Τι τρώει η όρκα

Τα δικά μου τα μάτια κι όλη μου η προσοχή ήταν καρφωμένα στην οθόνη κι έναν πίνακα με τιμολόγια που προσπαθούσα να βγάλω άκρη, όταν ένιωσα κάποια άλλα μάτια στην άκρη του γραφείου μου να με κοιτάνε.

«Ποια είσαι εσύ;»
«Η Τασία,» μου απάντησε μια λεπτή φωνούλα χωρίς το κεφάλι -που στηριζόταν σε μια γωνιά του γραφείου μου και κρεμόταν από το πηγούνι -να μετακινηθεί.
«Ποιά Τασία;»
«Της Νίτσας,» και συμπλήρωσε πολύ επίσημα με το επώνυμο.
«Και τι θέλεις εδώ;»
«Η μαμά μου μού είπε να περιμένω εδώ χωρίς να κάνω φασαρία και θα έρθει να εξηγήσει.»

Ovi_greece_0517_037a.gifΠήρα βαθιά ανάσα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Νίτσα είχε πρόβλημα με το νηπιαγωγείο, όλη η εταιρία είχε ακούσει τα παράπονά της και η κόρη της προσγειωνόταν στα γραφεία μας, άλλα ήταν η πρώτη φορά που η Τασία προσγειωνόταν στο γραφείο μου.

«Η μαμά μου λέει ότι είσαι πολύ έξυπνος.» Παραδέχομαι ότι χαμογέλασα. «Αν μια φάλαινα σε καταπιεί θα πεθάνεις;»
«Ορίστε;»
«Αν μια φάλαινα σε καταπιεί θα πεθάνεις;» Επανέλαβε η Τασία.
«Πόσο μεγάλη είναι η φάλαινα;» Προσπάθησα να ξεφύγω.
«Από δω μέχρι εκεί….» και η Τασία έδειξε το διάδρομο έξω από το γραφείο μου.
«Είναι μπλε ή Όρκα η φάλαινα;» Προσπάθησα να την μπερδέψω μέχρι να σκεφτώ απάντηση.
«Μπλε.» Απάντησε με βεβαιότητα η Τασία.
«Ξέρεις Τασία τι τρώνε οι φάλαινες;»
«Ανθρώπους;»
«Πλαγκτόν.»
«Είναι σαν αυτούς που έρχονται από τη θάλασσα με φουσκωτά και σωσίβια;»
«Όχι γλυκιά μου, τα πλαγκτόν είναι μικρά-μικρά ψαράκια.»
«Καλά, τότε είναι η άλλη.»
«Ποια άλλη;»
«Όχι η μπλε.»
«Ποια μπλε;»
«Η φάλαινα. Όχι η μπλε η φάλαινα.»
«Η Όρκα;»
«Ναι, ναι. Η ρόκα.»
«Όρκα.»
«Αυτή.»
«Δεν νομίζω ότι η όρκα τρώει ανθρώπους.»
«Τι τρώει;»
«Φώκιες.» Μου ξέφυγε, αλλά ήταν που είμαι και …πολύ έξυπνος, που είπε και η Νίτσα.
«Άρα μπορεί να φάει και ανθρώπους.»
«Δεν είναι το ίδιο.»
«Έχεις δει φώκια; Εγώ είδα στο τσίρκο και είναι μεγαλύτερη από εμένα.» και απλώνοντας τα χέρια της προσπάθησε να μου δείξει το μέγεθος μιας φώκιας.
Κούνησα το κεφάλι μου και για λίγο μείναμε και οι δυο σιωπηλοί να κοιτάμε ο ένας τον άλλον.
«Η ρόκα μπορεί να φάει σκύλο;» Επανήλθε η Τασία.
«Η όρκα,» την διόρθωσα.
«Αυτή.»
«Η όρκα ζει στη θάλασσα.»
«Όλα τα σκυλιά ξέρουν να κολυμπάνε,» η σειρά της να με διορθώσει.
«Η όρκα κολυμπάει σε πολύ βαθιά νερά.»
«Ο σκύλος του Μήτσου κολυμπάει στα άπατα.» Δεν ρώτησα ποιος είναι ο Μήτσος και ο σκύλος του γιατί φοβήθηκα.

Η σιωπή επανήλθε στο γραφείο και έριξα μια μάτια στην οθόνη σκεπτόμενος ότι πρέπει να ξαναγυρίσω στους υπολογισμούς μου.

«Τρώει γαϊδουράκια;»
«Ποιος;»
«Η ρόκα.»
«Η όρκα.»
«Αυτή. Λοιπόν;»
«Τι;»
«Τρώει γαϊδουράκια;»
«Βρε Τασία δεν ξέρω.» Απάντησα κουρασμένος από αυτό το παιχνίδι.
«Τι ξέρεις;»
«Ότι οι φάλαινες δεν τρώνε ανθρώπους.»
«Είσαι βλάκας.»
«Ορίστε;» Ξαφνιάστηκα.
«Δεν σου ξαναμιλάω.»
«Γιατί;»
«Γιατί δεν ξέρεις τίποτα.»
«Καλά. Οι φάλαινες τρώνε ανθρώπους.» Είπα μπας και τελειώσει αυτή η συζήτηση.
«Μαμάαααααααααααααααααααααααααααα» φώναξε η Τασία και με αυτό έτρεξε έξω από το γραφείο μου.

Σε λίγο η Νίτσα μπαίνει στο γραφείο μου με τα μάτια της μια σχισμή να πετάνε αστραπές.

«Καλά κύριε Νάσο, άφησα τη μικρή ένα λεπτό εδώ, ήταν ανάγκη να την τρομάξετε;»
«Ορίστε;»
«Της είπατε ότι οι φάλαινες τρώνε ανθρώπους και τώρα δεν θέλει να βγει έξω στο δρόμο μην τη φάει καμιά φάλαινα.»

Τώρα, βγάλτε εσείς άκρη.

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s