Διαβιτίν μέχρι αποζημίωσης

Άφησα την τσάντα μου στο τραπεζάκι, κρέμασα μπουφάν και κάτι πουκάμισα στην ντουλάπα. Έριξα μια ματιά στην πραγματικά τρομακτική εικόνα από το παράθυρό μου και η επόμενη κίνηση θα ήταν να κάνω ένα γρήγορο ντουζ, αλλά πριν φτάσω εκεί έκανα την αυτόματη κίνηση που κάνουν όλοι. Άνοιξα την τηλεόραση.

Πριν από λίγο καιρό βρέθηκα για επαγγελματικούς λόγους στην Αμερικανική πρωτεύουσα, την Ουάσιγκτον, με σκοπό να περάσω ορισμένες μέρες και με ανοιχτό εισιτήριο επιστροφής. Δεκατρείς ώρες σε αεροπλάνο και να έχω χάσει κάθε αίσθηση μέρας ή νύχτας. Το μόνο που καταλάβαινα ήταν ότι έξω ήταν νύχτα και μάλλον προχωρημένη ώρα γιατί όταν ρώτησα στη ρεσεψιόν αν υπήρχε κάτι για φαγητό μου είπαν μόνο κρύα σάντουιτς.

ΚOvi_greece_0517_051a.gifρύο σάντουιτς να με περιμένει στο τραπεζάκι δίπλα στο κρεβάτι κι εγώ μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου έτοιμος να απλώσω αφρό στα μάγουλα, όταν από το δωμάτιο ακούω βαθιά αντρική φωνή να με ρωτάει: «είσαστε διαβητικός;» Ναι, κουνάω το κεφάλι και σταματάω να απλώνω αφρό. «Διαβητικός τύπου ένα;» Ξαναρωτάει ευγενικά η βαθιά φωνή από το άλλο δωμάτιο. «Ναι», λέω δυνατά για να με ακούσει.

«Ένα διαβιτίν την ημέρα – το όνομα τυχαίο – και θα ξεχάσετε τις καθημερινές μετρήσεις.» Έτρεμα από τη συγκίνηση και βγήκα από το μπάνιο με τους αφρούς στο πρόσωπο μην χάσω τη συνέχεια. «Ξεχάστε τις συνεχείς μετρήσεις και την αγωνία. Ένα διαβιτίν και η ζωή σας θα αλλάξει αμέσως.» Κόντευα να κλάψω. Για να καταλάβετε το πόνο μου το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι είμαι διαβητικός, τρυπάω τον εαυτό μου δυο, τρεις, μερικές φορές και τέσσερεις φορές την ημέρα και πάσχω από έντονη …βελονοφοβία. Δυο, τρεις, ακόμα και τέσσερεις φορές την ημέρα έχω να αντιμετωπίσω μια από τις χειρότερες φοβίες μου χωρίς να έχω εναλλακτική και κάθε φορά με την ίδια δυσκολία που είχα και την πρώτη φορά που έκανα την ένεση. «Με λένε Κάρολ και από τότε που ανακάλυψα το διαβιτίν έπαψα να κάνω μετρήσεις καθημερινά». Το μαλάκα τον γιατρό μου. Εμένα γιατί μου κρύβουν αυτό το διαβιτίν; Αμερικάνοι παιδί μου, πολύ μπροστά. Επιστήμονες. Γι’ αυτό έχουν και το Χάρβαρντ.

Και ξαφνικά εκεί που είμαι έτοιμος να ξαναντυθώ και να πάω σε φαρμακείο να βρω αυτό το διαβιτίν, ο ευγενικός κύριος με την βαθιά φωνή συνεχίζει. «Το διαβιτίν έχει παρενέργειες. Αν είσαστε χρόνιος διαβητικός και παίρνετε ινσουλίνη μπορεί να δημιουργήσει επιπλοκές και να συμβουλευτείτε το γιατρό σας γιατί κινδυνεύει η ζωή σας.» Μπαρδόν; Μου ήρθε μια ζαλάδα. «Αν έχετε κάνει κάποια εγχείρηση ή περάσει κάτι σοβαρό τα τελευταία πέντε χρόνια το διαβιτίν μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνο για την ζωή σας και να συμβουλευτείτε το γιατρό σας», συνεχισε ο ευγενικός κύριος με τη βαθιά φωνή. «Αν έχετε ….» αυτός συνέχιζε κι εγώ κάθισα κάτω γιατί είχα μείνει ακόμα στην πρώτη πρόταση. Αν είσαστε χρόνιος διαβητικός και παίρνετε ινσουλίνη μπορεί να δημιουργήσει επιπλοκές και να συμβουλευτείτε το γιατρό σας γιατί κινδυνεύει η ζωή σας; Ρε μεγάλε εσύ δεν με ρώτησες στην αρχή αν είμαι διαβητικός και σου είπα ναι και εσύ συνέχισες με την ερώτηση αν είμαι διαβητικός τύπου ένα, άρα χρόνιος;

Ντύθηκα κι όπως ήμουν με τους αφρούς να τρέχουν στα μάγουλα, βγήκα στο μπαλκόνι των καπνιστών να κάνω τσιγάρο, μπας και ηρεμίσω. Το τσιγάρο απαγορεύεται σε όλα τα δωμάτια. Δεν μπορεί, μάλλον άκουσα λάθος. Θα κάνω ένα μπάνιο και μετά θα στηθώ μπροστά στην τηλεόραση, όλο το βράδυ αν χρειαστεί, για να ξανακούσω την διαφήμιση και να την καταλάβω. Μάλλον φταίει και η προφορά, μερικές φορές μπερδεύομαι με τους Αμερικάνους. Μιλάνε και πολύ γρήγορα. Μασάνε και τις λέξεις. Και επέστρεψα και τελείωσα με το ξύρισμα κι έκανα και ένα γρήγορο μπάνιο.

Ξαπλωμένος πια μασώντας το κρύο σάντουιτς και έχοντας βομβαρδιστεί με παράθυρα και εικόνες από τον Λευκό Οίκο, ο ευγενικός κύριος με την βαθιά φωνή επιστρέφει. «Είσαστε διαβητικός;» Παρατάω το σάντουιτς. «Διαβητικός τύπου ένα;» πώς να το γράψω να το δω σε αργή κίνηση αργότερα μην χάσω κάτι; «Ένα διαβιτίν την ημέρα και θα ξεχάσετε τις καθημερινές μετρήσεις.» Σωστά είχα καταλάβει τα πάντα. Να και η Κάρολ χαμογελαστή να με διαβεβαιώνει ότι τέρμα η αγωνία. Και μετά έρχεται η προειδοποίηση, «Αν είσαστε χρόνιος διαβητικός και παίρνετε ινσουλίνη μπορεί να δημιουργήσει επιπλοκές και να συμβουλευτείτε το γιατρό σας γιατί κινδυνεύει η ζωή σας.» Ζαλιζόμουν. Καλά ήταν δυνατόν να διαφημίζουν ένα προϊόν για διαβητικούς που αν το πάρουν διαβητικοί …θα πεθάνουν; Εχουμε τρελαθεί τελείως. Αλλά η συνέχεια μου απάντησε.

Ένας άλλος εξ’ ίσου ευγενικός κύριος με στεντόρεια φωνή μου είπε: «Παίρνετε διαβιτίν;» «Όχι, αλλά το σκέφτομαι» του απάντησα. «Και αντιμετωπίζετε προβλήματα λόγω των παρενεργειών;» Κούνησα το κεφάλι μου περιμένοντας την συνέχεια. «Δεν είσαστε ο μόνος.» Γούρλωσα τα μάτια. Σωστά είχα ακούσει γαμώτο. «Η νομική μας εταιρία – όνομα τάδε – αναλαμβάνει όχι μόνο να διεκδικήσει τα έξοδα που κάνατε λόγω των επιπλοκών του διαβιτίν αλλά και να αποζημιωθείτε για το ψυχικό τραύμα.» Δεν μπορεί, ζω σε κάποιο παράλληλο διάστημα. Ο διαβήτης με πείραξε στα αυτιά κι ακούω ό,τι θέλω. «Αναλαμβάνουμε την υπόθεσή σας τώρα, πάρτε μας τηλέφωνο τώρα, ένα από τα στελέχη της εταιρίας μας περιμένει τηλεφώνημά σας.»

Για τις υπόλοιπες τρεις ώρες και ανά δέκα λεπτά είδα την ίδια ακριβώς διαφήμιση του διαβιτίν και κάθε δεύτερη προβολή της ακολουθούσε εκείνη του δικηγορικού γραφείου που αναλάμβανε να μηνύσει εκ μέρους σου την εταιρία που παράγει το διαβιτίν για να πάρεις αποζημίωση.

Καπιταλισμός στην αποθέωσή του και αυτό ήταν μόνο η αρχή γιατί όλες τις υπόλοιπες μέρες και όσο καιρό ήμουν στο δωμάτιο παρακολουθούσα …διαφημίσεις! Επιστήμη να τρελαίνεσαι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s