Οι καρδιές επιλέγουν τον πόνο

Μερικές φορές σκέφτομαι πως ίσως τελικά οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη τον πόνο στην καρδιά μας, αλλιώς δεν εξηγείται η τόσο κακή μας κρίση στην επιλογή συντρόφων. Είναι λες και ψάχνουμε αυτόν που θα μας πονέσει περισσότερο, αυτόν που θα μας ξεριζώσει την καρδιά και θα στάξει δηλητήριο στην ψυχή μας, αυτόν που θα μας αφήσει μισότρελους να τριγυρνάμε στους δρόμους χωρίς να ξέρουμε πού πάμε, αυτόν που θα ανοίξει πληγές και δε θα κλείνουν, που θα ματώνουν σε κάθε ανάμνηση.

Ovi_greece_0517_023a.gif…Εσένα.

Κι εγώ έψαχνα εσένα.

Κι όμως, τη μέρα που σε γνώρισα ήξερα πως κάποτε θα με σκοτώσεις. Το ήξερα και το ‘νιωθα κι επέλεξα να το ρισκάρω. Επέλεξα να το ζήσω και να ασχοληθώ με τις πληγές μου μετά, όταν, αν, έρθει εκείνη η στιγμή κι ούτε στιγμή νωρίτερα.

Με οδηγούσες στην καταστροφή μου κι εγώ γελούσα ευτυχισμένος.

Κι όταν με σκότωνες, φαντάσου, δεν το κατάλαβα καν. Ο πόνος ερχόταν τόσο αργά που μου ήταν σχεδόν ευχάριστος… μέχρι που έγινε αβάσταχτος αλλά δεν ήξερα πια τι να κάνω.

Έτσι σε άφησα να με σκοτώνεις κάθε μέρα με την απουσία σου, με τους χίλιους σου λόγους να φύγεις, με τα όσα σου έλειπαν και όσα δεν μπόρεσα ποτέ να σου δώσω.

Μετά συνήθισα τόσο στον πόνο σου που δεν πονούσα πια.

Κι ύστερα άρχισα να θεραπεύομαι. Να θεραπεύομαι από σένα.

Μέχρι που σε ξέχασα.

Μέχρι που ψάχνω τον επόμενο πόνο της καρδιάς μου.

Ανδρέας Νικολαΐδης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s