Η πίεση να χτυπάει ταμ-ταμ Νιαγάρας

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν ένα από αυτά τα βράδια τα πολύ σκοτεινά, που το φεγγάρι κρύβεται πίσω από βαριά γκρίζα σύννεφα και οι σκιές χορεύουν στους τοίχους. Έτσι δεν ξεκινάνε οι ιστορίες τρόμου; Ε, έτσι ξεκίνησε και η δικιά μου. Ξημερώματα και ξύπνησα ιδρωμένος και ταραγμένος μετά από όνειρο ότι κάποιος με είχε σπρώξει σε κάτι καταρράκτες. Αν ήταν οι καταρράκτες της Έδεσσας ή του Νιαγάρα δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Σημασία έχει ότι ήταν καταρράκτες.

Ανασηκώθηκα, κοίταξα το ρολόι – τεσσερισήμισι – έβαλα τις παντόφλες και έτρεξα στην τουαλέτα κι αφού έκανα ό,τι ήταν να κάνω και την ώρα που έπλενα τα χέρια μου …έπεσε ο Νιαγάρας στο κεφάλι μου. Κι ήταν και πολύ σκοτεινά και το φεγγάρι κρυβόταν πίσω από βαριά σύννεφα.

Σβήνοντας το φως και έτοιμος να βγω από το μπάνιο άκουσα αυτόν τον συνεχή θόρυβο που έκανε ο καταρράκτης στο όνειρό μου και στάθηκα ακίνητος για να δω από πού έρχεται. Μην τα πολυλογώ γιατί είμαι σίγουρος ότι καταλάβατε, το καζανάκι έτρεχε. Τώρα, ποιος ανεβαίνει στο πατάρι. Πατάρι, γιατί η πολυκατοικία είναι παλιά και πάνω από το μπάνιο υπάρχει παταράκι με το καζανάκι και τον θερμοσίφουνα που έλεγαν σε μια παλιά καλή ταινία.

Ovi_greece_0517_029a.gifΚλείνω καλά την πόρτα γιατί λέω να κοιμηθώ τουλάχιστον μέχρι τις εξήμιση και το κοιτάζω το θέμα τώρα μην αναστατώσω όλη την πολυκατοικία βραδιάτικα. Τίποτα. Λες και μόλις είχα πιει φραπέ με δεκαπέντε ζάχαρες και ο Νιαγάρας να τρέχει. Ο ήχος πέρναγε από την πόρτα την μπάνιου, ολόκληρο το χολ, την πόρτα του δωματίου μου και τρυπούσε αλύπητα τα αυτιά μου. Ξαναβάζω τις παντόφλες μου.

Η σκάλα από το μπαλκόνι, στο χέρι η τανάλια κι εγώ ανεβαίνω στο παταράκι. Σέρνομαι μέχρι το καζανάκι γιατί παταράκι είπαμε, όχι σοφίτα, και βγάζω το καπάκι. Σίγουρα Νιαγάρας, η Έδεσσα δεν έχει τόσο πολύ ρεύμα. Πιέζω το μοχλό, κοιτάζω το πλαστικό μπαλόνι, το παλεύω από δω, το παλεύω από εκεί. Τίποτα. Ο Νιαγάρας ασταμάτητος. Κατεβαίνω τη σκάλα, η τανάλια έμεινε στο παταράκι και δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να ξανανέβω να τη βρω, φτιάχνω καφέ.

«Κύριε Θόδωρε αυτό ήταν,» μου είπε χαμογελώντας ο Άλκης κατεβαίνοντας την σκάλα από το πατάρι. Όπου Άλκης ο υδραυλικός και μάστορας για τα πάντα της γειτονίας. Έχει ένα μικρό μαγαζάκι δυο στενά παρακάτω, με τα τζάμια βαμμένα λευκά και χωρίς καμία απολύτως επιγραφή ή κάτι τέλος πάντων που να λέει υδραυλικός. Αλλά όλοι τον ξέρουμε και το τηλέφωνό του είναι δίπλα ακριβώς με αυτό του σουβλατζίδικου της γειτονιάς. Κοντούλης, αδύνατος με ένα μουστάκι που θυμίζει αμερικανική ταινία με μηχανόβιους, από αυτά που κατεβαίνουν μέχρι το πηγούνι.

«Τίποτα σοβαρό Αλκή;»
«Κάτι με τον μοχλό και το μπαλόνι αλλά άλλαξα και μια βίδα για καλό και για κακό και τώρα όλα μια χαρά.» Μια χαρά ήταν γιατί δεν άκουγα τίποτα απολύτως. Το ελέγξαμε και παρέα. Μια τράβηξε το καζανάκι ο Άλκης και μια εγώ. Χαμογέλασα.

«Αλλά είσαι και πολύ τυχερός κύριε Θόδωρε.»
«Γιατί; Είδες κάποιο πρόβλημα;»
«Που με βρήκες είσαι τυχερός. Πέντε λεπτά μετά να έπαιρνες τηλέφωνο και δεν θα με έβρισκες.»
«Τόση δουλειά βρε Άλκη;»
«Μην το συζητάς, πνίγομαι.»
«Φράζουν οι σωλήνες Άλκη;»
«Και οι σωλήνες και οι αποχετεύσεις, χαμός σου λέω.»
«Δεν καταλαβαίνουν οι αποχετεύσεις από μνημόνια, Άλκη μου.» Είπα την εξυπνάδα μου πρωινιάτικα αλλά στις οχτώ το πρωί και από τις τεσσεράμισι να με πνίγει ο Νιαγάρας, μην έχετε απαιτήσεις.
«Και πόσα θέλεις Άλκη για τον Νιαγάρα;»
«Σαράντα ευρώ κύριε Θόδωρε,» και μου έφυγε η πετσέτα που σκούπιζα τα χέρια μου.
«Σαράντα ευρώ ρε Άλκη;»
«Και χωρίς απόδειξη κύριε Νάσο, αλλιώς θα πάει πενήντα.» Κοκκίνο αίμα έσταζε ο Νιαγάρας στο μυαλό μου κι ήταν πρωινό σκοτεινό με τον ήλιο να κρύβεται πίσω από βαριά γκρίζα σύννεφα.
«Αν δεν τα έχετε όλα δεν πειράζει, τα βάζετε τα υπόλοιπα σε ένα φάκελο και τα αφήνετε κάτω από την πόρτα,» έτοιμος να με εξυπηρετήσει ο Άλκης.

Με τις φλέβες στο λαιμό μου να κοντεύουν να περπατήσουν, την πίεση να χτυπάει ταμ-ταμ έβγαλα το πορτοφόλι μου και του έδωσα τα σαράντα ευρώ χωρίς να πω λέξη. Γιατί; Γιατί για κάποιο λόγο την ίδια στιγμή που έκλεινα την πόρτα φαντάστηκα σε πόσα σαραντάευρα μεταφράζεται το «πνίγομαι» και το «είσαι τυχερός που με βρήκες,» και μετά σκέφτηκα πόσα χρόνια μου πήρε το πτυχίο, τι δουλειά κάνω και τι λεφτά παίρνω. Και δεν είχα καμία διάθεση να πάω στο γραφείο. Μάλιστα άρχισα να σκέφτομαι αλλαγή επαγγελματικού προσανατολισμού. Και με αυτή τη σκέψη έκλεισα τη σκάλα, την έβγαλα στο μπαλκόνι και ετοιμάστηκα να κάνω ένα μπάνιο γρήγορα για να φύγω για δουλειά όταν … ο Νιαγάρας άρχισε πάλι, αυτή τη φορά πιο ορμητικός.

Σε δευτερόλεπτα ήμουν έξω από το σπίτι και έτρεχα προς την κατεύθυνση που είναι το μαγαζί του Άλκη.

«Τι πάθατε κύριε Θόδωρε;» Τον είχα προλάβει έξω από το μαγαζί του να ετοιμάζεται να ανοίξει την πόρτα.
«Να πάρω ανάσα…» του φώναξα ασθμαίνοντας. «Άλκη, το καζανάκι τρέχει.»
«Πάλι;»
«Πάλι.»
«Αμ δεν στο είπα κύριε Θόδωρε; Χρειάζεσαι καινούργιο. Μπάλωμα έκανα και θα ματαχάλαγε.»
«Αμ δεν μου το είπες Άλκη.»
«Ε, καλά. Κύριε Θόδωρε χρειάζεσαι καινούργιο καζανάκι και είσαι και τυχερός.»
«Τυχερός;»
«Τυχερός γιατί έχω ένα στο ίδιο μέγεθος, ολοκαίνουργιο.» Τον κοίταξα ερωτηματικά.
«Θα έρθω το βραδάκι όταν γυρίσεις από την δουλειά σου να το βάλω. Ολοκαίνουργιο σου λέω.»
«Και πόσο θα στοιχήσει το καζανάκι Άλκη;»
«Κοίτα, επειδή έδωσες ήδη λεφτά για το μπάλωμα, εξήντα ευρώ και είμαστε μια χαρά. Χωρίς απόδειξη φυσικά. Θα το βάλω και σήμερα και ξέρεις ότι πνίγομαι.»

Πάλι οι φλέβες στο λαιμό μου να κοντεύουν να περπατήσουν και η πίεση να χτυπάει ταμ-ταμ. Δεν είπα τίποτα. Τι να πω; Ότι θα το βάλω μόνος μου; Υδραυλικός ανάθεμά με δεν σπούδασα.

Μην τα πολυλογώ, ο Άλκης μέσα σε δυο-τρεις ώρες έβγαλε όσα βγάζω εγώ σε τρεις μέρες χτυπώντας δεκάωρο και φεύγοντας μου είπε κιόλας «Κύριε Θόδωρε, το πρωί που ήμουν στο πατάρι βρήκα μια τανάλια, μάλλον θα την είχα ξεχάσει από τότε που έφτιαξα το θερμοσίφωνο και την πήρα.» Οι φλέβες στο λαιμό μου να κοντεύουν να περπατήσουν και η πίεση να χτυπάει ταμ-ταμ.

Ο Άλκης έφυγε, το καινούργιο καζανάκι που λέγεται και ….Νιαγάρας δουλεύει αθόρυβα κι εγώ κάθισα μπροστά στο κομπιούτερ μου να δω τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας που να μην έχει σχέση με καζανάκια. Έλα όμως που η περιέργεια με οδήγησε σε καζανάκια. Ξέρετε πόσο στοιχίζει ένα καζανάκι Νιαγάρας; Από 20 μέχρι 39,99 ευρώ.

Μην τολμήσετε να πείτε λέξη. Σιωπή.

Αλλά εσύ φταις ρε μάνα που με ήθελες σπουδαγμένο.

Θόδωρος Νάσος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s