…Γυναίκες

Πίσω από τα παιδικά γέλια και τις χαρούμενες τσιρίδες είναι ένα ζευγάρι χέρια που κρατάνε, σηκώνουν, μαζεύουν για χιλιοστή φορά το πεταμένο παιχνίδι και το παγούρι με το νερό, αγκαλιάζουν, κι όμως θα προτιμούσαν να κάνουν κάτι άλλο εκτός από αυτό. Και κάτι άλλο, όχι μόνο αυτό.

Είναι δυο πόδια που περπατάνε και τρέχουν και κυνηγάνε και παίζουν, όμως ίσως να προτιμούσαν και να στέκονται ακίνητα ή να περπατάνε χαλαρά απολαμβάνοντας τον ήλιο. Είναι μια πλάτη που σηκώνει ατέλειωτες φορές τη μέρα δεκαπέντε κιλά κομμάτι από το σώμα της, τσάντες με πάνες και μπουκάλια νερό και επιπλέον ρούχα, και θα ‘θελε τόσο πολύ κάποιες φορές απλά να τεντωθεί και να μην κάνει τίποτα. Είναι ένα στόμα που μιλάει χίλιες φορές τις ίδιες λέξεις και χαμογελάει κουρασμένα αλλά νιώθει το πολύτιμο της κάθε στιγμής, κι όμως κάποιες φορές θα ήθελε να τραγουδήσει. Ίσως και να σωπάσει. Είναι ένα ζευγάρι μάτια που δε σταματούν ποτέ να κοιτάζουν ακόμα κι εκεί που δε φτάνουν.

Οι γυναίκες στην Ελλάδα και λίγο – πολύ σε ολόκληρο τον κόσμο στερούνται τη μεγαλύτερη χαρά: τη μητρότητα.

Ovi_greece_0517_006a.gif

Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει καμία βοήθεια και μια γυναίκα μπορεί να είναι χίλια πράγματα ταυτόχρονα αλλά δεν μπορεί να είναι ποτέ μόνο ένα πράγμα. Αρσενικά ανεκπαίδευτοι γονείς από τα γεννοφάσκια τους, δε μαθαίνουν ποτέ πώς να γίνουν σύντροφοι, σύζυγοι, πατεράδες. Γεννιούνται και μεγαλώνουν περιορισμένοι στον έναν και μοναδικό ρόλο που τους επιβάλλεται, αυτού που φέρνει τα λεφτά στο σπίτι και που ποτέ δεν μπορεί να κάνει τίποτα μόνος του.

Χιλιοτριμμένες νοοτροπίες της γυναίκας που η θέση της είναι στο σπίτι όμως ένας νέος άνθρωπος ΔΕΝ μπορεί να κλειστεί μέσα σε ένα σπίτι και ΔΕΝ μπορεί ξαφνικά να περιστρέφει τη ζωή του και τον κόσμο του γύρω από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας βάζοντας τη ζωή τη δική του στο ψυγείο και τέλος πάντων, όχι, οι γυναίκες ΔΕΝ προορίζονται να μένουν σπίτι και να μεγαλώνουν παιδιά.

Αλλά και πάλι, όταν οι γυναίκες που γίνονται μάνες πρέπει να δουλέψουν και πρέπει να κρατούν ΚΑΙ το νοικοκυριό, ΚΑΙ να φροντίζουν τα παιδιά, ΚΑΙ να δουλεύουν, έχουν διαφορετική αντιμετώπιση;

Από τους άντρες τους;

Από τα αφεντικά τους;

ΟΧΙ.

Οι γυναίκες και οι άντρες και κάθε υγιές ενήλικο ζευγάρι, είναι προορισμένο (κι όχι όλα τα ζευγάρια) να γίνουν γονείς. Αυτό. Να κάνουν ένα δικό τους σπίτι, να μοιραστούν μια κοινή ζωή, ο καθένας με το χαρακτήρα του αναλλοίωτο κι ελεύθερο να τον εξελίξει, να τον βελτιώσει, να τον δοκιμάσει. Να αποτύχει. Και οι δυο.

Δεν υπάρχουν ρόλοι γραμμένοι πουθενά και για κανέναν. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και δεν μπορούν όλοι να κάνουν τα ίδια πράγματα, ούτε σε όλους να αρέσουν τα ίδια πράγματα, όμως το κάθε τι προσωπικό είναι καθαρά προσωπικό και υποκειμενικό.

Φταίμε όλες εμείς που μεγαλώνουμε παιδιά διαχωρίζοντας τους ρόλους τους ανάλογα το φύλο τους. Τα αγόρια δεν κλαίνε, τα αγόρια παίζουν με τα όπλα, παίζουν μπάλα, βρίζουν και κλάνουν και πάνε στη δουλειά. Τα κορίτσια βάφουν τα νύχια τους, είναι ευγενικά, βοηθάνε στο σπίτι και φροντίζουν τις κούκλες τους.

ΟΧΙ.

Φταίει η κοινωνία μας που είναι εξίσου ανεκπαίδευτη και οπισθοδρομική κι αυτό επηρεάζει άμεσα κι όλους εμάς, άντρες και γυναίκες.

Καμιά φορά λυπάμαι όλες αυτές τις γυναίκες και μαζί κι εμένα. Που προσπαθούν να τα κάνουν όλα καλά και σωστά και όταν ένας άνθρωπος μόνος προσπαθεί να κάνει χίλια πράγματα, τότε και τα χίλια θα τα κάνει μέτρια ενώ μπορεί να τα κάνει τέλεια, ή θα τα κάνει και τα χίλια λάθος. Κι ύστερα θα βασανίζεται από τύψεις κι ενοχές, γιατί δεν θέλει να παίξει στο πάρκο, γιατί δεν έχει όρεξη να διαβάσει ακόμα ένα παραμύθι, γιατί φώναξε, γιατί, γιατί, γιατί …γιατί κουράστηκε.

Και φταίει και νιώθει πως δεν είναι αρκετά έξυπνη, αρκετά ικανή. Μα… πώς να γίνεις υπεράνθρωπος; Δεν είσαι. Κανείς μας δεν είναι.

Κι ύστερα είναι και αυτοί που θέλουν να βοηθήσουν και θέλουν να κάνουν το λάθος πράγμα και θέλουν να βοηθήσουν με τόσο λάθος τρόπο που ΔΕΝ είναι βοήθεια αλλά επιπλέον μπελάς. Συγγενείς. Κυρίως. Οι σύντροφοι.

Να κρατήσω τα παιδιά να βγεις μια βόλτα.

Να τα κρατήσεις. Αλλά αν το κρατάω τα παιδιά για σένα σημαίνει κάθομαι και τα βλέπω να γκρεμίζουν το σπίτι γιατί ΑΥΤΟ κάνουν τα μικρά παιδιά όταν βαριούνται κι αν είναι να λείψω μια ώρα για να ξεσκάσω και όταν γυρίσω να θέλω άλλες τρεις να συμμαζέψω όσα έγιναν όσο έλειπα …άστο. Κάθομαι σπίτι.

Να σου κάνω δουλειές.

Δεν θέλω να μου κάνεις δουλειές. Δεν είναι το θέμα οι δουλειές. Δουλειές είναι και γίνονται και δεν τελειώνουν ποτέ. Το θέμα είναι όταν μια νέα γυναίκα γίνεται μαμά, να μην αλλάξει η καθημερινότητά της ΤΟΣΟ πολύ ώστε να ζει μια νέα, καταναγκαστική ζωή χωρίς διέξοδο και η διέξοδοι αυτοί πρέπει να είναι κομμάτι της καθημερινότητάς της κι ας είναι λίγα λεπτά μόλις κάθε μέρα. Μόλις λίγα λεπτά.

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να καταλάβουν οι σύντροφοι το ότι όταν το άλλο τους μισό δεν είναι καλά, τότε όλοι σε λίγο δε θα είναι καλά; Το σπίτι, η οικογένεια, είναι ένα μικρό σύνολο που το κάθε μέλος της επηρεάζει άμεσα κάθε άλλο.

Ποιοι ρόλοι και ποια πρέπει; Δεν υπάρχει τίποτα. Δεν έχει σημασία. Αλλού είναι η σημασία.

Κατερίνα Χαρίση

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “…Γυναίκες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s