Χωρίς συγκρίσεις

Πολλές φορές σε συζητήσεις με φίλους ακούω να λένε πως αν έχουν διαβάσει το βιβλίο δε θέλουν να δουν την ταινία του γιατί θα χαλάσει το βιβλίο όπως έχει αποτυπωθεί μέσα τους. Άλλοι λένε πως θα δουν την ταινία, αλλά σε καμία περίπτωση δε θα φτάσει το βιβλίο, αν και υπάρχουν κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις.  Όσο για τη δική μου άποψη πάνω στο θέμα, δεν κάνω τη σύγκριση. Ακόμα κι αν το θέλω κάποιες φορές, επειδή έχω πολύ έντονες εικόνες από κάποιο βιβλίο, προσπαθώ να μην το κάνω. Τουλάχιστον αυτό συνέβαινε με κάποια προσπάθεια κάποτε, πλέον και μετά από αρκετές μεταφορές βιβλίων στον κινηματογράφο που έχω δει, το κάνω (δηλαδή δεν τα συγκρίνω) ασυναίσθητα.

Ο λόγος, μάλλον οι λόγοι, είναι κάποιες ταινίες που πραγματικά δεν μπορούν να συγκριθούν με το βιβλίο (Φόρεστ Γκαμπ), για την ακρίβεια το έχουν ξεπεράσει κατά πολύ (Πράσινο Μίλι) και αυτό ήταν η αφορμή να διαπιστώσω πως η μεταφορά ενός βιβλίου στη μεγάλη οθόνη (Λίστα του Σίντλερ), δε σημαίνει κι απαραίτητα πως πρόκειται να δούμε το βιβλίο σε μορφή οπτικοακουστικού υλικού (κάτι σαν τα παιδικά παραμυθάκια που συνοδεύονται από cd). Κάπως έτσι άρχισα να βλέπω τις ταινίες των βιβλίων με άλλο μάτι, καθαρά ως κινηματογραφικές παραγωγές, με πάτημα πάνω σε μια οικεία ιστορία που έχω διαβάσει. Νομίζω πως ο,τιδήποτε άλλο θα ήταν άδικο, περισσότερο για τον κινηματογράφο – μιας κι έρχεται δεύτερος στη συγκεκριμένη περίπτωση, το βιβλίο ήδη υπάρχει κι έχει αγαπηθεί. Αν και συνήθως προτιμώ να βλέπω την ταινία μετά την ανάγνωση γιατί κατά κάποιον τρόπο αυτό κλείνει τον κύκλο της συνολικής μου εμπειρίας από μια ιστορία, δε με ενοχλεί αν τύχει και το ανάποδο. Και φυσικά υπάρχουν και βιβλία αξεπέραστα. Αυτό. Η ταινία ίσως απλώς συμπληρώσει κάποιες εικόνες, αλλά σε καμία περίπτωση δε συγκρίνεται με το βιβλίο (είδατε, πάλι δεν τίθεται θέμα σύγκρισης): Η Λάμψη.

ΈOvi_greece_0517_020c.gifνας ακόμη λόγος που αποφάσισα να ξεχωρίσω τα δυο είδη αφήγησης της ίδιας ιστορίας, ήταν κάτι που ανέφερε ο Κόρμακ Μακάρθι σε συνέντευξή του σχετικά με το βιβλίο του ο Δρόμος που γυρίστηκε ταινία: «Δεν μπορείς να πάρεις ολόκληρο το βιβλίο. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μια τουλάχιστον πεντάωρη ταινία κι αυτό είναι αδύνατον. Επιλέγεις σαν σκηνοθέτης τα βασικότερα σημεία του και πάνω σε αυτά δημιουργείς και χτίζεις.»

Το βρίσκω πολύ σωστό. Και παραφράζοντας τα λόγια του Κινγκ ως Τεντ στις Καρδιές της Ατλαντίδας, θα πω ότι κάποιες φορές αξίζει η ιστορία περισσότερο από τη γραφή (ή την ταινία της). Δες την ταινία ως ταινία, όχι ως βιβλίο που έγινε ψηφιακές εικόνες και διάλογοι. Αν τύχει και κάποιο πολύ καλό βιβλίο γυριστεί μια πολύ καλή ταινία, έχει καλώς. Όμως καμιά φορά αξίζει απλώς η ίδια η ιστορία.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s