Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που (υπο)μένουν

Κάποτε έφυγα από την Ελλάδα με σκοπό να μην ξαναγυρίσω όμως ξαναγύρισα. Τελικά τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω αν πραγματικά ήθελα να φύγω από την Ελλάδα ή αν ήθελα να μείνω κάπου αλλού. Έχει διαφορά. Είναι άλλο να λες ότι φεύγεις επειδή δεν αντέχεις αυτό που ζεις, κι άλλο να λες ότι φεύγεις επειδή -μια χαρά είναι αυτό που ζεις μεν, απλά θέλεις να ζήσεις και κάτι άλλο δε. Κάπως έτσι δεν έχω αποφασίσει τι από όλα ίσχυε τότε που το έκανα. Δε θα ήθελα να φύγω από την Ελλάδα αν… Κι εκεί αρχίζουν οι λόγοι που δε θέλω να τους (ξανα)πώ τώρα.

Ovi_greece_0517_043a.gifΤο να φεύγεις συνήθως χρειάζεται ένα κοκτέιλ απελπισίας και αγανάκτησης. Προσθέτεις λίγο θυμό, λίγες πληγές που δε λένε να κλείσουν, λίγο εγωισμό, λίγο απογοήτευση, λίγο απ’ όλα. Και το κάνεις. Το να μένεις όμως τι χρειάζεται; Χρειάζεται να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, τα όριά σου, τις δυνάμεις σου, να αφήσεις πίσω τον εγωισμό και τις πληγές και τις ήττες και να επιμένεις; Ή χρειάζεται να είσαι…ηλίθιος;

Τι είμαστε όλοι εμείς που μένουμε πίσω; Φυλάμε τις Θερμοπύλες ένα πράμα, ή είμαστε δειλοί; Είμαστε πολύ ρομαντικοί, ή παραιτημένοι;

Δεν έχω αποφασίσει ούτε γι αυτό.

Πραγματικά θαυμάζω όσους καταφέρνουν να ξεφύγουν από την Ελλάδα. Και λέω ξεφύγουν κι όχι φύγουν, γιατί το να φεύγεις από την Ελλάδα είναι κι ένα είδος απόδρασης. Δεν είναι μόνο ο τόπος που σε κρατά. Δεν είναι ο ήλιος και οι παραλίες. Είναι οι αντιλήψεις, η νοοτροπία, είναι κουτοπονηριά, η μιζέρια. Είναι απαρχαιωμένες αντιλήψεις που συνεχίζουν να αναπαράγονται. Είναι πολλά από τα οποία φεύγει ή ξεφεύγει κανείς, αφήνοντας την Ελλάδα. Κι είναι και δύσκολο να τα αποβάλλει από πάνω και μέσα του. Όμως μάλλον θαυμάζω εξίσου κι αυτούς που μένουν. Αυτούς που μένουν συνειδητά, αποφασισμένοι να μείνουν.

Και είναι άδικο να είσαι μακριά, να έχεις ξεφύγει ή γλυτώσει – όπως θέλετε πέστε το – και μιλώντας εκ του ασφαλούς πλέον να καταδικάζεις, να κοροϊδεύεις και να προσβάλλεις όλους όσους έμειναν πίσω. Και αυτούς που δε θέλουν να φύγουν, αλλά και αυτούς που δε μπορούν.

Στη σημερινή Ελλάδα πρέπει να είσαι και λίγο τρελός για να μείνεις. Πρέπει να είσαι λίγο τρελός για να επιμένεις να είσαι άνθρωπος και να παλεύεις με την Ελλάδα που προσπαθεί να σε καταβροχθίσει ζωντανό, για να παραμείνεις ζωντανός και να σώσεις ό,τι και όποιον μπορείς.

Ή χαζός;

Ή απελπισμένος;

Τι από όλα είμαστε δεν ξέρω. Αλλά είμαστε εδώ.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s