Φιλοσοφίες και πανελλήνιες

Άφησα το πιάτο με τα δυο καθαρισμένα μήλα και το ποτήρι με το γάλα στο γραφείο του, δεν είπα κουβέντα και βγήκα από το δωμάτιο σιωπηλά, χωρίς να πω λέξη, όπως είχα μπει. Ο Άρης ήταν συγκεντρωμένος στο βιβλίο φυσικής και στις σημειώσεις του σε τέτοιο σημείο, που ούτε καν με είδε να μπαίνω στο δωμάτιο, να αφήνω πιάτο και ποτήρι και να ξαναβγαίνω. Και θυμήθηκα τα δικά μου. Αλλαγή, υπουργός παιδείας Απόστολος Κακλαμάνης και κατεύθυνση θετική. Στόχος η φιλοσοφική της Αθήνας. Οικογενειακή παράδοση.

Ovi_greece_0517_036a.gifΗ Βάσω, η αδερφή μου και δυο χρόνια μεγαλύτερη, είχε προηγηθεί με ακριβώς τον ίδιο στόχο. Φιλοσοφική Αθηνών. Πέρασε στη Γεωπονική. Έμεινε έξι χρόνια στην Αθήνα, τέλειωσε τη Γεωπονική, γύρισε στο χωριό με τον όρκο να μην ξαναδεί την Αθήνα στη ζωή της και τώρα ασχολείται με τον κήπο της. Είναι ο πιο όμορφος κήπος του χωριού. Έξι χρόνια για το πτυχίο κάτι έμαθε. Η Βάσω ποτέ δεν εξάσκησε το λειτούργημα του γεωπόνου εκτός από μια περίοδο που κάτι έκανε με κάτι αμπέλια. Δουλεύει περιστασιακά για την κοινότητα και καθημερινά για τον σύλλογο των γυναικών.

– Πού τα θυμήθηκες τώρα όλα αυτά;
– Θυμάμαι τα δικά μας ρε Βάσω.
– Ποια δικά μας; Που θα γινόμασταν οι αδερφές Ιντιάνα Τζόουνς, διάσημοι αρχαιολόγοι;
– Και αυτά.
– Ε, και;
– Τι και ρε Βάσω, για αρχαιολόγοι πηγαίναμε κι εσύ σκάβεις τον κήπο σου κι εγώ σκάβω χαρταδούρα.
– Ναι, αλλά δεν ξέρεις τι θα βρούμε.
– Τι θα βρούμε; Τον τάφο του Αλέξανδρου στον κήπο σου;
– Λες;
– Άσε την πλάκα.
– Τι έχει δηλώσει;
– Τι σημασία έχει; Κι εμείς φιλοσοφική δηλώσαμε και είδες που καταλήξαμε. Μόνο απ’ έξω την είδαμε τη φιλοσοφική.
– Ναι αλλά το φιλοσοφήσαμε.
– Στωικά.
– Τι σου λέει;
– Δεν λέει τίποτα. Έχει ακούσει για όλες τις σχολές και ειδικότητες και έχει βάλει πρώτο το μαθηματικό.
– Αϊνστάιν;
– Ναι, όσο εσύ κι εγώ Ιντιάνα Τζόουνς.
– Έλα ρε Λουκία, άλλες εποχές οι δικές μας.
– Ναι, εσύ είχες Ράλλη, εγώ Κακλαμάνη και ο Άρης …ρε συ ποιος είναι υπουργός τώρα;
– Δεν είναι ο Φίλης;
– Όχι, τον έφαγε ο Αλέξης αυτόν, κάτι με την εκκλησία.
– Ε, τότε δεν ξέρω.
– Τα βλέπεις; Τίποτα δεν άλλαξε.
– Πώς τον βλέπεις;
– Διαβάζει.
– Άρα αυτός δεν είναι σαν εμάς, μάλλον έχει ελπίδες. Δεν αντέδρασα στο χιουμοράκι και η Βάσω κατάλαβε ότι δεν είχα διάθεση για αστεία.
– Κι αν δεν περάσει Αθήνα, τι θα κάνεις;
– Το σκατό μου παξιμάδι.
– Ο Αντώνης δεν θα βοηθήσει;
– Όταν είπα σκατό αυτόν εννοούσα.

Κλείσαμε, έφτιαξα καφέ, πλησίασα την πόρτα του Άρη και άκουσα σελίδες να γυρνάνε, οπότε γύρισα στην κουζίνα και κάθισα με τον πικρό καφέ μπροστά μου. Πικρό γιατί σκέφτηκα ότι κάπου εδώ, στις πανελλήνιες είναι που τα παιδιά μας θα φάνε το πρώτο χαστούκι. Στόχος φιλοσοφική, όνειρο να ανακαλύψουν μούμιες και πυραμίδες, και καταλήγουν δέκα ώρες σε γραφείο με ένα παράθυρο σαν φινιστρίνι, να σκάβουν σε χαρτιά, πιτόγυρα και παραγγελίες. Το πρώτο χαστούκι.

Λουκία Κοντοπόδη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s