Γιατί;

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι στραβό με εμένα ή είναι στραβός ο γιαλός όπως λέει και η παροιμία, αλλά αυτή η ιστορία με το δολοφονημένο 6χρονο μου έχει γίνει λίγο εφιάλτης και δεν μπορώ να του ξεφύγω τις τελευταίες μέρες. Ίσως να φταίει και το γεγονός πως ό,τι και να κάνω βλέπω συνέχεια το πρόσωπο της κόρης μου όταν ήταν στην ίδια ηλικία.

Και δεν είναι μόνο η πράξη αυτού του ανθρώπου που μου φέρνει τόση αποστροφή, θυμό, λύπη και δεν ξέρω τι άλλο να πω, αλλά και η γενικότερη αντιμετώπισή του που συμπεριλαμβάνει από τα ΜΜΕ μέχρι τα ιντερνετικά «κοινωνικά» δίκτυα και στο τέλος τους δικηγόρους.

Για να ξεκινήσω από το τελευταίο, δεν ανήκω σε αυτούς με στερεότυπα όπως το ότι όλοι οι δικηγόροι είναι λέρες και ψεύτες, αλλά σε αυτούς που πιστεύουν ότι όλοι έχουν δικαίωμα στην νομική αντιπροσώπευση και υπεράσπιση, ειδικά επειδή πρόκειται να υποστούν μια διαδικασία που εκ των πράγματων είναι απόρροια νομών και διαδικασιών που απαιτούν ειδικές γνώσεις. Κατ’ εμένα και θα ήθελα να πιστεύω ότι αυτό ισχύει και για τους περισσότερους νομικούς, (ξεκαθαρίζω ότι εγώ νομικός δεν είμαι) η αθώωση του πελάτη τους δεν είναι ο αυτοσκοπός αλλά το να σιγουρευτούν σαν μέλη του δικαστηρίου που τους κρίνει για τις πράξεις τους, ότι όλα έγιναν με διαφάνεια και υπό το πρίσμα ότι τα ανθρώπινα δικαιώματά τους έχουν διαφυλαχτεί. Και ναι, με αυτό το πρίσμα η απόδειξη αθωότητας είναι υποχρεωτική όταν υπάρχει.

Σε αυτή την περίπτωση όμως υπάρχει ομολογία. Ομολογία που δεν ήταν απόρροια βασανισμών ή εκβιασμού. Πιθανώς πίεσης, αλλά (εδώ πάλι μπαίνει ο ρόλος του δικηγόρου) με σεβασμό στα δικαιώματα του κατηγορούμενου. Και ξαφνικά, την επομένη και με αφετηρία την απολογία του κατηγορούμενου στον ανακριτή ξεκινάει η ιστορία που έχει βαθιά μέσα της συμβουλές δικηγόρου με αυτοσκοπό την …αθώωση. «Στην πιο ευαίσθητη ηλικία μου περίπου 6 -7 ετών εξαπατήθηκα από συντοπίτη μου ενήλικα, ο οποίος με παρέσυρε σε απομονωμένο χώρο και διέπραξε εις βάρος μου ό,τι χειρότερο μπορούσε να μου συμβεί πάνω στη σωματική μου- ψυχική μου – πνευματική μου ακεραιότητα». Όταν ήμουν επτά χρονών ένα γειτονόπουλο στο Βύρωνα μου έκλεψε κάτι στρατιωτάκια, καουμπόηδες και ινδιάνους που είχα και γι’ αυτό τώρα σχεδόν στα εξήντα μου θα αρχίσω να ληστεύω τράπεζες. Συγνώμη για την ειρωνεία αλλά δεν μπορούσα να κρατηθώ.

Ovi_greece_0517_010a.gifΠάμε πάλι από την αρχή. Ο βιασμός ενός παιδιού σε μια τέτοια ηλικία, οποιουδήποτε φύλου, είναι ένα πολύ βαρύ τραύμα που μέχρι κάποιων ορίων ορίζει και επηρεάζει την εξέλιξή του και τις πράξεις του στο μέλλον, που μάλιστα μπορεί να είναι διαφορετικών βαθμίδων βίαιες. Ακόμα και δολοφονικές, σαν μορφή εκδίκησης ή επανάκτησης εξουσίας στο ίδιο τους το σώμα που υποσυνείδητα νιώσανε ότι με το βιασμό χάσανε. Αυτό απέχει χιλιάδες έτη φωτός από τη δολοφονία του ίδιου του παιδιού τους και μάλιστα 55 χρόνια αργότερα. Για την ακρίβεια, εγκληματολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι συνήθως οι δολοφόνοι παιδιών με αυτήν την δικαιολογία, ό,τι κάνουν το κάνουν μακριά από το σπίτι τους προσπαθώντας να υποστηρίξουν την βιτρίνα του νορμάλ και να προφυλάξουν το μυστικό τους. Ένα μυστικό που ο συγκεκριμένος το κράτησε 55 χρόνια και μια έρευνα και ξαφνικά …ήταν η πρώτη του κουβέντα μόλις βρέθηκε μπροστά στον ανακριτή και μετά από συζητήσεις με τον δικηγόρο του.

Αλλά αυτό που κατά κάποιο τρόπο τον προδίδει είναι η επόμενη ακριβώς δήλωσή του: «Σκεφτείτε ότι ακόμα και τώρα στη ΓΑΔΑ, με επισκέφθηκε η τωρινή σύζυγός μου, μου ζήτησε τις πιστωτικές μου κάρτες και τα PIN και εντελώς καλοπροαίρετα της τα παρείχα, προκειμένου, όπως αποκαλύφθηκε την επομένη, με αυτά να πληρώσει τον δικηγόρο, που σήμερα μαθαίνω ότι εμφανίζεται στα κανάλια και χωρίς να έχει λάβει επίσημα αντίγραφα της δικογραφίας με στιγματίζει (τι εύκολος στόχος όταν είμαι πεσμένος κάτω!!) δηλώνοντας εμφατικά πόσο ψεύτικες είναι οι αιτιάσεις μου περί καταθλίψεώς μου».

Εδώ προσέξτε την λεπτομέρεια που τον καρφώνει. Από τη στιγμή της ομολογίας του η γυναίκα του αντέδρασε όχι μόνο αρνητικά αλλά υπήρχαν συνέχεια αναφορές στα ΜΜΕ ότι είχε πολύ σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα και μάλιστα ήταν υπό την επιτήρηση ειδικού. Άρα, όταν τον επισκέφτηκε στη ΓΑΔΑ δεν έτρεξε να τον αγκαλιάσει και να τον φιλήσει και σίγουρα ο δικηγόρος του τον είχε ενημερώσει ότι η ίδια του η γυναίκα θα εξελισσόταν σαν τον πιο ισχυρό κατήγορό του. Ακόμα κι από αυτοάμυνα ή ενοχές. Αυτό είναι μέσα στις υποχρεώσεις του δικηγόρου και επιβάλλεται να ενημερώσει τον πελάτη του για να τον προστατεύσει στο τι θα πει και τι θα κάνει.

Παρόλα αυτά όμως, ο ίδιος, «εντελώς καλοπροαίρετα» – δικές του λέξεις – της παρείχε κάρτες λογαριασμού και ΡΙΝ. Αλλά ενοχλήθηκε «…που σήμερα μαθαίνω ότι εμφανίζεται στα κανάλια και χωρίς να έχει λάβει επίσημα αντίγραφα της δικογραφίας με στιγματίζει (τι εύκολος στόχος όταν είμαι πεσμένος κάτω!!) δηλώνοντας εμφατικά πόσο ψεύτικες είναι οι αιτιάσεις μου περί καταθλίψεώς μου». Αυτή η πρόταση δεν δείχνει έναν άνθρωπο που κρατούσε ένα τρομακτικό μυστικό για 55 χρόνια και που τελικά τον οδήγησε – σύμφωνα με τον ίδιο πάντα – στη δολοφονία του ίδιου του παιδιού του, αλλά έναν άνθρωπο με έντονο ναρκισσισμό που νιώθει ότι του κλέβουν τα δέκα λεπτά δημοσιότητας στο ρεάλιτι σόου που παίζει στο μυαλό του. Όχι απλά δεν δείχνει μεταμέλεια και ενοχή, αλλά στο μυαλό του έχει βρει τον ένοχο, (άτιμη κοινωνία), και αποζητά δόξα σε πρωτοσέλιδα σε μια πολύ άρρωστη κοινωνία.

Πρώτο δείγμα του πόσο άρρωστη είναι αυτή η κοινωνία είναι τα ΜΜΕ. Υπάρχει ένα έντυπο που πάντα σιχαινόμουν, η Βρετανική Daily Mail. Δεν υπάρχει έντυπο στον κόσμο με μεγαλύτερο ταλέντο στη στρέβλωση της αλήθειας και προβολής της κλειδαρότρυπας. Παρενθετικά, ελληνικά ΜΜΕ συμπεριλαμβανομένου και του συγκροτήματος της Real, την χρησιμοποιούν σαν πηγή εξωτερικών ειδήσεων, (πού να πληρώνουν τώρα το φερέγγυο AP σε έντυπα που χρωστάνε και της Μιχαλούς). Ακολουθώντας λοιπόν  την σχολή Daily Mail στην μετάδοση ειδήσεων, είμαι σίγουρος ότι σε λίγο καιρό θα μάθουμε πού είναι το σπίτι του συγχωριανού του κατηγορούμενου που υποτίθεται ότι τον βίασε όταν ήταν έξι χρονών και συνέντευξη από τους γειτόνους του. Ενώ δηλώσεις των αποδοκιμαζόντων έχουν ήδη γίνει επικεφαλίδες κάποιων. Ξέρετε, αυτών που τρέχουν ό,που οι κάμερες – έκανε δηλώσεις αυτή η Λουκία η χριστιανή άραγε; – παίζοντας κι αυτοί στο δικό τους ριάλιτι σόου.

«Οργή για την απολογία του 61χρονου – «Με βίασαν στα έξι μου» – Επίθεση στη σύζυγό του» Αυτό είναι δείγμα τίτλου κλειδαρότρυπας και όχι δημοσιογραφικής έρευνας. Θα μου πείτε, τι περίμενες;

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη την δικαιολογία του βιασμού και ας σκεφτούμε την άλλη περίπτωση, αυτή που υποστηρίζει η μητέρα και οι γνωστοί τους. Το ότι έφερε βαρέως τα κινητικά προβλήματα του κοριτσιού. Το γεγονός του παιδιού με κινητικά προβλήματα μπορεί να δημιούργησε σειρά από πραγματικά προβλήματα. Ας δούμε τώρα τι θα έπρεπε να κοιτάξει ο δημοσιογράφος, ο όχι της κλειδαρότρυπας δημοσιογράφος.

  1. Οικονομικά. Σαφώς μια τέτοια περίπτωση χρειάζεται οικονομική υποστήριξη, γιατί ξέχωρα από την ανάγκη ειδικευμένων γιατρών, νοσοκόμων, πιθανώς φυσιοθεραπευτών και σειράς φαρμάκων ή βοηθητικών όπως αναπηρική καρέκλα κλπ. χρειαζόταν και μια συνεχή υποστήριξη στο σπίτι ή αργότερα στο σχολείο. Και όλα αυτά είναι λεφτά. Πολλά λεφτά. Όταν δεν υπάρχει κράτος για να τα υποστηρίξει. Βλέπετε, ένας καλός δημοσιογράφος έπρεπε να ρωτήσει πρώτα από όλα τι σήμαινε αυτό το παιδί για την οικογένεια, με τι έσοδα το αντιμετώπιζε η οικογένεια και τι έκανε το κράτος – το οποίο γνώριζε από γέννησης του παιδιού ότι υπάρχει πρόβλημα – για να βοηθήσει τον πολίτη του.
  2. Κράτος. Είδατε ότι με το πρώτο θέμα μπήκαμε αμέσως στο δεύτερο, τι έκανε και τι κάνει αυτό το κράτος σε αυτές τις περιπτώσεις. Και όχι, δεν θα δεχτώ την δικαιολογία μνημόνια, γιατί όταν έχεις λεφτά για να χαρίσεις στα κόμματα (όπως χαρίζονται σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) και να κάνεις γιορτούλες σε στάδια, τότε να βρεις τα λεφτά και για τα παιδιά με κινητικές ανάγκες. Να βγεις ζητιανιά στους εταίρους αντί για να πληρώνεις τραπεζίτες. Αυτό το παιδί δεν γεννήθηκε σε μια σπηλιά και το εμφάνισαν οι γονείς πριν από δυο μήνες. Αυτό το παιδί γεννήθηκε σε νοσοκομείο και υπάρχουν θεωρητικά, λεπτομερή έγραφα που να δηλώνουν την κατάστασή του. Ποιος λοιπόν παρακολούθησε την συνέχειά του; Ποια υπηρεσία, που κάποια υπηρεσία θα πρέπει να είχε την υποχρέωση, ενδιαφέρθηκε για την συνέχεια και την εξέλιξη αυτού του παιδιού τα τελευταία έξι χρόνια ώστε να συνδράμει στις ανάγκες του και να βοηθήσει τους γονείς; Και ναι, υπάρχουν αυτές οι υπηρεσίες και μάλιστα σήμερα στην Ελλάδα των μνημονίων, το περίφημο ΕΚΚΑ με τις δημοτικές κοινωνικές υπηρεσίες για τα παιδιά, αλλά επειδή έχουμε μάθει μετά την άτιμη κοινωνία να κατηγορούμε τα άτιμα μνημόνια και να δικαιολογούμε τα πάντα, κανένα έντυπο, κανάλι, σάιτ, μπλογκ ή δεν ξέρω ποιός άλλος κερατάς δεν σκέφτηκε να τους ρωτήσει. Για το υπουργείο δεν μιλάω γιατί μεταξύ Ποττάκη και Άδωνι είναι όλοι απασχολημένοι στο τουΐτερ. Αλλά το τουΐτερ απ’ ό,τι φαινεται παρακολουθούν και οι δημοσιογράφοι της κλειδαρότρυπας.
  3. Κοινωνία. Και με το τουΐτερ φτάσαμε στην κοινωνία. Τον πιο μεγάλο άρρωστο, και έχω λόγο που ξεκίνησα με τα κοινωνικά δίκτυα του ιντερνέτ. Βάζεις σύνδεση με επικεφαλίδα σάιτ κλειδαρότρυπας με τίτλο στιλ «τον βιάσανε όταν ήταν έξι χρονών τον πα-τέρας», κάνουμε και πονηρά λογοπαίγνια. Και από κάτω βλέπω 5 λάικ, ελληνιστί …μου αρέσει. Τι σου αρέσει ΡΕ μαλάκα; Ότι αυτός βιάστηκε όταν ήταν έξι χρονών, ή ότι δολοφόνησε την κόρη του; Όχι, μου εξηγεί συνεργάτης από την Αθήνα κάθε φορά που νευριάζω με το θέμα. Κάνουν λάικ για να δείξουν ότι σε «παρακολουθούν» και για να κάνεις κι εσύ λάικ στα δικά τους. Δηλαδή, 5 ηλίθιοι – αν και στο λεξιλόγιο μου έχω και καλύτερους χαρακτηρισμούς και δεν ζητάω καμία συγνώμη – για να ικανοποιήσουν τον άρρωστο ναρκισσισμό τους των μελλοντικών λάικ, πατήσανε ‘μου αρέσει’ σε κάτι που δεν ενδιαφέρθηκαν καν να διαβάσουν; Πόσο άρρωστοι είναι; Τι είπε ο κατηγορούμενος; «…σήμερα μαθαίνω ότι εμφανίζεται στα κανάλια…» Και όχι, η μαλακία δεν τελειώνει εδώ. Αυτός που έκανε την σύνδεση στο άρθρο στη σελίδα του κάνει λάικ …στον εαυτό του. Ο πανηλίθιος.

Περιμένετε, δεν τέλειωσα με την κοινωνία, γιατί η κοινωνία του φατσοβιβλίου και γενικότερα του ιντερνέτ είναι λίγο πιο εκλεπτυσμένη …υποτίθεται, σάπια μεν, αλλά για να το μάθεις όλο και πέντε γνώσεις γενικότερες έχεις. Η ελληνική κοινωνία όμως είναι πολύ-πολύ άρρωστη πέρα από το φατσοβιβλίο. Πριν από μερικά χρόνια φίλη από χωριό της Κορινθίας μου περιέγραφε την κατάσταση του πατέρα της που ήταν ο περίγελος στο καφενείο του χωριού γιατί είχε μόνο …κόρες. Τον αποκαλούσαν ‘ανίκανο’, μπροστά και πίσω από την πλάτη του και η όλη ιστορία του είχε δημιουργήσει μια έντονη μελαγχολία ειδικά όσο μεγάλωνε γιατί το «αστείο» δεν τέλειωνε ποτέ. Τώρα, φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι κρίνοντας από την ηλικία μου θα πιστεύετε ότι μιλάω για ιστορίες του ’60 και του ’70. ΛΑΘΟΣ. Η φίλη μου είναι μόλις 30 χρονών και οι ιστορίες είναι του 1990. Ο πατέρας της είναι συνομήλικός μου. Αυτοί που τον αποκαλούν ανίκανο επειδή δεν έχει γιο, είναι επίσης συνομήλικοί μου.

Καταλαβαίνω ότι δυσκολεύεστε να το αποδεχτείτε, εδώ δυσκολεύτηκα εγώ. Το χειρότερο; Επειδή το συγκεκριμένο γεγονός μου έκανε πολύ εντύπωση, κατά περιόδους το συζήτησα με άλλους φίλους. Αποτέλεσμα; Η Κορινθία δεν είναι μόνη της. Έχει παρέα κι από την Λάρισα, την Κατερίνη, την Ρόδο, τα Χανιά, την Πρέβεζα, όλη την Ελλάδα. Εξαιρέσεις είπατε; ΟΧΙ. Όταν υπάρχει έστω κι ένα θύμα όπως αυτός ο άντρας που δεν έχει αγόρι, τότε δεν είναι εξαίρεση, είναι έγκλημα.

Η μητέρα του κοριτσιού μιλάει για το κοινωνικό στίγμα και πόσο βαριά πήρε ο δολοφόνος άντρας της την ύπαρξη μιας κόρης και μάλιστα με κινητικά προβλήματα. Εδώ είναι η δουλειά του δημοσιογράφου, να ψάξει, να ερευνήσει, να βρει στατιστικά στοιχεία, να βοηθήσει μια κοινωνία ακόμα και δείχνοντάς της το άσχημο πρόσωπό της στον καθρέφτη. Να συμβάλλει στη θεραπεία και στη λύση, και γι’ αυτό από πολλούς η δημοσιογραφία θεωρείται λειτούργημα. Τα ελληνικά ΜΜΕ έχουν αποτύχει σε αυτό το θέμα και αποτυγχάνουν κατ’ εξακολούθηση.

Στην Ελλάδα η κοινωνία είναι πολύ βαριά άρρωστη και τα ταμπού της είναι δολοφονικά, όπως απέδειξε ο κατηγορούμενος. Μια κοινωνία που δεν μπορεί να δεχτεί την διαφορετικότητα ακόμα και στο ίδιο το παιδί του. Προσωπική μου φίλη αντιμετώπισε συγκλονιστικό πόλεμο στο σπίτι της γιατί …ήθελε να σπουδάσει. Η γυναίκα είναι για να παντρεύεται κι όχι να σπουδάσει. Έτσι της φωναζε ο πατερας της, αν είναι ποτέ δυνατόν. Αυτά τη δεκαετία του ’80. Τόσο χάλια. Και όχι, δεν πιάνω καν το θέμα της ομοφυλοφιλίας στην Ελλάδα, εκεί η άρνηση και τα ταμπού είναι σκληρά, απάνθρωπα, κανιβαλιστικά. Όλα αυτά ξέρετε τι δείχνουν; Μια κοινωνία με σοβαρά κινητικά προβλήματα. Μια κοινωνία ανάπηρη και ανίκανη να κάνει κάτι για να σωθεί. Μια κοινωνία ναρκισσιστική μέσα στην άγνοια και την αλαζονεία της και που για τα πάντα πάντοτε της φταίει κάποιος άλλος.

Για να κλείσω, κάτι που άφησα τελευταίο και συνδέει τα πάντα. Ο δολοφόνος μιλάει για υπόλοιπα του τραύματος που του άφησε ο βιασμός όταν ήταν έξι χρονών και απορρίπτει ‘εικασίες’ περί ενός παιδιού με προβλήματα και μάλιστα κορίτσι, που κατά κάποιους το έφερε βαριά. Γιατί διάλεξε το κοριτσάκι με τα κινητικά προβλήματα και όχι το δίδυμο αδελφάκι του αγοράκι χωρίς κινητικά προβλήματα;

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Γιατί;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s