Ζωές γεμάτες ευθείες

Απόψε αποφάσισα να σ’ αφήσω και το σκέφτηκα καλά, το σκέφτηκα πολύ και για καιρό, για μέρες, βδομάδες και μήνες, το σκέφτομαι σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο τώρα. Άλλαξες κι έφυγες κι εγώ ήμουν ο ίδιος, αλλά ίσως και να είχα αλλάξει τελικά όταν σε άφησα να πάρεις την πιο σημαντική θέση στη ζωή μου. Άλλαξα μάλλον και δεν το κατάλαβα γιατί από όταν σε άφησα μέσα στην ψυχή μου να αλωνίζεις χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες της τόσης ελευθερίας που σου έδωσα, άλλαξες κι εσύ.

Ovi_greece_0417_050a.gifΒαρέθηκες, έτσι δεν είναι; Βαρέθηκες να σου λένε σε όλα ναι, βαρέθηκες να μη συναντάς ποτέ σου αντιστάσεις, εμπόδια και τοίχους. Μα όλη η ζωή μου ήταν γεμάτη από τοίχους ψηλούς σα θηρία αγάπη μου, και θέλησα να σου χαρίσω μια ζωή ευθεία. Κι εκεί ήταν το λάθος μου.

Πίστεψα πως το να κάνω την ψυχή μου πεδιάδα χωρίς ούτε μια σκιά θα σε έκανε ευτυχισμένη, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να σε κάνω να βαρεθείς. Κι είχες δίκιο… Τι αξίζει μια σχέση χωρίς μια σκιά για να κρυφτείς; Χωρίς ένα πανύψηλο βουνό να σκαρφαλώσεις, χωρίς μια κορυφή απάτητη να κατακτήσεις; Ήθελα να στα δώσω όλα έτοιμα, να τα κάνω όλα εύκολα, να μην πονέσεις.

Και βαρέθηκες.

Εδώ με βαρέθηκα εγώ.

Βαρέθηκες και δεν έβλεπα τα σημάδια που μου άφηνες εδώ κι εκεί, σημάδια της καρδιάς σου που ζητούσε να χτυπήσει και λίγο αλλιώς, λίγο πιο γρήγορα και λίγο πιο γρήγορα, κι εγώ ονειρευόμουν να σου χαρίσω μια αγάπη χωρίς καρδιοχτύπια.

Πόσο λάθος έκανα… Τι είναι ο έρωτας χωρίς να χτυπούν οι καρδιές δυνατά και να σε ξεκουφαίνουν; Τι είναι ο έρωτας χωρίς τείχη να γκρεμίζει; Τι είναι ο έρωτας χωρίς τον πόνο της στέρησης αυτού που αγαπάς;

Κι έτσι εσύ έφυγες κι έψαξες αλλού να βρεις αυτόν που θα κάνει την καρδιά σου να χτυπήσει κι εγώ έμεινα με τη δική μου να αργοχτυπάει βαριεστημένα κι αδύναμα γιατί ό,τι είχα στο έδωσα και δεν κράτησα τίποτα για μένα.

Όμως πέρασε κι αυτό, έτσι δεν είναι;

Εσύ είσαι πάντα εκεί, ανάμεσα στις δυο καταπράσινες λεύκες και τα φύλλα τους μου κρύβουν πια το κίτρινο φωτισμένο σου παράθυρο. Μόλις χθες ήταν που το πρόσεξα. Οι λεύκες μου, αυτές που στέκονταν κάποτε παγωμένες και γκρίζες με τα κλαδιά σκεβρωμένα σαν δάχτυλα να ικετεύουν τον ουρανό και το φως σου έλαμπε ανάμεσά τους, τώρα πεισμώσαν και πύκνωσαν και σ’ έκρυψαν να μη σε βλέπω.

Έτσι αποφάσισα να τα παρατήσω πια. Κι ήθελε τελικά πολύ περισσότερη δύναμη αυτό, από το να επιμένω να σε φέρω πίσω.

Γέμισα τη ζωή μου μπαλώματα παλεύοντας να κλείσω τα κενά σου, κι όμως αυτό που αρνιόμουν να δω ήταν η ζωή μου που ‘χε γεμίσει τρύπες. Βαρέθηκα να τις μπαλώνω πια…

Και λέω εκείνη τη ζωή να την πετάξω.

Άλλωστε εσύ το κατάλαβες πρώτη αυτό, έτσι δεν είναι;

Αντρέας Νικολαΐδης

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s