Ο Ερευνητής του Τεστ-Παπ

Ο διακεκριμένος Έλληνας γιατρός, βιολόγος και ερευνητής Γεώργιος Παπανικολάου, παγκοσμίως γνωστός για την ανακάλυψη του Τεστ-Παπ για τον πρόωρο εντοπισμό του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, γεννήθηκε στην Κύμη Ευβοίας, στις 13 Μαΐου του 1883.

Ovi_greece_0516_033aΟλοκληρώνοντας την εγκύκλια παιδεία του στον τόπο καταγωγής του, το 1898, εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ηλικία μόλις 15 ετών, από την οποία αποφοίτησε το 1904, στα 21 του. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, ο πατέρας του, επίσης γιατρός, δήμαρχος Κύμης και βουλευτής Ευβοίας, τον προέτρεψε προς τη Στρατιωτική Ιατρική, δρόμο τον οποίο ο ίδιος αρνήθηκε να ακολουθήσει.

Το 1907, έχοντας διευρύνει τη μόρφωση και την κουλτούρα του και μιλώντας ξένες γλώσσες, ο πατέρας του θυσίασε όλες του τις οικονομίες, για να τον στείλει στη Γερμανία (αρχικά στην Ιένα και στη συνέχεια στο Φράιμπουργκ και το Μόναχο) για Ανώτερες Σπουδές. Τότε επέλεξε τον κλάδο της Βιολογίας.

Το 1910, περίοδο φιλοσοφικού στοχασμού για τον νεαρό τότε Παπανικολάου, ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Φιλοσοφίας, για την εργασία του Περί των συνθηκών της διαφοροποιήσεως του φύλου των Δαφνιδών, ενώ διατηρούσε στενές σχέσεις με τους Αλ. Δελμούζο, Γ. Σκληρό, Κ. Χατζόπουλο, Μ. Ζαβιτσιάνο και άλλους σημαίνοντες του λογοτεχνικού κόσμου της εποχής, με τους οποίους μάλιστα συγκρότησε και μια σοσιαλιστική ομάδα, με μικρή διάρκεια ζωής. Υποστηριχτής του δημοτικισμού και ένθερμος υποστηριχτής των ριζοσπαστικών ιδεών για την επιστήμη και την πολιτική, εκείνη την περίοδο αρθρογραφούσε στο αθηναϊκό περιοδικό Ο Νουμάς, αποτυπώνοντας τις σκέψεις και τις αντιλήψεις του. Τελικά, τον κέρδισε η Βιολογία και η έρευνα, που έγινε στόχος ζωής.

Το 1912, συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, διαπιστώνοντας όμως πολύ γρήγορα ότι η κατάσταση στη χώρα δεν ήταν ευοίωνη για το ερευνητικό του μέλλον, αρχικά εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου εργάστηκε στο Ωκεανογραφικό Ινστιτούτο του Μονακό. Επόμενος σταθμός του, μετά τη λήξη του πολέμου το 1913, υπήρξε η Αμερική, όπου κατά το πρώτο διάστημα χρειάστηκε να κάνει διάφορες δουλειές, μέχρι την στιγμή που κατέκτησε μια θέση στο Εργαστήριο Ανατομικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και αργότερα, μια θέση στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Ν. Υόρκης, όπου εργάσθηκε αδιαλείπτως για μισό σχεδόν αιώνα, εξελισσόμενος διαρκώς.

Στην πρωτοπορία της παγκόσμιας ιατρικής έρευνας και στις επάλξεις του διεθνούς αντικαρκινικού αγώνα, παρέμενε ένας σιωπηλός, επίμονος, ακούραστος και ταπεινός αγωνιστής του πνεύματος, διατηρώντας άρρηκτους δεσμούς με την Ελλάδα. Μετά από μακρές έρευνες επί της εκφυλιστικής κληρονομικής επίδρασης του οινοπνεύματος σε ινδικά χοιρίδια, ο Παπανικολάου στράφηκε σε προβλήματα αναπαραγωγής, σχετιζόμενα με τη λειτουργία των γεννητικών οργάνων, τον καθορισμό του φύλου, τη λειτουργία των ενδοκρινών αδένων και των φυλετικών ορμονών.

Το 1954, δημοσίευσε το μνημειώδες έργο του με τίτλο, Άτλαντας της Αποφολιδωτικής Κυτταρολογίας (Atlas of Exfoliative Cytology), εδραιώνοντας και επίσημα πλέον τη νέα ιατρική πρακτική και ειδικότητα, της οποίας υπήρξε θεμελιωτής και ουσιαστικά ανέπτυξε από το μηδέν. Η ερευνητική του μέθοδος έλαβε προς τιμήν του την ονομασία “Μέθοδος Παπανικολάου ή “Τεστ Παπανικολάου” (Τεστ-Παπ σε συντομογραφία και άνοιξε νέους ορίζοντες στην ιατρική έρευνα, πάνω στη γενετήσια φυσιολογία και ενδοκρινολογία, ειδικότερα για τον καρκίνο. Σήμερα, το Τεστ-Παπ χρησιμοποιείται παγκοσμίως για τη διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, επί της προκαρκινικής δυσπλασίας και άλλων κυτταρολογικών ασθενειών του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος.

Ο Γεώργιος Παπανικολάου προτάθηκε δύο φορές για το βραβείο Νόμπελ, αλλά η επιτροπή αρνήθηκε την πρόταση, με την αιτιολογία ότι δεν μπορούσε να βραβεύσει μία μέθοδο για θεραπεία, αλλά την ανακάλυψή της. Του αποδόθηκε ωστόσο μια σειρά σημαντικών βραβείων, μεταξύ αυτών τα Βραβεία Μπόρντεν, Αμόρυ, Λάσκερ (της Αμερικανικής Ένωσης Δημόσιας Υγείας), το Πρώτο Βραβείο ΑΧΕΠΑ, το Βραβείο Κυτταρολογίας της Βιέννης, το Βραβείο Σύγχρονης Ιατρικής για διακεκριμένο επίτευγμα κ.ά.

Το 1949 η Ιατρική Σχολή Αθηνών τον ονόμασε επίτιμο διδάκτορα και το 1957, η Ακαδημία Αθηνών τον ανακήρυξε παμψηφεί επίτιμο μέλος της.

Ο Παπανικολάου δεν πούλησε ποτέ την “πατέντα” της ανακάλυψης αυτής, αντιθέτως την προσέφερε, στην ανθρωπότητα ολόκληρη, αφιλοκερδώς.

Το Νοέμβριο του 1961, εγκατάλειψε τη Νέα Υόρκη και εγκαταστάθηκε στο Μαϊάμι της Φλόριντα, όπου ανέλαβε την οργάνωση και διεύθυνση ενός Καρκινολογικού Ινστιτούτου. Η αλλαγή περιβάλλοντος και η γενικότερη κούραση για τις ανάγκες του Ινστιτούτου, ήταν καθοριστική. Απεβίωσε στις 19 Φεβρουαρίου του 1962, από καρδιακή προσβολή. Μετά το θάνατό του, τού απονεμήθηκε το Βραβείο του ΟΗΕ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s