγε από το τραπέζι σας, καλά σας έκανε και ελπίζω να σας κλέψανε και στον λογαριασμό γιατί οι μαλακισμένες ερωτήσεις πληρώνονται.

Περισσότερα από 165 εκατομμύρια παιδιά από 4 μέχρι 14 ετών με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο δουλεύουν σκληρά κάθε μέρα, τις περισσότερες φορές με μόνη αμοιβή ένα πιάτο φαγητό κι ένα στρώμα να κοιμηθούν. Από αυτά τα 165 εκατομμύρια πάνω από τα μισά είναι κάτω των 9 ετών. Σε αυτά τα παιδιά δεν συμπεριλαμβάνονται και το κοριτσάκι στο φούρνο και το αγοράκι στην ταβέρνα του μπαμπά. Αυτά διαφέρουν γιατί μπορεί να τρώνε και πρωινό γιατί κατά τα άλλα και ειδικά για την ψυχούλα τους και τα μάτια τους δεν έχουν καμία απολύτως διαφορά. Τώρα για κάντε του υπολογισμούς σας. Πόσα εκατομμύρια;

Σύμφωνα με την UNESCO και NGOs που δραστηριοποιούνται στο θέμα, γύρω στα 20 εκατομμύρια από αυτά τα παιδιά ζουν, δουλεύουν, μαρτυρούν και πεθαίνουν στην «πολιτισμένη» δύση. Το 68% από αυτά τα παιδιά, δουλεύουν σε οικογενειακές επιχειρήσεις κάνοντας τις περισσότερες φορές ανθυγιεινές εργασίες. Το 40% των 165 εκατομμυρίων δουλεύει σε εργοστάσια ή βιομηχανίες που παράγουν προϊόντα (ηλεκτρονικά, ρούχα ακόμα και συσκευασμένο φαγητό) που όλοι χρησιμοποιούμε καθημερινά.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα βρεθείτε σε ταβέρνα και ο οκτάχρονος γιος του ταβερνιάρη έρθει να καθαρίσει το τραπέζι σας, πριν τον ρωτήσετε «τρυφερά» το όνομα του ή αφήσετε στο «παιδί» δέκα σεντς, σκεφτείτε σε τι γίνεστε συνένοχος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s