Δεν προλαβαίνω

Άκουγα μια νεότερη συνάδελφο να μιλάει για το Σαββατοκύριακό της, που από ό,τι ακούγονταν ήταν σαν ταινία δράσης και σκεφτόμουν τι έκανα εγώ το Σαββατοκύριακο που μόλις τέλειωσε.

Ovi_greece_0517_045a.gifΤην Παρασκευή το βράδυ το πέρασα σιδερώνοντας και απορώντας πόσα μπλουζάκια μπορεί να φορέσει ένας δεκαεπτάχρονος σε έξι μέρες. Το πιθανότερο είναι να τα φοράει δύο-δύο και πρέπει να το ελέγξω. Όταν τέλειωσε το σιδέρωμα ήμουν τόσο κουρασμένη που με πήρε ο ύπνος στον καναπέ. Ξύπνησα όταν ήρθε ο Άρης και απλά μετέφερα τον ύπνο μου από τον καναπέ στο στρώμα.

Το Σαββάτο έφαγα όλο το πρωινό μου σε σουπερμάρκετ και ψώνια και μετά μέχρι το απόγευμα καθαρίζοντας τα ακαθάριστα. Το βραδάκι αποφάσισα να ηρεμήσω λίγο διαβάζοντας και έχοντας την τηλεόραση να παίζει στο βουβό μπας και έρθει κάτι καλό και το χάσω. Έχασα τα πάντα. Με πήρε ο ύπνος στον καναπέ. Ξύπνησα όταν ήρθε ο Άρης και απλά μετέφερα τον ύπνο μου από τον καναπέ στο στρώμα.

Την Κυριακή νιώθω ότι όλη μέρα μαγείρευα. Κάτι κολοκυθάκια βραστά για σαλάτα, κάτι ένα γλυκό για πρωινό, κάτι εδώ κάτι εκεί, όλη μου την μέρα την πέρασα στην κουζίνα. Α, έβαλα και ένα πλυντήριο. Σιδέρωσα και κάτι σεντόνια. Το απόγευμα είπαμε να πάμε για καφέ με τον Άρη αλλά από τη μια έβρεχε, από την άλλη δεν είχε τελειώσει το πλυντήριο κι έτσι πήγε ο Άρης για καφέ με παρέα μεν αλλά χωρίς εμένα δε. Εγώ; Εγώ αφού τέλειωσα με μαγειρέματα, πλυσίματα και μαζέματα ξάπλωσα στον καναπέ να τελειώσω το βιβλίο μου και με …πήρε ο ύπνος. Στον καναπέ. Ξύπνησα όταν ήρθε ο Άρης και απλά μετέφερα τον ύπνο μου από τον καναπέ στο στρώμα.

– Στέλλα δεν ζούμε. Αυτό ήταν δήλωση.
– Γιατί; Φοβάσαι ότι θα γίνει πόλεμος;
– Τι έκανες το σαββατοκύριακο που μας πέρασε;
– Κάτι δουλείες στο σπίτι. Μάζευα.
– Ούτε εσύ ζεις.
– Μια χαρά ζω και αναπνέω.
– Πότε πήγες σε καφενείο για τελευταία φορά;
– Όταν ήμουν φοιτήτρια και έκανα επανάσταση για την ισότητα και τα δικαιώματα των γυναικών στα καφενεία.
– Για καφέ μωρή, πότε πήγες;
– Την Πέμπτη μετά τη δουλειά μαζί σου.
– Τα βλέπεις;
– Γιατί αυτό δεν μετράει;
– Όχι.
– Γιατί; Γιατί ο Μπραντ Πιτ δεν ήταν μαζί μας;
– Ξέρεις τι έκανε η Βάσω στο χωριό;
– Η αδερφή σου;
– Ναι η αδερφή μου. Πήγε σε χορό το Σαββάτο και την Κυριακή για μεζεδάκια και ούζο στο καφενείο.
– Να πάμε στο χωριό.
– Μα γι’ αυτό ήρθαμε στην Αθήνα. Γιατί στο χωριό δεν έχει ζωή.
– Δε μου λες ρε Λουκία, πότε πήγες τελευταία φορά σε χορό;
– Είχε ο σύλλογος του χωριού χορό πριν από δυο μήνες.
– Θέατρο πότε πήγες;
– Δεν προλαβαίνω.
– Σινεμά;
– Δεν προλαβαίνω.
– Μουσείο; Καμία γκαλερί;
– Δεν προλαβαίνω.
– Γιατί δεν προλαβαίνεις;
– Γιατί έχω δουλειές.
– Τι δουλειές;
– ……..
– Τα βλέπεις;

Η σιωπή μου προς απάντησή της.

Λουκία Κοντοπόδη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s