Θέμα κλασσικό

Ο λόγος που μου αρέσει η λέξη «κλασσικό» σαν όρος, είναι γιατί μπορώ να προσαρμόσω μέσα της τα δικά μου πρότυπα και στερεότυπα. Σε προσωπικό επίπεδο την χρησιμοποιώ όταν θέλω να ορίσω κάτι που ενσωματώνει ποιότητα υψηλού επιπέδου και παράλληλα χρησιμεύει σαν μοντέλο καθιερώνοντας πρωτότυπα.

Αυτό που δεν καθορίζει το κλασσικό και φαίνεται ειδικά στον κινηματογράφο, είναι ο χρόνος δημιουργίας τους. Για να είναι κάτι κλασσικό δεν χρειάζεται να έχει την ίδια ηλικία με τον Περικλή η τον Ντίκενς. Μιλώντας για κινηματογράφο, οι μεγαλύτεροι ειδικά, βλέποντας σύγχρονες ταινίες ακόμα και ταινίες κινουμένων σχεδίων, αναγνωρίζουν συχνές αναφορές σε «κλασσικές» ταινίες. Άλλη μια ένδειξη του τι είναι κλασσικό, γίνονται αναφορά.

Ovi_greece_0517_048a.gifΠαράλληλα και πάλι σε αναφορά στον κινηματογράφο, ένα κλασσικό έργο μπορεί και να επηρεάσει αλλαγές προσωπικές αλλά και κοινωνικές. Αρκεί να δείτε πόσο ταινίες όπως «Ο Μισισιπής καίγεται» βοήθησε να κατανοήσουν πολλοί, πέρα των αμερικανικών συνόρων, το φυλετικό πρόβλημα που αντιμετωπίσουν ακόμα και σήμερα οι ΗΠΑ και να γίνει ταυτόχρονα κίνητρο για κάποιους όχι μόνο να ψαχτούν μέσα τους αλλά και να κάνουν κάτι για το θέμα στον άμεσο η έμμεσο κοινωνικό τους κύκλο.

Θυμηθείτε για παράδειγμα, ότι ταινίες ήταν αυτές που πρώτες μίλησαν δημόσια για την έκτρωση και το τι σημαίνει όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχολογικά ή ακόμα και οικονομικά για πολλές γυναίκες. Η σκέψη μου ήρθε σε αναφορά με την ταινία του 1951: «Μια θέση στον ήλιο», όπου η έφηβη πρωταγωνίστρια πάει στο γιατρό και αντί να μιλήσουν για την υγεία της και τις επιπτώσεις που θα έχει σε αυτήν μια έκτρωση, άρχισαν να μιλάνε και ουσιαστικά να παζαρεύουν το οικονομικό κομμάτι. Συγκλονιστικό που το καταλαβαίνεις την δεύτερη φορά που θα παρακολουθήσεις την ταινία. Αλλά υπάρχει εκεί και ενημερώνει για κάτι που οι περισσότεροι όχι μόνο δεν έχουν σκεφτεί αλλά και μέσα στην αγνοία τους κάποιοι νομοθετούν.

Για να ορίσω το «κλασσικό» χρησιμοποιώ τον κινηματογράφο αλλά όπως και να το κάνεις στην κινουμένη εικόνα ο ορισμός αποκτάει και μια αμεσότητα. Δεν είναι το ίδιο να μιλάς με παραδείγματα τα σονέτα του Σαίξπηρ ή την όπερα του Βάγκνερ και την υπεροχή ταινία «Η ζωή είναι ωραία» με τον Ρομπέρτο Μπενίνι. Άλλο πολύ ωραίο παράδειγμα για το τι είναι «κλασσικό».

Μια ταινία του 1997, σχεδόν σύγχρονη, με χαρακτήρες που έχουν αρχή και τέλος, μεστότητα σε μια υπόθεση που ευαισθητοποιεί, ενημερώνει και διδάσκει. Μια ταινία που ακολουθεί παραδοσιακούς κινηματογραφικούς ρυθμούς με χρήση κάθε σύγχρονης τεχνολογίας, μια ταινία που επιβιώνει μέσα στο χρόνο. Άλλο ένα στοιχείο που κάνει ένα έργο «κλασσικό». Παράλληλα είναι μια ταινία που μπορεί να παρακολουθήσει όλη η οικογένεια και το κάθε μέλος της, ανεξάρτητα ηλικίας, να πάρει κάτι.

Βλέπετε, θα επιστρέψω στην αρχή τώρα επαναλαμβάνοντας ότι ο λόγος που μου αρέσει η λέξη «κλασσικό» σαν όρος είναι γιατί μπορώ να προσαρμόσω μέσα τους τα δικά μου πρότυπα και στερεότυπα και παράλληλα με προσαρμόζει στην τέχνη του αιωνίου, του αναλλοίωτου.

Σοφία Παπαντωνίου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s